Μια οικογένεια συναντιέται στο καθιερωμένο μηνιαίο ραντεβού της για φαγητό: δύο αδερφές, γύρω στα σαράντα, στο σπίτι των γονιών τους. Η μεγαλύτερη, η Εύα, επιτυχημένη, με καλή δουλειά και αρκετά χρήματα, και η Άννα, διαζευγμένη με ένα παιδί, σερβιτόρα, σε άσχημη οικονομική κατάσταση. Ο πατέρας τους, ο Χένρικ, είναι συνταξιούχος γιατρός, η μητέρα, η Μαργκαρέτα, κυριαρχική φιγούρα, δείχνει αυτή που φροντίζει για όλους. Στην πορεία της ημέρας θα βγουν στην επιφάνεια απωθημένα, παράπονα και μυστικά, θα ξεσπάσουν συγκρούσεις, θα φωτιστούν τα πρόσωπα και οι διαταραγμένες σχέσεις τους. Αυτό είναι το «Φθινόπωρο χειμώνας» του Σουηδού Λαρς Νορέν, ένα από τα «αστικά κουαρτέτα» του, που ο ίδιος ονόμασε έτσι, καθώς έβαλε στο επίκεντρο της θεματικής του τετραμελείς δυσλειτουργικές οικογένειες της μεσοαστικής τάξης, συνεχίζοντας με τον δικό του τρόπο την παράδοση που είχαν ξεκινήσει, στο θέατρο και τον κινηματογράφο, οι ομοεθνείς του Άουγκουστ Στρίντμπεργκ και Ίνγκμαρ Μπέργκμαν.
Κατεξοχήν έργο σχέσεων, τυγχάνει ωραίας αντιμετώπισης από τον Νίκο Μαστοράκη, που αφουγκράστηκε την εσωτερικευμένη δυναμική του, τις κλιμακώσεις και το χώρο που αφήνει στους ηθοποιούς για την ανάπτυξη των χαρακτήρων. Μέσα στο απλό σκηνικό της Έλενας Μανωλοπούλου, που καταφέρνει να δείχνει όσο καλόγουστο χρειάζεται στην πολυτελή λευκότητά του, ο Μαστοράκης καθοδηγεί τους τέσσερις ηθοποιούς της παράστασης με μέτρο, επενδύοντας σε αυτούς – κι αυτοί δεν τον προδίδουν. Δομημένο με τέτοιο τρόπο ώστε να χτίζει σχέσεις μεταξύ των ηρώων αλλά και ο καθένας να έχει τη δική του «στιγμή», χωρίς να χάνει τη σύνδεση με τους υπόλοιπους ούτε να παρακωλύει τη ροή της σκηνικής δράσης, το έργο δίνει χώρο στους ηθοποιούς για ουσιαστικές ερμηνείες.
Η Άννα Καλαϊτζίδου (Άννα), που σε ένα πρώτο επίπεδο έχει τον πιο αβανταδόρικο ρόλο, καθώς είναι το μαύρο πρόβατο της οικογένειας, η εξωστρεφής, αυτή που δεν φοβάται τις συγκρούσεις και τις επώδυνες συζητήσεις, αντιθέτως τις αποζητά γιατί οδηγούν στην αλήθεια, παραδίδει μια αξιοσημείωτη ερμηνεία, χτίζοντας τις αντιδράσεις της με το βλέμμα και το σώμα της και παίζοντας με όλη της την παρουσία. Και οι ερμηνείες των υπόλοιπων είναι ωραίες, καθώς οι ηθοποιοί αποδίδουν εύστοχα ανθρώπους που αρχικά φαίνονται συγκροτημένοι, και ίσως ψυχροί, αλλά φέρουν εσωτερικευμένο θυμό, πληγές και συναισθήματα: η Μαρία Καλλιμάνη την, τόσο διαφορετική από την αδερφή της, Εύα, που πίσω από την άψογη βιτρίνα της κρύβει μια δυστυχισμένη γυναίκα. η απολαυστική Μπέττυ Αρβανίτη τη μητέρα, που, ενώ δείχνει να απολαμβάνει τον κυριαρχικό της ρόλο, γνωρίζοντας πως κάποιες φορές δηλητηριάζει τις οικογενειακές σχέσεις, έχει και η ίδια υποστεί το βάρος ενός αντίστοιχου καταπιεστικού δεσμού. και ο Άλκης Παναγιωτίδης που φέρνει εις πέρας έναν –για άλλους λόγους– δύσκολο ρόλο, αυτόν ενός ουδέτερου, «άοσμου» συζύγου και πατέρα, που αποφεύγει να πάρει θέση στις συγκρούσεις.
Περισσότερες πληροφορίες
Φθινόπωρο χειμώνας
Με επιρροές από τον Στρίντμπεργκ και τον Μπέργκμαν, ο πολυγραφότατος Σουηδός δημιουργός υπογράφει τη σταδιακή αποδόμηση της «υγιούς οικογένειας» που πνίγεται στα μυστικά και τα στερεότυπα.
