Στο έργο του Ίψεν θα μπορούσε να εντοπίσει κάποιος μακρινές συγγένειες με την αρχαία τραγωδία, καθώς παρακολουθούμε την πτώση ενός σημαντικού άντρα που, ενώ ωθείται στην απολύτως θεμιτή απόφαση να υπερνικήσει έναν μεγάλο φόβο του, ταυτόχρονα διαπράττει «ύβρι». Ένας επιτυχημένος αλλά πλέον παροπλισμένος αρχιτέκτονας, που βλέπει τη νέα γενιά έτοιμη να τον βγάλει από το «κάδρο», ζει σε έναν παρηκμασμένο γάμο, υπό το βάρος του θανάτου των δύο μωρών παιδιών του. Καταφύγιό του η ερωτική συντροφιά της βοηθού του, ωσότου η νεαρή Χίλντα, που εισβάλλει στη ζωή του για να διεκδικήσει την αποπληρωμή μιας παλιάς του υπόσχεσης, θα τον ωθήσει να κυνηγήσει το αδύνατο: να υπερνικήσει την υψοφοβία του και να κρεμάσει στο ψηλότερο σημείο ενός θεόρατου πύργου που έχτισε το στεφάνι των εγκαινίων.
Η κατάληξη θα είναι τραγική. Φυσικά έχουμε να κάνουμε με ένα ψυχογράφημα, όπως βέβαια και με ένα κοινωνικό δράμα, αλλά και με ένα έργο που κρύβει πολλούς συμβολισμούς κι επιτρέπει ποικίλες αναγνώσεις. Είναι ο «Σόλνες» ένα έργο για την πτώση ενός «μεγάλου ανδρός»; Για την άνωθεν τιμωρία του; Μια αλληγορική παραβολή ή ένα ρεαλιστικό έργο; Μια σύγκρουση του ανέφικτου με την πραγματικότητα, της φαντασίας με την αληθινή ζωή ή της παλιάς γενιάς με τη νέα; Ο «Αρχιμάστορας Σόλνες» είναι όλα αυτά και όχι μόνο.
Το θέμα με την παράσταση της Αθανασίας Καραγιαννοπούλου είναι ότι ακολουθεί το έργο χωρίς να αναδεικνύει κάποια από τις θεματικές του, χωρίς να φανερώνει κάποια θέση. Έτσι στερεί από την παράσταση ένα προσωπικό στίγμα (αυτό επιχειρεί να το προσδώσει με τις μουσικές επιλογές, που εκτείνονται από εκκλησιαστικές μελωδίες μέχρι πειραγμένα ροκ ακούσματα). Η εντύπωση μετριάζεται όσον αφορά τους δύο βασικούς ήρωες, τον Σόλνες του Γρηγόρη Βαλτινού και τη Χίλντα της Ιώβης Φραγκάτου, που δημιουργούν ένα δυναμικό δίπολο. Ο Βαλτινός είναι άνετος, καταδεικνύει τις αδυναμίες του ήρωα και δεν φοβάται να τον διαβάσει ακόμη και με ειρωνεία. Η Φραγκάτου φέρνει στη σκηνή την ορμή που χρειάζεται: είναι ρωμαλέα, τολμηρή, γοητευτική, ένα πλάσμα από άλλον κόσμο, που δείχνει να πατάει γερά στη γη και την ίδια στιγμή να ζει στις ονειροφαντασίες της.
Οι υπόλοιποι ρόλοι όμως διαβάζονται μάλλον μονοκόμματα από τη σκηνοθεσία, σαν να πλαισιώνουν απλώς το κεντρικό δίδυμο, όπως π.χ. ο Αντίνοος Αλμπάνης στον τόσο σημαντικό ρόλο του Ράγκναρ, δηλαδή της νέας γενιάς που επελαύνει απειλητικά, ενώ η Κατερίνα Λέχου βρίσκει λίγο χώρο να μας συστήσει την ψυχοσύνθεση της Αλίνε. Οι αφαιρετικοί, γεωμετρικοί όγκοι του σκηνικού (Γιάννης Μουρίκης), αν και ψυχροί, συνομιλούν με το θέμα του έργου και προσδίδουν στην παράσταση αισθητική λιτότητα· κοντράρονται όμως με τα (καλοφτιαγμένα) κουστούμια εποχής (Γιώργος Σεγρεδάκης).
ΙΛΙΣΙΑ Παπαδιαμαντοπούλου 4, Ιλίσια, 2107210045. Διάρκεια: 120΄.
Περισσότερες πληροφορίες
Αρχιμάστορας Σόλνες
Όσο κι αν φαίνεται πανίσχυρος στα μάτια των άλλων, έρχεται η στιγμή που ο αρχιμάστορας στέκεται αδύναμος μπροστά στη μοναξιά του. Ωσότου εμφανιστεί η νεαρή Χίλντα που αλλάζει τη μοίρα του.
