F*cking men

3

Πρώτη παρουσίαση στην Ελλάδα ενός δείγματος queer δραματουργίας, το οποίο επιχειρεί να μιλήσει ανοιχτά για θέματα που θεωρούνται ακόμη ταμπού. Το κάνει αλλά όχι χωρίς αδυναμίες – όπως και η παράσταση.

F*cking men

Πρώτη παρουσίαση στην Ελλάδα ενός δείγματος queer δραματουργίας, το οποίο επιχειρεί να μιλήσει ανοιχτά για θέματα που θεωρούνται ακόμη ταμπού. Το κάνει αλλά όχι χωρίς αδυναμίες – όπως και η παράσταση.

Το σύγχρονο έργο του Αμερικανού συγγραφέα πατάει στο «Γαϊτανάκι» του Άρθουρ Σνίτσλερ και το διασκευάζει ελεύθερα: μεταφέρει τις δέκα ερωτικές ιστορίες στη σύγχρονη εποχή κι επιλέγει ομοφυλόφιλους άντρες ως πρωταγωνιστές. ­Είναι εμφανές ότι επιθυμεί –κι έως ένα σημείο το επιτυγχάνει– να υψώσει μια θαρραλέα φωνή που αφορά την γκέι κοινότητα, αλλά ας έχουμε υπόψη ότι τα στερεότυπα δεν καταρρίπτονται τόσο εύκολα, τουλάχιστον όχι όταν σχεδόν οι μισές ιστορίες παρουσιάζουν το εφήμερο σεξ ως μοναδική έγνοια των ομοφυλόφιλων αντρών.

F*cking men - εικόνα 1

Έτσι έχουμε ένα έργο τολμηρό, με χιούμορ, καθόλου διδακτικό, που δεν ευνοείται όμως από τη δομή του: όταν ο συγγραφέας αποφασίζει να εντάξει και άλλα θέματα στην προβληματική του –τις συντροφικές σχέσεις ή την εσωτερική πάλη των καταπιεσμένων ηρώων– είναι πια αργά· οι τελευταίες δυο-τρεις ιστορίες, που είναι από μια άποψη οι πιο ουσιαστικές, εκτυλίσσονται επί τροχάδην.

Η απόφαση του Αντώνη Γαλέου να μας συστήσει το έργο παραμένει, πάντως, σημαντική τουλάχιστον ως κοινωνικοπολιτικό statement. Η επιλογή του, μάλιστα, να εξελληνίσει το έργο, τονίζει ότι πρόκειται για κάτι που (θα έπρεπε να) μας αφορά. Η σκηνοθεσία είναι γρήγορη και οι δέκα ηθοποιοί της ομάδας έχουν ενέργεια κι επιδεικνύουν μεγάλη τόλμη παίζοντας –συχνά γυμνοί και σε ερωτικές περιπτύξεις– τόσο κοντά στους θεατές. Δεν είναι όμως όλοι ισοδύναμοι υποκριτικά και αυτό στοιχίζει στο αποτέλεσμα, ενώ δεν μπορεί να μην παρατηρήσει κάποιος ότι σταδιακά αναδύεται μια κωμικότητα στην ερμηνεία μερικών ηρώων – κι εδώ έγκειται η δεύτερη ένσταση, καθώς τελικά και η παράσταση μοιάζει να επιβεβαιώνει κάποια από τα κλισέ που θέλει να ανατρέψει.

VAULT Μελενίκου 26, Βοτανικός, 2130356472. Διάρκεια: 120΄.

Περισσότερες πληροφορίες

F*cking men

  • Κοινωνικό
  • Διάρκεια: 120 '

Ένα έργο που μιλάει για τον έρωτα και το συναίσθημα ως δυνάμεις οι οποίες υπερβαίνουν τα φύλα και κάνουν τους ανθρώπους να υπερβαίνουν τον εαυτό τους.

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Θέατρο

Από την κωμωδία στο δράμα: Η Αγγελική Μαρίνου ανάμεσα σε δύο θεατρικά σύμπαντα

Θελήσαμε να γνωρίσουμε την ηθοποιό που πρωταγωνιστεί ταυτόχρονα στους "Κάλπηδες" και τον "Δεσμώτη" και, μέσα από μια ειλικρινή συζήτηση, μας μίλησε για την πολιτική διάσταση του θεάτρου, τη σημασία της ομάδας, τα δεσμά της σύγχρονης ζωής, όσα την αποφορτίζουν και τα αγαπημένα της στέκια στην πόλη.

ΓΡΑΦΕΙ: ΜΑΡΙΑ ΚΡΥΟΥ
11/02/2026

"Μέσα στο Μυαλό σου – Part 2": Εξτρα παραστάσεις στο θέατρο Αλίκη

Η διαδραστική θεατρική πρόταση του Δρ. Γιώργου Λάγιου έχει ενθουσιάσει το κοινό με τον τρόπο που εξερευνά σχέσεις, επιθυμίες, φόβους και τα όρια ανάμεσα στην ελευθερία και τον έρωτα.

"Bacon": Το θρίλερ - φαινόμενο από το Λονδίνο στο θέατρο Άνεσις

Ποια παράσταση ταράζει τα νερά τον Απρίλιο 2026; Ένα ωμό, ηλεκτρισμένο θρίλερ για τη βία, την επιθυμία και τα τραύματα που δεν κλείνουν ποτέ σκηνοθετεί η Έμιλυ Λουίζου, με τους Γιώργο Μπένο και Αλέξανδρο Πιεχόβιακ.

"Hotel Amour": Το πολυσυζητημένο μιούζικαλ στο Spotify και στη σκηνή του Θεάτρου Ακροπόλ

Ακούστε τα τραγούδια του "Hotel Amour" των Γεράσιμου Ευαγγελάτου και Θέμη Καραμουρατίδη στο Spotify και δείτε την παράσταση στο Ακροπόλ που συνεχίζει δυναμικά.

Θα κλείσει τελικά το Ηρώδειο για εργασίες συντήρησης;

Δεν υπάρχει ακόμη επίσημη ανακοίνωση, όμως το ενδεχόμενο της διεξαγωγής παραστάσεων τον Ιούνιο συζητείται έντονα, σύμφωνα με πληροφορίες και δηλώσεις αξιωματούχων.

Ένα διαρκές "so fucking what" στο έργο του Ουελμπέκ που ανεβάζουν οι Εlephas Tiliensis

Ο Δημήτρης Αγαρτζίδης και η Δέσποινα Αναστάσογλου, μετά τη "Σεροτονίνη", επιστρέφουν στον Μισέλ Ουελμπέκ, αυτή τη φορά με την "Εκμηδένιση" (Anéantir), σε μια παγκόσμια πρώτη σκηνική εκδοχή που μοιάζει λιγότερο με θεατρικό έργο και περισσότερο με ακτινογραφία της ψυχής μας.

Αντωνία Οικονόμου, μήπως το πιο μοναχικό μέρος στο σύμπαν είναι μέσα μας;

Για το νέο της, σκοτεινά ποιητικό, χοροθεατρικό έργο "'the great nothing' στα Τζάμια Κρύσταλλα μιλά στο 'α' η χορογράφος Αντωνία Οικονόμου - αλλά και για την απώλεια, τον αποχωρισμό και την απουσία της επαφής.