Ο «Ορέστης» από γραφής του προσφέρει μια καγχαστική ματιά απέναντι στα πρόσωπα και στο δραματικό σύμπαν. Η υπόθεση, πρωτότυπο εύρημα του Ευριπίδη πάνω στο μύθο των Ατρειδών, παρακάμπτει τη φυγή του ήρωα στην Αθήνα μετά το φόνο της Κλυταιμνήστρας και του Αίγισθου κι εφευρίσκει μια ενδιάμεση στάση: έξι μέρες μετά ο Ορέστης και η Ηλέκτρα βρίσκονται ακόμη στο Άργος, αποκηρυγμένοι και σε αναμονή ενός τιμωρητικού θανάτου διά λιθοβολισμού. Ο Απόλλωνας όμως παρεμβαίνει την τελευταία στιγμή, για να εμποδίσει τόσο την άδικη τιμωρία τους όσο και –ακόμη μία– ανίερη πράξη τους (καθώς είναι έτοιμοι να διαπράξουν και πάλι φόνο). Η εκδοχή αυτή επιτρέπει στον Ευριπίδη να συνθέσει μια ειρωνική, απαισιόδοξη ελεγεία για τον άνθρωπο, στην οποία κανένας ήρωας δεν φωτίζεται απολύτως θετικά.
Η σκηνοθετική επιθυμία να τονιστεί το «αντιηρωικό» χαρακτηριστικό του έργου, σε συνδυασμό με ένα εγγενές στοιχείο των ευριπίδειων δραμάτων, την «ψυχολογικών αποχρώσεων» υπόσταση των προσώπων, κατέληξε σε ένα μπερδεμένο σκηνικό αποτέλεσμα. Από τη μία, ανθρώπινα μεγέθη στην όψη: η πρόσοψη ενός νεοκλασικής υφής αρχοντικού για σκηνικό, πεζά ρούχα για τους περισσότερους υποκριτές και καλοβαλμένα φορέματα σε ύφος ’40s για τον Χορό έκαναν τον «Ορέστη» να μοιάζει με έργο αστικού θεάτρου (σκηνικά-κοστούμια: Γιάννης Θαβώρης).
Από την άλλη, κωμική ανάγνωση αρκετών ρόλων: η Ελένη παρουσιάστηκε ως υπερφίαλη ντίβα χωρίς προσδιορισμό ουσιαστικότερου ήθους (Δάφνη Λαμπρόγιαννη), ο Τυνδάρεω υπέρ το δέον λαϊκός λόγω της υποκριτικής μανιέρας του Κώστα Σαντά, ενώ ο Φρύγας (Χρήστος Στέργιογλου) εξυπηρέτησε ολοκληρωτικά την κωμική οδό, παρότι πρόκειται για τον ήρωα που μεταφέρει τα όσα τρομερά συνέβησαν στο παλάτι. Η ευριπίδεια ειρωνεία έγινε διακωμώδηση και τα πρόσωπα έχασαν το δραματικό βάρος τους, κάτι που έγινε και με τον Μενέλαο εξαιτίας του κοστουμιού του.
Η μουσική ήθελε να ακούγεται επιβλητική, με ηλεκτρονικούς ήχους και beat ρυθμό (Μπάμπης Παπαδόπουλος), όμως δεν βοήθησε τον Χορό στην ούτως ή άλλως ανούσια κινησιολογία του (Αλέξης Τσιάμογλου). Στη μέση οι δύο πρωταγωνιστές, ακαθοδήγητοι, προσπαθούσαν να ισορροπήσουν ανάμεσα στο τραγικό και το καθημερινό: η Ιωάννα Κολλιοπούλου πάλευε πότε με στόμφο, πότε με πόζες και πότε με συλλαβική εκφορά του λόγου και ο Χρίστος Στυλιανού, αν και πιο εσωτερικός, δεν απέφυγε τις φωνητικές εξάρσεις.
Τελικά αυτό το σημαντικό κείμενο, που εφιστά την προσοχή μας στη συλλογική και την ατομική ευθύνη κατά τη λήψη κρίσιμων αποφάσεων, λειτούργησε σε δύο στιγμές: κατά την αγγελική ρήση που μετέδωσε ευκρινώς και με ωραίο μέτρο ο Νικόλας Μαραγκόπουλος και στην παρέμβαση του Απόλλωνα, όπου ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος ακούστηκε δραματικός κι επιβλητικός, χωρίς περιττά στολίδια.
Οι επόμενες στάσεις της περιοδείας είναι οι εξής: Παλαιό Ελαιουργείο Ελευσίνας (29/8), Κηποθέατρο Παπάγου (31/8), Θέατρο Βράχων (2/9), Θέατρο Άλσους Ηλιούπολης (5/9), Θέατρο Άλσους Βεΐκου (7/9). Διάρκεια: 110΄.
Περισσότερες πληροφορίες
Ορέστης
Η Νέμεσις στην απόλυτη θεατρική μορφή της. Η αδερφική αγάπη γίνεται συνενοχή, επιβεβαιώνοντας για ακόμη μία φορά την κατάρα της γενιάς των Ατρειδών, σε έναν «πόλεμο» που δεν έχει τέλος.
