Στην ερμηνεία των Γιάννη Φέρτη, Ιεροκλή Μιχαηλίδη και Δημήτρη Πιατά, όπως έχουν καθοδηγηθεί από τον Νικίτα Μιλιβόγεβιτς, χρωστάμε μια καλή, ατμοσφαιρική και συγκινητική πρώτη παρουσίαση του Γάλλου δραματουργού στην ελληνική σκηνή.
Η συνύπαρξη των τριών αντρών που ενσαρκώνουν τους τρεις όλους κι όλους ήρωες του έργου είναι καθοριστική για το παραστασιακό αποτέλεσμα, καθώς οι «Ήρωες» είναι ακριβώς αυτό: ένα έργο που δομείται πάνω σε τρία πρόσωπα ίσης πρωταγωνιστικής παρουσίας. Γραμμένο το 2003 στην παράδοση του «σκεπτόμενου» μπουλβάρ, το οποίο ο Σιμπλερά έχει εμπλουτίσει με τσεχοφικές νότες, φωτίζει με τρυφερότητα και χιούμορ τη ζωή και τη σχέση τριών βετεράνων αξιωματικών του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου που κατοικούν σε ένα γηροκομείο. Οι ποιότητες της γραφής είναι εμφανείς (άλλωστε το έργο κουβαλάει τις «δάφνες» διεθνών υποψηφιοτήτων και βραβείων και μια πρώτη αγγλική μετάφραση από τον Τομ Στόπαρντ) στην εύρυθμη ροή, στο γέλιο που εναλλάσσεται με τη συγκίνηση, κυρίως όμως στην ποίηση που δημιουργεί από το καθημερινό και το τετριμμένο. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα έργο χωρίς πλοκή, με δράσεις και θέματα που προκύπτουν και σβήνουν αβίαστα κι έχουν σημασία όχι τόσο ως γεγονότα, αλλά για το σύμπαν που δημιουργούν.
Η ρουτίνα που βιώνουν οι τρεις άντρες, την οποία διαρρηγνύουν οι νοσταλγικές αναφορές σε παλιές, ενδοξότερες εποχές, αλλά και η «παιδική», ενθουσιώδης επιθυμία για ζωή, που τους οδηγεί σε μελλοντικά, απίθανα σχέδια, είναι τα υλικά με τα οποία ο συγγραφέας δομεί την ιστορία του. Τα επιμέρους (η αόρατη στους θεατές γυναικεία παρουσία, η κηδεία ενός συγκατοίκου, το στέκι τους που κινδυνεύει, ακόμη και το σχέδιο φυγής για την Ινδοκίνα που δίνει ώθηση στη δράση) είναι απλώς οι αφορμές για τα όσα κυρίως τον απασχολούν: η αντρική φιλία, η φθορά, τα γηρατειά, η λαχτάρα για ζωή υπό το πρίσμα του αναπόφευκτου θανάτου. Ο Νικίτα Μιλιβόγεβιτς φρόντισε να δώσει στα πρόσωπα το προβάδισμα που δικαιούνται.
Τρεις άντρες διαφορετικής ιδιοσυγκρασίας –ο ενθουσιώδης, κωμικός Ρενέ του Δημήτρη Πιατά, ο ηγετικής στόφας, παρεξηγησιάρης Γουσταύος του Ιεροκλή Μιχαηλίδη, ο γοητευτικός Φερνάν του Γιάννη Φέρτη–, η οποία κάπως υπερτονίστηκε από την υποκριτική μανιέρα, ερμηνεύτηκαν με το γλυκόπικρο χιούμορ που έχουν οι απόμαχοι της ζωής. Ο σκηνοθέτης έμεινε στο «παρασκήνιο» και χωρίς εμφανείς επεμβάσεις δούλεψε τις σχέσεις κι επιμελήθηκε μια δουλειά συνόλου που συγκινεί με το ανεπιτήδευτο ύφος της και διακρίνεται για τη λεπτομέρεια και την υψηλή ποιότητα της παραγωγής, χάρη στη συνεισφορά όλων των συντελεστών στην ωραία όψη (σκηνικά: Γ. Γαβαλάς, κοστούμια: Μ. Σδούγκος), στην ατμοσφαιρική μουσική (Δ. Καμαρωτός) και στους ανάλογους φωτισμούς (Ελ. Ντεκώ).
ΝΕΟ ΘΕΑΤΡΟ «ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΒΑΣΙΛΑΚΟΥ» Προφήτη Δανιήλ 3-5 & Πλαταιών, Κεραμεικός, 2110132002-5. Διάρκεια: 90΄.
Περισσότερες πληροφορίες
Ήρωες
Τρεις βετεράνοι στρατιωτικοί που ζουν έγκλειστοι σε ένα νοσοκομείο αναπολούν τις παλιές δόξες και καταστρώνουν φιλόδοξα μα και ανέφικτα σχέδια.
