Χαρίζει ακόμα το γέλιο στους θεατές το βαθιά ελληνικό έργο του ’40. Στην καλοσχηματισμένη σκηνοθεσία του Γιάννη Κακλέα, η κωμωδία του Δημήτρη Ψαθά φαίνεται ανάλαφρη σαν οπερέτα, εντυπωσιακή ως υπερθέαμα και ικανή να εντυπωσιάσει το κοινό όλων των ηλικιών, όσο λίγες αθηναϊκές παραστάσεις.
Η παλιά Αθήνα του Δημήτρη Ψαθά με τα σιντριβάνια, τις ανοιχτές πλατείες, τους χωμάτινους δρόμους και τα τραμ δεν υπάρχει πια. Παρ’ όλα αυτά, περνάει από μπροστά μας, χάρη στα βίντεο που προβάλλονται μπροστά από το πλούσιο σκηνικό του πάντα εμπνευσμένου Μανόλη Παντελιδάκη. Η Χριστίνα Μαξούρη ντύνει τις εικόνες με τη γλυκιά φωνή της και δίνει το σύνθημα για να σηκωθεί η αυλαία και να ξεκινήσει αυτή η τόσο ελληνική κωμωδία που αποθεώνει το θέατρο της ατάκας –έχουν μείνει ιστορικές οι φράσεις «υπηρετικόν προσωπικόν», «πτωχοκομείον», «σιλανς»– και τους καλοσχηματισμένους χαρακτήρες, ιδιαίτερα αγαπητούς στους Νεοέλληνες, όπως αποδεικνύει η ανταπόκριση του κοινού.
Με διάθεση να «παίξει» με την αθάνατη ελληνική παθογένεια και τη μικροαστική μεγαλομανία, ο Δημήτρης Ψαθάς σατιρίζει οικεία ήθη και αναγνωρίσιμα κοινωνικά φαινόμενα που κρατούν από το 1942, οπότε και γράφτηκε το ανέκδοτο θεατρικό κείμενο. Η αλήθεια της Μαντάμ Σουσού σπάει κόκαλα και, όπως εύστοχα διαπίστωσε ο Αιμίλιος Βεάκης (ο οποίος ερμήνευσε τον σύζυγό της, τον ταπεινό ιχθυοπώλη Παναγιωτάκη, στο πρώτο ανέβασμα του έργου με συμπρωταγωνίστρια την Κατερίνα Ανδρεάδη, σημειώνοντας μάλιστα μεγάλη επιτυχία μέσα στην ιταλογερμανική κατοχή), «αυτή η τραγική ύπαρξη, η Σουσού, είναι ο θηλυκός Δον Κιχώτης».
Ως εκκεντρική φαντασιόπληκτη που ονειρεύεται μεγαλεία ζώντας σ’ ένα φτωχόσπιτο στον Μπύθουλα αλλά και μετέπειτα, ως κομψή αριστοκράτισσα που απολαμβάνει την ιδέα του μεγαλείου στο αριστοκρατικό σαλονάκι της, επιβεβαιώνει τη σοφία και την αλήθεια της λαϊκής ρήσης «όπου φτωχός και η μοίρα του». Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει μέσα του λίγη ή πολλή Μαντάμ Σουσού, με την περηφάνια να ψηλώνει συχνότερα από τον εγωκεντρισμό και σπανιότερα από τις αρετές.
Η Δήμητρα Παπαδοπούλου διασκεύασε το έργο και ο τρόπος που το χειρίζεται ο Γιάννης Κακλέας (σε συνεργασία με τον σκηνογράφο, τους ενδυματολόγους Νίκο Χαρλαύτη και Σοφία Νικολαΐδη και τη φωτίστρια Ελευθερία Ντεκώ) θυμίζει τη λαμπερή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου. Υπάρχει αρμονία, ωραία ροή και τόσο το ολοκαίνουργιο τραγούδι της Μαρίζας Ρίζου ειδικά για την παράσταση όσο και τα τραγούδια που επιλέχτηκαν μαζί με τον ενορχηστρωτή Δημήτρη Σιάμπο προσθέτουν στη δημιουργία ατμόσφαιρας. Η Δήμητρα Παπαδοπούλου δεν συναντά το ρόλο της ζωής της. Κεφάτη και ακαταπόνητη στην εναλλαγή των κοστουμιών, δεν εμφυσά, ωστόσο, στην ερμηνεία της τον μπλαζέ σαρκασμό που προαπαιτεί ο ρόλος.
Αντίθετα, ο Κώστας Κόκλας ερμηνεύει απνευστί τον Παναγιωτάκη, κατορθώνει να μη βγει εκτός ρυθμού και ύφους, όπως και ο Άλκης Κούρκουλος στο ρόλο του τυχοδιώκτη αριστοκράτη Μηνά Καντακουζηνού, που εκμεταλλεύεται τη μεγαλομανή Σουσού. Ωραίοι οι έμπειροι ηθοποιοί Βασίλης Χαλακατεβάκης και Κώστας Φλωκατούλας. Μονόχορδα συντονισμένος είναι ο υπόλοιπος θίασος. Ξεχωρίσαμε τη Νικολέτα Κοτσαηλίδου, η οποία, αν και κάνει σύντομα περάσματα σε τρεις διαφορετικούς ρόλους, κλείνει πονηρά το μάτι στον θεατή με το παράστημα και την εκφραστικότητά της.
ΠΑΛΛΑΣ
Βουκουρεστίου 5, 2103213100. Διάρκεια: 160΄.
Περισσότερες πληροφορίες
Μαντάμ Σουσού
«Πτωχέ άνθρωπε!» αναφωνεί με ύφος υπεροπτικό και τόνο βιτριολικό η ηρωίδα του Ψαθά, που φιλοδοξεί για μια καλύτερη ζωή και ζωντανεύει στη σκηνή.
