Απολαυστική στιγμή ενός νέου παραστασιακού είδους που συνδέει την επιθεώρηση με το stand up comedy.
Ένα υβριδικό είδος μεταξύ επιθεώρησης και stand up comedy προτείνουν ο Λάμπρος Φισφής και ο Γιάννης Σαρακατσάνης. Μια σπονδυλωτή παράσταση που αντλεί τα θέματά της από την επικαιρότητα, διακωμωδεί οικείες καταστάσεις ή τύπους ανθρώπων και συντονίζεται από τον ίδιο τον Φισφή, ο οποίος αναλαμβάνει τη διάδραση με το κοινό κατά τη μετάβαση από το ένα νούμερο στο άλλο. Κειμενογράφος και σκηνοθέτης γνωρίζουν τι έχει επικρατήσει να ονομάζεται επιθεώρηση, είδος με μακρά ιστορία που έχει συχνά αποπροσανατολιστεί σε κραυγαλέες αποδόσεις, κι εντάσσουν χιουμοριστικά, στην έναρξη της παράστασης, ένα τυπικό δείγμα της.
Γελοιοποιημένα πρόσωπα, πολιτικοί αστεϊσμοί, μουσικοχορευτικό υπερθέαμα, να τι... δεν θα δούμε. Η δική τους πρόταση παίρνει τις αποστάσεις της. Καταρχήν η πένα του Φισφή αφήνει κατά μέρος το πολιτικό κομμάτι και καταπιάνεται με τις σύγχρονες νευρώσεις: social media, new age μόδες της διατροφής και του fitness, τηλεοπτικές εμμονές, σχέσεις των δύο φύλων κ.λπ. Όπως είναι φυσικό, τα κείμενα βασίζονται στην υπερβολή, διογκώνουν σημαντικά ή ασήμαντα χαρακτηριστικά της εποχής και της ελληνικής κοινωνίας, κλείνουν συνωμοτικά το μάτι στον θεατή. Στο σύμπαν του «Τι ζούμε;» η αστρολογική ασυμφωνία αποτελεί αποδεκτή γραμμή υπεράσπισης στο δικαστήριο, η ζωή βιώνεται μόνο μέσα από το διαδίκτυο, κάποιος που δεν έχει δει ποτέ του «Survivor» αντιμετωπίζει τον ανακριτή, η «μόδα» της συμμετοχής Κύπριων ηθοποιών στα ελληνικά σίριαλ έχει ολέθρια αποτελέσματα.
Όλα τα νούμερα διατηρούν την ίδια ποιότητα και δεν προσβάλλουν ακόμη και όταν διακωμωδούν κατηγορίες ανθρώπων (πόσο χαρακτηριστική η σκηνή με τον vegan σερβιτόρο). Δεν είναι ισάξια μεταξύ τους, όμως ελάχιστα υστερούν σε πηγαιότητα. Κι έπειτα, η παράσταση δεν κάνει κοιλιές, διατηρεί αμείωτα το ρυθμό και το ενδιαφέρον. Μπορεί να μην απογειώνεται, αλλά αποζημιώνει με το γέλιο που χαρίζει, την αμεσότητά της, όπως και με κάποια νούμερα που εμβαθύνουν, απροσδόκητα ίσως, με τον τρόπο τους, όπως η εξέλιξη που επιφυλάσσεται στα γυρίσματα μιας… πορνοταινίας. Το τρίλεπτο φινάλε συμπυκνώνει σε μερικούς στίχους –επιδερμικά μεν, ευφάνταστα δε– τους μικρούς και μεγάλους παραλογισμούς που συνιστούν τη σύγχρονη Ελλάδα.
Το stand up κομμάτι που επωμίζεται ο Φισφής είναι καθοριστικό για την ταυτότητα και το αποτέλεσμα της παράστασης και η παρουσία του μεταξύ των σκηνών απολαυστική. Αμεσότατος, άνετος στο χειρισμό της διάδρασης με το κοινό, ανταποκρίνεται επάξια στο απροσδόκητο που δημιουργεί η ενσωμάτωση των απρόβλεπτων αντιδράσεων και λειτουργεί ως ο ιδανικός ενδιάμεσος μεταξύ σκηνής και πλατείας, η οποία –να σημειωθεί– συμμετέχει ενεργά ακόμη και στη διαμόρφωση του κειμένου. Οι ηθοποιοί (Γ. Αγγελόπουλος, Μ. Μαθιουδάκης, Δ. Μακαλιάς, Αλ. Ούστα, Ζ. Ρούμπος, Γ. Σαρακατσάνης, Ειρ. Ψυχράμη) ερμηνεύουν με κέφι τους πολλαπλούς ρόλους τους, έχουν ενέργεια, καλό συντονισμό και δέσιμο. Συνιστούν μια ομάδα σε ένα θέαμα συνόλου. Σκηνικά και κοστούμια θα μπορούσαν να είναι πιο ευφάνταστα.
ΘΕΑΤΡΟ ΒΕΜΠΟ Καρόλου 18, Μεταξουργείο, 2105221767. Διάρκεια: 120΄.
Περισσότερες πληροφορίες
Τι ζούμε;
Μια ταλαντούχα ομάδα stand up comedians και ηθοποιών πρωταγωνιστεί σε μια διαδραστική παράσταση με γρήγορο ρυθμό, σκετς, τραγούδια και άφθονες δόσεις σουρεαλισμού.
