Στη φιλική προς το ευρύ κοινό, γεμάτη συγκίνηση και ιδεαλισμό διασκευή του κλασικού έργου, ο Τάσος Ιορδανίδης κάνει τον ρόλο του Ρασκόλνικοφ δικό του, καταθέτοντας μια από τις καλύτερες ερμηνείες στην καριέρα του.
Ποιο είναι το αποτύπωμα της κοινωνίας στην ανθρώπινη ύπαρξη; Δικαιούται ο άνθρωπος να εγκληματήσει για το καλό της ανθρωπότητας μέσα σε μια κοινωνία ανισότητας; Μπορεί η πίστη να συγκρατήσει τον άνθρωπο από την κατακρήμνισή του στη διαφθορά; Είναι πάμπολλα τα ζητήματα που πραγματεύεται το έργο του 1866, στο οποίο ο Φιόντορ Ντοστογιέφσκι παρουσιάζει με καθηλωτικό τρόπο την περιπέτεια της ανθρώπινης ύπαρξης και τις αγωνίες απέναντι στην ελευθερία, στην εξουσία, στην ηθική.
Ο βασικός χαρακτήρας του έργου, ο πάμφτωχος φοιτητής της Νομικής Ρασκόλνικοφ (Τάσος Ιορδανίδης), δομείται από ένα σύνολο συμπεριφορών τροφοδοτημένων από το σύστημα και από διαστρεβλωμένες σχέσεις ισχύος. Ζώντας περιθωριακά, βυθίζεται στην απελπισία και δεν διστάζει να δολοφονήσει μια τοκογλύφο. Όλα εξελίσσονται γύρω από αυτό το γεγονός. Τι τον έσπρωξε στο έγκλημα; Ούτε κι ο ίδιος γνωρίζει καλά καλά. Ο συγγραφέας δεν αναζητά απλώς τα κίνητρα του ήρωά του. Διεισδύει στην ανθρώπινη ψυχή και τη φωτίζει.
Ο Τάσος Ιορδανίδης αφοσιώνεται με τόση τρυφερότητα και κατανόηση στον ρόλο, που σε συγκινεί με την ερμηνεία του και, το βασικότερο, σου επιτρέπει να δεις το χτίσιμο της συνείδησης γύρω από το ρήγμα που ανοίγει ο Ρασκόλνικοφ στον εαυτό του. Και έχουμε την αίσθηση πως θα ήταν ακόμα πιο καθηλωτικές οι στιγμές μαζί του, αν ο Γεωργιανός σκηνοθέτης δεν έκανε μια μονομερή ανάγνωση της καταλυτικής συνάντησής του με τον ανακριτή Πορφύρη (τον οποίο ερμηνεύει κάπως άνευρα ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης).
Πατώντας στις πλείστες αναλύσεις που έχουν γίνει για τη σχέση του Ντοστογιέφσκι με τον πατέρα του και την πατρική παρουσία στα έργα του, παρουσίασε ως τέτοια τη σχέση του Πορφύρη με τον τραγικό νέο, αφαιρώντας από τη συνθετότητά της. Εκείνο που σίγουρα πετυχαίνει ο Τσουλάτζε σ’ αυτήν τη δεύτερη σκηνοθεσία του στη χώρα μας είναι να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού για τρεις ώρες, καθιστώντας σαφές πως η ντοστογιεφσκική δραματουργία δεν είναι δυσνόητη και μονότονη, αλλά ερεθιστική και ζωντανή. Με μουσικές που επέλεξε ο ίδιος ο σκηνοθέτης μέσα στο λιτό, μοντέρνας υφής σκηνικό του Σταύρου Λίτινα, παρουσιάζει το «Έγκλημα και τιμωρία» ως μια μελοδραματική ιστορία με εύρυθμα ενορχηστρωμένες δράσεις.
Αμφιταλαντευόμενοι ανάμεσα στο νατουραλισμό και στην ηθογραφία φαίνεται να είναι οι ηθοποιοί, ερμηνεύοντας τους άλλοτε θλιμμένους κι άλλοτε σαρκαστικούς τύπους του έργου. Μας άρεσε η μαρτυρική Σόνια της Θάλειας Ματίκα. Η ηθοποιός τής προσέδωσε μια κοριτσίστικη αύρα και ταυτόχρονα μια γυναικεία γοητεία. τι δύσκολος συνδυασμός! Αισθανθήκαμε τη μοναξιά, την απελπισία και την ανάγκη για πίστη του τραγικού Μαρμελάντοφ από τον εκφραστικό Θοδωρή Κατσαφάδο και μας χάρισε μια νότα αισιοδοξίας η χαρούμενη αύρα της νεαρής Ντούνια, την οποία ερμηνεύει με φρεσκάδα η Σοφία Πανάγου.
Ημερομηνία α' δημοσίευσης: 24/12/15. Τη σεζόν 2016-17 τη Σόνια ερμηνεύει η Αννίτα Κούλη.
ΑΝΕΣΙΣ Λεωφ. Κηφισίας 14, 2107488881. Διάρκεια 150΄.
Περισσότερες πληροφορίες
Έγκλημα και τιμωρία
Εξαιρετικός ο Τ. Ιορδανίδης στο ρόλο του φτωχού φοιτητή Ρασκόλνικοφ, ο οποίος, θεωρώντας ότι είναι «υπεράνθρωπος», διαπράττει ένα έγκλημα, στην εντυπωσιακή παράσταση του Γεωργιανού διακεκριμένου σκηνοθέτη.
