Θεαματική παράσταση με αξιοπρόσεκτες ερμηνείες και βασικό σύμμαχο τη ζωντανή μουσική. Το έργο της Ντενίση, με αφορμή τη ζωή μιας σμυρναίικης οικογένειας από το 1917 μέχρι το 1923, εξιστορεί την καταστροφή των χαμένων πατρίδων, συνδέοντας την Ιστορία με τη μυθοπλασία.
Με φόντο την προκυμαία και την επιβλητική όπερα νιώθεις το αεράκι της κοσμοπολίτικης Σμύρνης να φυσά στο Θέατρον. Το τραγούδι του Μπάμπη Τσέρτου και της Σοφίας Μέρμηγκα και η Εστουδιαντίνα, που παίζει ζωντανά επί σκηνής, σε βάζουν ακόμη πιο πολύ στο κλίμα, εκφράζοντας εκείνο το σμυρναίικο τρεμάμενο παράπονο που ταυτίστηκε στη συνέχεια με την προσφυγιά και τη φτώχεια. Κι ίσως αυτό κοντράρει με την εξιδανικευμένη και ωραιοποιημένη εικόνα μιας κοινωνίας πλουσίων –όπου η καλοπέραση ανάγεται σε ύψιστο αγαθό– την οποία μας παρουσιάζει η παράσταση.
Την τοιχογραφία μιας ακμάζουσας κοινωνίας έστησε η Μιμή Ντενίση, με κορμό τη ζωή μιας αριστοκρατικής οικογένειας. Στο σαλόνι, στην κουζίνα και στο εξοχικό τους, μέσα στο ρεαλιστικής πνοής σκηνικό του Γιώργου Πάτσα (ο ίδιος σχεδίασε και τα εντυπωσιακά κοστούμια) συζητούν και διαφωνούν για την πολιτική και τους πολιτικούς, τον βασιλιά, τον Βενιζέλο αλλά και τον Κεμάλ και το όραμα της μεγάλης Τουρκίας. Πίσω από τη ζωή τους διαφαίνεται ο ιστορικός, κοινωνικός και πολιτικός περίγυρος της εποχής, ενώ η ατμόσφαιρα της Σμύρνης αποτυπώνεται μέσα από το 3D οπτικό υλικό του Γιάννη Βολιώτη.
Η Μιμή Ντενίση επιδεικνύει αντανακλαστικά ικανότατου casting director. επέλεξε μια ιδανική διανομή για το έργο της και τόσο οι έμπειροι Tάσος Χαλκιάς, Μιχάλης Μητρούσης, Κώστας Βουτσάς, Χριστίνα Αλεξανιάν όσο και οι νεότεροι Δημήτρης Μακαλιάς και Κατερίνα Γερονικολού διαθέτουν το ταμπεραμέντο για να υποδυθούν τους ρόλους τους με πειστικότητα. Ξεχωρίζουν ο πηγαίος Τάσος Νούσιας ως κεμαλιστής και ο Κρατερός Κατσούλης στο ρόλο του φιλοβασιλικού κουνιάδου. Η ίδια η Μιμή Ντενίση, τώρα, μοιάζει να βρήκε το ρόλο της ζωή της στην προσωπικότητα της Φιλιώς, της αρχόντισσας που έζησε την καταστροφή της πόλης της και βρέθηκε πρόσφυγας στην Αθήνα. Με τις συνταγές της «νενέ», της γιαγιάς της, στα χέρια, κάνει φλας μπακ στο παρελθόν και απευθύνεται στους θεατές, λέγοντας πως αυτό που συνέβη στην προκυμαία της Σμύρνης «δεν ήταν συνωστισμός, ήταν μια τραγωδία» και προκαλεί έτσι δυνατό χειροκρότημα.
Αν το ζητούμενο της συγγραφέως και σκηνοθέτιδας ήταν να μας κάνει να θυμηθούμε και να συγκινηθούμε, το κατάφερε στο μέγιστο. Ωστόσο, η παράσταση είναι μια ηθογραφία που δεν χτίζει ούτε χαρακτήρες ούτε τις σχέσεις τους, εστιάζει πρωτίστως στην παράθεση στιγμών της ζωής τους μέσα από μονότονα αφηγηματικά μέρη, ενώ προβάλλει κυρίως τον πλούτο και την κοινωνική ζωή της πόλης και καθόλου το υψηλό επίπεδο της πνευματικής ζωής της, που έπαιξε το σημαντικότερο ίσως ρόλο στο να χαρακτηριστεί ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα του ελληνισμού κατά το 19ο αιώνα. Η επανάληψη πανομοιότυπων σκηνών στους δύο βασικούς χώρους όπου διαδραματίζεται το έργο κουράζει και η προσπάθεια να εκτεθούν –και μάλιστα με λεπτομέρεια και ακρίβεια– όλα τα γεγονότα σε τρεις ώρες κάνει την παράσταση να μοιάζει με ιστορικό ντοκουμέντο και της στερεί σε καίρια σημεία τη θεατρικότητα.
Ημερομηνία α' δημοσίευσης: 18/12/2014.
Περισσότερες πληροφορίες
Σμύρνη μου αγαπημένη
Μια αρχόντισσα της Σμύρνης θυμάται και νοσταλγεί τη ζωή της στη Μικρά Ασία. Ο νους της φεύγει από την προσφυγική γειτονιά όπου μένει πια και ξαναζεί τη χρυσή εποχή της κοσμοπολίτικης πόλης.
