Οι κριτικές του κοινού

Ορέστης

Τραγωδία του Ευριπίδη
Διαρκεια : 110 '

Σκηνοθ.:Γ. Κακλέας
Ερμηνεύουν: Άρης Σερβετάλης, Μ. Μηνά, Π. Βλάχος, Αιμ. Σταματάκης, Γ. Ψυχογιός, Ν. Κοτσαηλίδου, Ζ. Καλουτά. Μετάφρ.: Γ. Χειμωνάς. Σκην.-κοστ.: Ηλ. Δουλαδίρη, Γ. Κακλέας. Μουσ.: Στ. Γασπαράτος. Φωτ.: Στ. Κάλτσου. Κίν.: Άρης Σερβετάλης.

Πληροφορίες Πληροφορίες για τη παράσταση

Οι κριτικές του κοινού

Προσθέστε στο blog ή στο site σας τα αστεράκια των χρηστών του αθηνόραμα για αυτή την παράσταση κάνοντας copy – paste τον παρακάτω html κώδικα

Μορφοποίηση
Επιλέξτε πλάτος



px
Επιλέξτε μέγεθος κειμένου



Εμφάνιση τίτλου

Επιλέξτε χρώμα

banner
  • Christina_K πριν από 21 ημέρες

    5 αστεράκΑ Φανταστικός ο Ορέστης, φανταστική η Ηλέκτρα, φανταστικός π χορός. Συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές

  • Angelina πριν από 26 ημέρες

    5 αστεράκΑ Είναι μία υπέροχη παράσταση!!! Πέραν του κειμένου και της γλαφυρότητας του λόγου, ξεχωρίζουν όλοι οι συντελεστές, οι οποίοι έδωσαν ψυχή και σώμα για να βγει το αποτέλεσμα....ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ σε όλους!!!

  • yianna πριν από 1 μήνες

    5 αστεράκΑ Φοβερός ο Σερβετάλης!! Καταπληκτική κ η Μηνα, τέλεια παράσταση! Το μόνο που χάλαγε την όλη αισθητική ήταν τα κουστούμια του χορού :/

  • AnnaGaref πριν από 1 μήνες

    4,5 αστεράκΑ Είναι τόσο ξεχωριστό να ακους ιστορίες από ανθρώπους που ξέρουν να λένε ιστορίες. Τίποτα δεν μαρτυρούσε τη συνέχεια στο σκηνικό, ούτε στην είσοδο του χορού (που ποτέ δεν μπήκε σε παρένθεση). Το μισό αστεράκι λείπει όπως η έλλειψη κουρδίσματος στην αρχή. Όλα τα άλλα ήταν εκεί με πρώτη την Ηλέκτρα, το αέρινη έχει χρησιμοποιηθεί λάθος στην ελληνική κριτική... για αυτό θα πω ότι είχε και τα 4 στοιχεία... ήταν στοιχειά και οι δύο... ήταν όλοι θηρία... Ήταν οι φόρμες δουλεμενες στα άκρα... Πρώτη φορά μπροστά μου καναπές και σκάλα συνιστούν ποίηση, λογεα, θεολογεια, ορχήστρα... Θεοί, μια Ελένη... ενοχη, και πανέμορφη... όλοι υπηρέτες μας και την ιστορίας με όχι χριστιανική... όπως υπονοηθηκε, οικουμενική ταπεινότητα, που μας καθηρε και μας σκλαβωσε να ξυπνήσουμε την άλλη μέρα πιο άνθρωποι. Και δεν υπήρξε εξαίρεση.

  • Βασιλική πριν από 1 μήνες

    0,5 αστεράκΑ Ύβρις

  • Niriis πριν από 1 μήνες

    5 αστεράκΑ Εξαιρετική παράσταση

  • ASA πριν από 1 μήνες

    5 αστεράκΑ Φανταστική παράσταση χθες στο Αιγάλεω στο θέατρο Μινωτή...ολα τελοια εκτός του χορού και τα κουστούμια του κ.Κακλεα που θα πρέπει κάποια φορά να σεβαστούμε τους αρχαίους συγγραφείς και η παρουσία των ηθοποιών να είναι αντίστοιχη.Οι νεωτερισμοι στην αρχαία τραγωδία ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΈΠΟΝΤΑΙ... Ο Σερβεταλης ακόμα μια φορά φανταστικός.Ο Βλάχος στο πρώτο μέρος αδιάφορος...το εσωσε στο τέλος. Μια παράσταση που δεν πρέπει να χάσετε.

  • Theaterlover πριν από 1 μήνες

    5 αστεράκΑ Φοβερός Σερβετάλης όπως και η Μηνα τρομερή η ερμηνεία τους. Το έργο δεν κουράζει και σε κρατάει σε εγρήγορση. Μια μικρή ένσταση μπορώ να κάνω για τον κύριο Βλάχο ο οποίος είναι φοβερός ηθοποιός αλλά νομίζω δεν του πάει αυτός ο ρόλος

  • Katerina48 πριν από 2 μήνες

    2 αστεράκΑ Θα συμφωνησω με πολλούς που εγραψαν για τη φλυαρία του ντεκόρ, σαν εκθεση μεταχειρισμένων ντεμοντέ επιπλων ηταν, το χορό που κινούνταν αδιάκοπα και άσκοπα, ξεχώρισα την Ηλέκτρα για τη λιτή ερμηνεία της, κάτι που δεν μπορώ να πω και για τον Ορέστη που έμοιαζε με νευρόσπαστο χωρίς αυτό να προσδίδει κάτι στην ερμηνεία του. Τι να πούμε και για τον αγγελιαφόρο βγαλμένο κατευθείαν απο κόμικς του Ιζνογκουντ;

  • Maka πριν από 2 μήνες

    3,5 αστεράκΑ Είδα την παράσταση στην Ελευσίνα. Θεωρώ ότι ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία. Ο Σερβετάλης έπαιζε καταπληκτικά σε ένα δικό του ντελίριο ως Ορέστης.η Ηλέκτρα θεωρώ ότι έπαιξε καλύτερα στην τελευταία στροφή της όπου πλησιάζει ο πιθανός θάνατος της όπου τα έδωσε όλα.ο Μενέλαος επίσης κραυγάζοντας για τον χαμό της Ελένης τρίζει το θέατρο από την δύναμη. Μπράβο στην προσπάθεια όλων. Μιλάμε για μια αρκετά καλή παράσταση. σχετικά με τον χορό υπήρχαν στιγμές που με ικανοποίησε και άλλες που ήταν αδιάφορος. Επίσης πολύ καλός ο φωτισμός σε αντίθεση με την ηχητική που ήταν λίγοι πιο χαμηλά για τα δεδομένα ανοιχτού θέατρου.

  • miaouli πριν από 2 μήνες

    4,5 αστεράκΑ Συγκλονιστικη παράσταση. Φοβερές ερμηνείες από Μαίρη Μηνά(ανεπανάληπτη), Άρη Σερβετάλη και Γιώργο Ψυχογιό. Πολύ ωραίο συνολικά το αποτέλεσμα και το δέσιμο της ομάδας. Σκηνοθεσία, κίνηση, φώτα, ήχος εξαιρετικά.

  • Κωνσταντίνος Σωτηρόπουλος πριν από 2 μήνες

    5 αστεράκΑ Την παράσταση την παρακολούθησα στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου. Χωρίς να είμαι σε καμία περίπτωση ειδικός με την Θεατρική Τέχνη εχω να πώ τα εξής: Η σκηνοθεσία με άφησε ως επί το πλείστον απαθή. Στην αντίπερα όχθη, η μετάφραση του Δράματος στα νέα ελληνικά είναι εξαιρετική, χωρίς να χάνει η διήγηση τις επικές διαστάσεις που αρμόζουν στο αρχαίο κείμενο. Τέλος, οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών εμένα προσωπικά με υπερκάλυψαν (περισσότερο απ'όλες φυσικά αυτή της κας Μηνά που πάιζει την Ηλέκτρα). Ήμουν καθηλωμένος όλη την ώρα στα δρώμενα και ξέχασα πραγματικά ότι έβλεπα μία παράσταση και όχι τον αγώνα δύο ανθρώπων προς την ηθική και σωματική λύτρωση. Ωστόσο, δεν μπορώ να μην σκεφτώ πως όλα αυτά τα συναισθήματα που μου έδωσε η παράσταση, οφείλονται σε έναν βαθμό και στην εμπειρία που είναι οποσδήποτε η παρακολούθηση ενός αρχαίου Δράματος σε αυτόν τον Ιερό χώρο.

  • Anne86 πριν από 3 μήνες

    5 αστεράκΑ Είδαμε την παράσταση στο Βεάκειο. Καταρχάς, ο ήχος ήταν πάρα πολύ καλός. Συγχαρητήρια στους ηχολήπτες. Από εκεί και πέρα, όλοι οι ηθοποιοί, ήταν ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΊ. Σε συνεπαιρναν με την ερμηνεία τους και χανοσουν στην στιγμή, ξεχνώντας πραγματικά πως είσαι στο θέατρο, αλλά το ζούσες μαζί τους. Ο Ορέστης , καθηλωτικος, κάθε φορά αυτός ο Σερβετάλης,είναι καλύτερος από την προηγούμενη φορά. Η Ηλέκτρα, ανατριχιαστική. Σε κάνει και βουρκωνεις. Και όλοι, παίζουν εξαιρετικά με πολύ δυνατές ερμηνείες. Η σκηνοθεσία , προσωπικά με ξένισε πάρα πολύ. Ο "χορός" δεν ταίριαζε σε αυτό που περίμενα. Δεν περίμενα να φοράνε μίνι φορέματα λες και ετοιμάζονται για έξοδο παραμονής Πρωτοχρονιάς το 1995... Επίσης ,δεν ταίριαζαν καθόλου οι... βεντάλιες. Όσο για τον Μενέλαο με λουστρινι ( ξεκαλτσωτο) και κοστούμι μπουζουκιων εθνικής, σχεδόν εμποδίζει τον θεατή να πάρει σοβαρά τον Βλάχο που υποδύεται τον Μενέλαο. Οι ερμηνείες ήταν τόσο συγκλονιστικές που τις "προσβάλεις" με το να μην τις περιβάλλεις, με αντάξιο περιβάλλον και σκηνικά. Τις χαντακωνεις. Εάν ήταν "αλά παλαιά" θα ήταν ακόμα πιο ανατριχιαστικά. Πέραν αυτών όμως, μιλάμε για εξαιρετική παράσταση που για τους ηθοποιούς, θα πήγαινα να την ξαναδώ.

  • xciter πριν από 3 μήνες

    2 αστεράκΑ Δυστυχώς η παράσταση δεν ήταν καθόλου καλή.Η ωραία Ελένη για κλάματα .Ο Πάνος Βλάχος ως Μενέλαος πραγματικά τραγικός, δεν κατάλαβα γιατί έπρεπε να βγάλει και την μπλούζα του στο τέλος (προφανώς δεν φταίει αυτός) εκτός του ότι δεν τα έλεγε. Επίσης, στο βωμό της κίνησης χάθηκε ο πρωταρχικός στόχος μιας παράστασης να περνάει το μήνυμα. Η Ηλέκτρα αξιοπρεπέστατη και μια δυο πολύ καλά στημένες αισθητικά σκηνές, αλλά αυτά, κατά τα άλλα λίγο τραγικός ο Ορέστης δυστυχώς

  • Diliger πριν από 3 μήνες

    Ενώ είχα αποφασίσει να ξεχάσω απλά την απογοήτευση που μου άφησε αυτή η παράσταση, διάβασα μία..αμερόληπτη κριτική μίας "επαγγελματίας" του είδους και ένοιωσα την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας αυτά που ένοιωσα. Πρόκειται λοιπόν για μια τραγική παράσταση, αποτέλεσμα μίας άθλιας σκηνοθεσίας. Ο "Ορέστης" φιλότιμος μεν, ανεπαρκεστατος δε. Απλά δεν είναι στο ρεπερτόριο του. Ο χορός, υπό την" υποδειγματικη" καθοδήγηση του σκηνοθέτη μας προσέφερε αξέχαστες στιγμές τόσο ενδυματολογικα όσο και κινησιολογικα. Η πραγματική απόλαυση όμως ήταν ο "Μενέλαος". Να σταθώ στην ερμηνεία του; στο ντύσιμο του; Ίσως να ταίριαζε καλύτερα μία πιο έντονη γραβάτα..! Κρίμα για την "Ηλέκτρα" και τον "Τυνδαρεως" που πραγματικά με την ερμηνεία τους τίμησαν το έργο και τον χώρο. Συμπερασματικα, πρόκειται για μία παράσταση που θα έπρεπε να παιχτεί στο Δελφινάριο. Διότι στην Επίδαυρο ήταν Ύβρις.

  • ΝΜ 001 πριν από 3 μήνες

    4 αστεράκΑ Παρακολούθησα, χθες, την πρώτη τραγική εμφάνιση του Γιάννη Κακλέα, στα μάρμαρα της Αρχαίας Επιδαύρου. Υπό την λάμψη του τελευταίου απογευματινού φωτός η Ορχήστρα και Σκηνή του αργολικού Θεάτρου επιδεικνύει, πρώτου, ακόμη, αρχίσει η διδαχή του δράματος, δύο διαφορετικούς κόσμους· στο βάθος διακρίνεται ένα σουρεαλιστικό, σχεδόν, "μονντριανό" σκηνικό με επίπλωση προηγουμένων δεκαετιών, με καναπέ, πολυθρόνες και μία βιβλιοθήκη, ικανή να συγκεντρώσει όλη την γνώση του κόσμου, όμοια με αυτήν της Αλεξανδρείας. Ο κόσμος που απεικονίζει φαντάζει ιδανικός και φιλοξενεί, ως επί το πλείστον τον Χορό της τραγωδίας,ενώ, άπαντα, τα πρόσωπα του δράματος εμφανίζονται από εκεί -εκ του ασφαλούς- και, σταδιακώς, κατηφορίζουν προς την Ορχήστρα, τον "δεύτερο" και επικρατέστερο "κόσμο" του δρωμένου· έναν κόσμο γεμάτο χώμα και λάσπη, βουτηγμένο στην βρωμιά της συνείδησης και της "μαύρης" μοίρας των πρωταγωνιστών, με αρκετούς "μπεκετιανούς", ξηρούς θάμνους και λίγες γούρνες με λασπόνερα. Στο θλιβερό, αυτό, τοπίο οι "τελευταίοι των Ατρειδών", Ορέστης (Άρης Σερβετάλης) και Ηλέκτρα (Μαίρη Μηνά) αντιμετωπίζουν την σκληρή μοίρα που οι Θεοί, των Αρχαίων Ελλήνων, επιφυλάσσουν για τους μητροκτόνους· ήτοι τον δημόσιο λιθοβολισμό. Ο Άρης Σερβετάλης -ως συνήθως, καθηλωτικός- ερμηνεύει, μέσω της δραματικής δεινότητος και της "πλαστικότητος" του σώματός του, άξια τον μαινόμενο και καταδιωκόμενο από τις Ερινύες, Ορέστη που αναζητά, απεγνωσμένα, "φίλους" ανάμεσα στους εχθρούς. Η Ηλέκτρα της Μαίρης Μηνά αποτελεί, κατ´ εμέ, την μεγαλύτερη έκπληξη του δραματικού συνόλου με την ερμηνεία της να ξεχωρίζει· ερμηνεία λυρική, στιβαρή και ανάλαφρη κατά περίπτωση, ουσιωδώς, ανθρώπινη και, αληθώς, τραγική. Συγκινητικά αρμονικό ερμηνευτικό δίδυμο, εν συντομία, Ηλέκτρα και Ορέστης, αφήνοντας, παράλληλα, χώρο στους υπολοίπους συντελεστές να αναδειχθούν. Η ερμηνεία του Πάνου Βλάχου ως Μενελάου φανερώνει τον, επιθυμητό, τυχοδιώκτη, δειλό και βούλημο άνδρα που υποτάσσει το συμφέρον της πόλεως στις ατομικές του επιθυμίες, με την δεύτερή του εμφάνιση να υπερτερεί, εμφανώς, της αρχικής. Ο Γιώργος Ψυχογυιός "βαστά" με μαεστρία τον σύντομο μα απαιτητικό ρόλο του βασιλέως Τυνδάρεω, πάππου του Ορέστη, επιδεικνύοντας σκηνική σιγουριά και την δραματική στιβαρότητα του παλαιού ηθοποιού, επί σκηνής. Ο Αιμιλιανός Σταματάκης στέκεται άξια -αν και, μάλλον, δεν πείθει για συνομήλικός του- πλάι στον Ορέστη με τις σκηνές του πριν τον φόνο της Ελένης και της, κόρης της, Ερμιόνης, να συγκλονίζουν. Ολοκληρώνοντας, οφείλει, τίς, να αναφερθεί στους συντόμους ρόλους της Ελένης (Νικολέττα Κοτσαηλίδου), Ερμιόνης και Φρύγα (Ζερόμ Καλουτά), όστις αναγγέλει τον φόνο των δύο προηγουμένων, λίγο προτού λήξει η τραγωδία του Ευριπίδου. Εν κατακλείδι, η, περί ης ο λόγος, διδαχή του "Ορέστη" επιτυγχάνει, έχοντας όχημα την εξαίρετη νεοελληνική απόδοση του Γιώργου Χειμωνά και τις ερμηνείες των ηθοποιών, να αναδείξει, επαρκώς, το ύφος και το ήθος του αρχαιοελληνικού δράματος, ενώ η ενδιαφέρουσα σκηνοθετική ματιά και το χάρισμα του Γιάννη Κακλέα να δημιουργεί "πορτραίτα" επί σκηνής, χαρίζουν μια κλασσική και συνάμα σύγχρονη "θέα" της ελληνικής τραγωδίας, στο Θέατρο του Πολυκλείτου. Θερμή παράκληση: Διατηρείστε τον Πολιτισμό εν ζωή ! Διατηρείστε τα Θέατρα σε λειτουργία και μην στερείτε τον Πολιτισμό από τους πολίτες ! Χώρα χωρίς Θέατρο είναι χώρα χωρίς Πολιτισμό !

  • nikela_ki πριν από 3 μήνες

    0,5 αστεράκΑ Εξαιρετικά κακές ερμηνείες, κακή σκηνοθεσία, κακό το σκηνοθετικό "εφεύρημα" του χορού, λυπηρό το θέαμα της πρωταγωνίστριας να διαβάζει από το cue τις ατάκες της. Απαράδεκτος ήχος - τα πάντα ακούγονταν τριπλά. Αντί για τη διάβρωση του Άργους, είδαμε τη διάβρωση του φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου.

  • Xebeche πριν από 3 μήνες

    4 αστεράκΑ Επιτέλους μια παράσταση στην Επίδαυρο που ευχαριστηθηκα μετα απο χρόνια. Απο την πρωτη ματιά μπαίνοντας ειδα οτι η σκηνή ειχε στηθεί με μεράκι και πολυ δουλεια. Πραγματικά το στήσιμο ηταν εντυπωσιακό και καλοδουλεμένο... Καμια σχεση με αλλα εργα όπως πχ τα ..μαδερια οπου εκαναν τραμπάλα οι ηθοποιοί στον Φιλοκτήτη πριν λιγα χρόνια. Η ηθοποιία πολυ καλή, εκπληκτική Ηλέκτρα, Ορέστης - ο Μενέλαος υστερουσε λίγο - ομως συνολικά εξαιρετικοί χωρις ιχνος ναρκισιστικού παιξίματος. Αλλο στοιχείο που μου άρεσε: η μουσική, τα εφέ, έδεναν την ατμόσφαιρα. Ο φωτισμός, εντυπωσιακός. Ενιωθα οτι με παρέσυρε στον κοσμο της η παράσταση. Πρωτη φορά συγκεντρώθηκε η κουβεντα μας φεύγοντας στο καθεαυτό κείμενο του συγγραφέα, του Ευριπίδη. Δεν εχει νοημα να κουραζω με αναλύσεις του κειμένου, της δυναμης των θεών της τασης αμφισβητης τους αλλα και της πατριαρχικής θεώρησης της δικαιοσύνης... Αξιζει να παρακολουθησετε την παράσταση!