Διόρθωση

Το μεταπολεμικό μυθιστόρημα του Αυστριακού συγγραφέα παραθέτει τον πυρετώδη στοχασμό του για ένα σπάνιο μυαλό παγιδευμένο στην ίδια του τη σκέψη, σε μια κοινωνία που παραπαίει. Το έργο μεταφέρεται στη σκηνή με δραματουργικό άξονα τη δυαδική σχέση μεταξύ του ανώνυμου αφηγητή και του παιδικού του φίλου Ρόιτχαμερ, ο οποίος κυριεύεται από την ιδέα να οικοδομήσει μέσα στην άγρια φύση έναν κατοικήσιμο κώνο, προορισμένο για την αδελφή του. Το εξωφρενικό αυτό δώρο δεν θα οδηγήσει σε τίποτα, καθώς ο θάνατός της θα επέλθει μόλις λίγο καιρό μετά, από μια αδιευκρίνιστη αρρώστια. Συντετριμμένος, ο Ρόιτχαμερ αυτοκτονεί. Σήμερα, τα αμέτρητα χειρόγραφα που άφησε πίσω του περιμένουν στον ίδιο χώρο, ζητώντας να αποκτήσουν φωνή. Το ξεδιάλεγμα των χειρογράφων ξεκινά, ο αυτόχειρας Ρόιτχαμερ αναδύεται πρώτα σαν απόηχος, έπειτα ως μορφή και τέλος ως ολότητα. Φέρνει μαζί του το παρελθόν, τις κοινές μνήμες, πικρές και χαρούμενες, μα κυρίως την ιστορία της προσωπικής του αυτοκαταστροφής, που ξαναγράφεται από την αρχή.

Ερμηνεύουν: Στ. Βλάχος, Ερ. Μαλκότσης. Σκην.-κοστ.: Κ. Βλάχμπεη. Μουσ.: Φ. Σιώτας, Δ. Χατζηζήσης. Φωτ.: Τ. Παλαιορούτας, Ιωάν. Αθανασίου.