© Γιάννης Αρμυριώτης
Φτάνοντας έξω από το θέατρο Altera Pars στο Γκάζι, η όψη του και μόνο σε προϊδεάζει πως θα ζήσεις κάτι συναρπαστικό και οικείο συνάμα. Μοιάζει λες και η θεατρική εμπειρία ξεκινάει με την είσοδό σου στο χώρο και όχι μετά την έναρξη της παράστασης.
Αυτή η αρχική αίσθηση έμελλε να γίνει πραγματικότητα μόλις καθίσαμε στις θέσεις μας και απέναντί μας στεκόταν το ελαφρώς φωτισμένο οικιακό σκηνικό: Ένα τραπέζι, ένα ψυγείο, ένα μικρό σκρίνιο, ο χώρος της κουζίνας, μία σιδερώστρα και η πόρτα εισόδου του σπιτιού με το παράθυρο είναι το κεντρικό σκηνικό. Λίγο πιο κει, ένας νιπτήρας μπάνιου και πιο δίπλα ένα μεγάλο τραπέζι γραφείου. Ένας χώρος λιτός και ρεαλιστικός, οικείος και προσιτός.
Η παράσταση "Μαζί" του Ιταλού συγγραφέα, σκηνοθέτη και ηθοποιού Φάμπιο Μάρρα ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα σε μετάφραση της Μαρίας Χατζηεμμανουήλ και σκηνοθεσία του Πέτρου Νάκου το 2025 από τον καλλιτεχνικό οργανισμό Altera Pars. Η οικογενειακή ιστορία, τόσο σύγχρονη αλλά και τόσο διαχρονική, θίγει καίρια ζητήματα όπως η κανονικότητα, η διαφορετικότητα, η αποδοχή και η συμπερίληψη, τα οποία ο Πέτρος Νάκος προσέγγισε με ευαισθησία και λεπτότητα. Ακολουθώντας με προσοχή τη ροή της ιστορίας και κοιτώντας με σεβασμό τους ήρωες του και τον ψυχισμό τους, καθώς και τις αλλαγές που τους συμβαίνουν κατά τη διάρκειά του έργου, διαχειρίζεται το υλικό ρίχνοντας το βάρος στην ουσία της συμπερίληψης και το πάγιο αίτημα να την πετύχουμε.
Η Ιζαμπέλα ζει με το μοναχογιό της Μικέλε. Οι δυο τους έχουν μια απλή και ήρεμη ζωή που συνοδεύεται, βέβαια, και από τις μικρές καθημερινές δυσκολίες, αλλά είναι γεμάτη από περισσή αγάπη. Ο Μικέλε είναι ένας νέος άνδρας που διαφέρει αρκετά από τους περισσότερους συνομηλίκους του: Είναι γλυκός, με χιούμορ, παρορμητικός και ευέξαπτος αλλά και τρυφερός. Ο Μικέλε είναι ένας άνθρωπος με νοητική αναπηρία και ζει στην προστατευμένη ρουτίνα που η μητέρα του έχει διαμορφώσει για εκείνον. Όλα μοιάζουν να κυλούν ομαλά, μέχρι που η ξαφνική επιστροφή της κόρης της οικογένειας, Σάντρα, έπειτα από 10 χρόνια, έρχεται να ταράξει τα ήρεμα νερά της ζωής τους και να φέρει τα πάνω κάτω. Όλα τα ανείπωτα έρχεται η ώρα που θα ειπωθούν, τα μυστικά θα αποκαλυφθούν και όλοι θα έρθουν αντιμέτωποι με το βασικό ερώτημα: Τι σημαίνει τελικά να είναι κανείς φυσιολογικός;
Η Μίνα Χειμώνα προσεγγίζει τον κεντρικό ρόλο της Ιζαμπέλα με άπλετη ευαισθησία, ειλικρίνεια, ένταση και απλότητα σαν να της βγαίνει εντελώς αβίαστα. Η ερμηνεία της Μάνας γεμίζει τόσο τον θεατρικό χώρο όσο και τον εσωτερικό χώρο του καθενός από εμάς και την ακολουθούμε συγκλονισμένοι στις εναλλαγές συναισθημάτων της. Ο Ηλίας Τσούμπελης μπαίνει στο πετσί του Μικέλε με απόλυτο σεβασμό, ρεαλισμό και δυναμισμό. Οι δύο αυτές κεντρικές ερμηνείες είναι τόσο ουσιαστικές και φυσικές που δημιουργούν την αίσθηση ότι παρακολουθούμε την οικογένεια του διπλανού μας. Δεν θα μπορούσαμε, βέβαια, να μην αναφέρουμε την ερμηνεία της Σάντρα από την Αγγελική Κοντού που είναι καίρια και καθοριστική και δίνει άλλη δυναμική στην παράσταση με την εμφάνισή της. Αλλά και η ευγενική και χιουμοριστική ερμηνεία της Xαράς Νικολάου ελαφρύνει με έναν ιδανικό τρόπο την πορεία της παράστασης όταν μοιάζει να αρχίζει να βαραίνει και να σοβαρεύει.
Εμείς, γεμάτοι συναισθήματα και ερωτήματα κατά την διάρκεια όλης της παράστασης, σκεφτόμαστε: Η μάνα άραγε εθελοτυφλεί; Γιατί συμπεριφέρεται σαν να είναι όλα φυσιολογικά; Ο νεαρός χρειάζεται βοήθεια ειδικού ή η ζωή που ζει είναι στην πραγματικότητα η ζωή που δικαιούται μέσα σε μία κανονικότητα; Η σχέση κόρης και μάνας είναι σε οριακή κατάσταση συνεχώς και η σχέση των δύο αδερφών σίγουρα δεν μοιάζει ιδανική. Τουλάχιστον από την πλευρά της Σάντρα, το γεγονός ότι δεν ήταν ποτέ προτεραιότητα της μάνας τους, ράγισε την σχέση της με τον αδερφό της και την έδιωξε μακριά.
Όταν η παράσταση τελειώνει αναρωτιόμαστε αν υπάρχει τελικά ο φυσιολογικός ή ο κανονικός άνθρωπος. Τι σημαίνει "αγαπώ" και αξίζει η αυτοθυσία σε μια κοινωνία πλημμυρισμένη από θεοποιημένα "εγώ"; Μπορεί άραγε σε μία τέτοια κοινωνία να υπάρξει αποδοχή και συμπερίληψη;
Ο Πέτρος Νάκος εκτός από την σκηνοθεσία έχει αναλάβει και τους φωτισμούς της παράστασης όπως και την μουσική επιμέλεια μαζί με την Αγγελική Κοντού. Ο σχεδιασμός των σκηνικών και τα κοστούμια έγιναν από την ομάδα Altera Pars (Μίνα Χειμώνα, Πέτρος Νάκος, Αγγελική Κοντού), η κατασκευή των σκηνικών από τον Στέφανο Λώλο, ενώ την επεξεργασία των ήχων ανέλαβαν οι Νίκος Κριτσέλης και Διονύσης Μανιώτης.
Οι παραστάσεις συνεχίζονται έως 18/5.
Περισσότερες πληροφορίες
Μαζί
Μια γλυκόπικρη οικογενειακή ιστορία που προσεγγίζει με χιούμορ και τρυφερότητα το ευαίσθητο θέμα της διαχείρισης, της αποδοχής και της κοινωνικής συμπερίληψης ενός ατόμου με νοητική αναπηρία. Στο έργο που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην ελληνική σκηνή, η Ιζαμπέλα ζει με τον γιό της τον Μικέλε μια ήρεμη ζωή γεμάτη από μικρές καθημερινές δυσκολίες, αλλά και πολλή αγάπη. Ο Μικέλε, γλυκός, αστείος, παρορμητικός και τρυφερός, είναι ένας άνθρωπος με νοητική αναπηρία που ζει στην προστατευμένη ρουτίνα που η Ιζαμπέλα έχει διαμορφώσει για εκείνον. Η ζωή τους κυλά ήρεμα μέχρι που η απροσδόκητη επιστροφή της Σάντρα, της κόρης της οικογένειας, μετά από δέκα χρόνια, θα προκαλέσει αναταράξεις στην καθημερινότητά τους, για να οδηγηθούν τελικά σε μια συνύπαρξη με περισσότερη ειλικρίνεια, αγάπη και ουσιαστική αποδοχή.
