Ο Θάνος Τοκάκης, στα πρότυπα της κομμέντια ντελ' άρτε, πάτησε στα αυτοσχεδιαστικά μέρη του έργου τα οποία και αύξησε προκειμένου να δώσει περισσότερο χώρο και χρόνο στους ηθοποιούς του, γεγονός που τον αντάμειψε. Διατήρησε έναν σκηνοθετικά γρήγορο ρυθμό καθόλη την παράσταση, ενώ εκτός από τα σχόλια που αναφέρονταν στη σύγχρονη πραγματικότητα, ενίσχυσε την αλληλεπίδραση σκηνής-πλατείας με την ενεργή συμμετοχή θεατών.
Ο Γιώργος Χρυσοστόμου πραγματοποίησε έναν αληθινό υποκριτικό άθλο, αφού κατάφερε να παίζει με τους ηθοποιούς στη σκηνή και με το κοινό στην πλατεία, αλλά επίσης να μπαίνει στην υπόθεση του έργου, ενώ παράλληλα σχολίαζε την σύγχρονη καθημερινότητα, ακόμα και ό,τι συνέβαινε μέσα στο θέατρο! Διατηρώντας το μέτρο, αλλά και το ρεαλισμό, χωρίς να ξεφεύγει σε υπερβολές ή εξάρσεις, ο Χρυσοστόμου αποτέλεσε αδιαμφισβήτητα το πλέον δυνατό χαρτί της παράστασης.
> Διαβάστε την αναλυτική κριτική του "α" για το "Ένας Υπηρέτης, Δύο Αφεντικά" εδώ.
Περισσότερες πληροφορίες
Ένας υπηρέτης, δύο αφεντικά
Ο Φράνσις, ένας πεινασμένος και απελπισμένος υπηρέτης, βλέπει την ευκαιρία να λύσει τα οικονομικά του προβλήματα όταν αναλαμβάνει κρυφά δύο δουλειές ταυτόχρονα. Για να μη χάσει κανένα από τα δύο μεροκάματα, προσπαθεί να κρατήσει τους εργοδότες του ενήμερους… χωρίς όμως να αποκαλύψει την ύπαρξη του ενός στον άλλον. Σύντομα, οι δύο αφεντάδες μπλέκονται σε υποθέσεις έρωτα, εγκλήματος και εξαπάτησης, ενώ οι ψεύτικες ταυτότητες και τα μπερδεμένα μηνύματα κάνουν την κατάσταση ολοένα πιο χαοτική. Ο Φράνσις τρέχει ασταμάτητα από τον έναν στον άλλον, προσπαθώντας να επιβιώσει μέσα σε ένα πανδαιμόνιο παρεξηγήσεων, απρόβλεπτων ανατροπών και κωμικών καταστάσεων.
