Τουμασάτου-Δροσάκη στο "Κρυφτό": Αποδομώντας τον μύθο της αγίας οικογένειας

Δύο αγαπημένες πρωταγωνίστριες, η Μαριάννα Τουμασάτου και η Λένα Δροσάκη, σχηματίζουν, για δεύτερη χρονιά, ένα συγκινητικό ντουέτο στο "Κρυφτό" της Βάσιας Αργέντη, που φιλοξενείται στο Θέατρο "Κάτια Δανδουλάκη". Το καθηλωτικό ψυχολογικό δράμα καταδύεται στα πιο σκοτεινά, ανείπωτα βάθη της οικογενειακής εστίας — εκεί όπου η αγάπη συχνά διαστρεβλώνεται, η εξουσία επιβάλλεται ύπουλα και η σιωπή μετατρέπεται σε δηλητήριο.

Η Βάσια Αργέντη, υπογράφοντας τόσο το πρωτότυπο κείμενο όσο και τη σκηνοθεσία, κρατά στα χέρια της τη δραματουργική πυκνότητα αυτής της παράστασης, με μια γραφή κοφτερή και γεμάτη αφοπλιστικό ρεαλισμό. Επιλέγοντας μια μη γραμμική αφήγηση, που κινείται διαρκώς μπρος και πίσω στον χρόνο, η σκηνοθεσία της φωτίζει σταδιακά τις πτυχές του παρελθόντος.

Στη σκηνή του Θεάτρου "Κάτια Δανδουλάκη" αποκαλύπτεται ένας κόσμος όπου ο θεατής γίνεται κοινωνός μιας αλυσίδας μυστικών. Το "παιχνίδι" του κρυφτού ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, την αποσιώπηση και την αλήθεια, κλιμακώνεται με μαθηματική ακρίβεια, οδηγώντας σε μια τραγωδία που ξεπερνά τα όρια της συγγένειας.

Οδηγοί σε αυτή τη διαδρομή της συναισθηματικής δίνης βρίσκονται οι χαρισματικές ηθοποιοί Μαριάννα Τουμασάτου και Λένα Δροσάκη. Ως δύο αδελφές που μεγαλώνουν στα Ιωάννινα υπό τη βαριά, αποπνικτική σκιά μιας αυταρχικής μητέρας, χτίζουν επί σκηνής ένα υποκριτικό ντουέτο που επιτρέπει να κυλήσει αθόρυβα η συναισθηματική ένταση από τη σκηνή στην πλατεία.

Η αλληλεπίδρασή τους είναι ένας χορός ενοχών, ζήλιας, απωθημένων και ανιδιοτελούς στοργής. Η Τουμασάτου, στον ρόλο της ευάλωτης καλλιτέχνιδας Ηρώς, και η Δροσάκη, ως η μικρότερη αδελφή που φυλάσσει τα πιο επικίνδυνα μυστικά, συνθέτουν μια συγκλονιστική χημεία. Με ακατέργαστη αλήθεια, βλέμματα που "τσακίζουν" και παύσεις που "κραυγάζουν", αποτυπώνουν το πώς τα τραύματα της παιδικής ηλικίας ακολουθούν τον άνθρωπο μέχρι την ενηλικίωση.

Έχουμε ανάγκη τα έργα που φωτίζουν τις κρυφές πτυχές της κοινωνίας;

Τέτοια έργα είναι απολύτως απαραίτητα στο σύγχρονο θέατρο, καθώς τολμούν να φωτίσουν τις πιο καλά κρυμμένες γωνίες της πραγματικότητάς μας. Η κλειστή, αυταρχική οικογένεια δεν αποτελεί κατάλοιπο του παρελθόντος, αλλά μια υπαρκτή παθογένεια που συνεχίζει να υφίσταται, συχνά μεταμφιεσμένη πίσω από μια εικόνα κοινωνικής ευπρέπειας.

Το "Κρυφτό" αποδομεί τον μύθο της "αγίας οικογένειας" και εστιάζει στην εργαλειοποίηση της ψυχής των παιδιών από τους ίδιους τους γονείς. Αποκαλύπτει πώς τα αόρατα δεσμά της ταπείνωσης και της ενοχής διαμορφώνουν ενήλικες εγκλωβισμένους σε ψευδαισθήσεις. Παράλληλα, θέτει ένα βαθιά φιλοσοφικό ερώτημα: είναι πάντα η σιωπή αδυναμία ή μπορεί να αποτελεί την πιο ακραία, αυτοθυσιαστική μορφή αγάπης;

Προπώληση: more.com