©Patroklos_Skafidas
Πού σε ξέρω
Μέχρι πέρυσι κυρίως θέατρο, λίγο τηλεόραση και την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία που συμμετείχα το "Wishbone” της Πέννυς Παναγιωτοπούλου. Την άνοιξη του 2025 ξεκινήσαμε πρόβες με τον Δημήτρη Παπαιωάννου για το "This that keeps on” το οποίο παρουσιάσαμε τον Οκτώβριο στο Ηρώδειο και συνεχίσαμε σχεδόν αμέσως τις πρόβες για το "Requiem for a dream” το οποίο έκανε πρεμιέρα τον Ιανουάριο του 2026 στην κεντρική σκηνή της Λυρικής. Ενδιάμεσα κάναμε γυρίσματα για την ταινία του Sherif Francis "Τελευταία κλήση”.
Πού αλλού σε βρίσκω
Αυτή τη στιγμή στην παράσταση του Θωμά Μοσχόπουλου "Ο Κος Ζυλ" που
ανεβαίνει στο θέατρο Πόρτα.
Πες μου κάτι για το θέατρο
Ένα πεδίο έρευνας και γνώσης όσο αφορά εμένα τον ίδιο, ως κομμάτι ενός συνόλου συνεχώς μεταλλασσόμενο, που έχει να κάνει με την συνεργασία,την συμπεριφορά, και την στάση μου απέναντι σε νέα πρόσωπα, νέες προτάσεις και τρόπους προσέγγισης της δουλειάς. Παράλληλα ο κόσμος των κειμένων και της σκηνικής δημιουργίας που είναι γοητευτικός και άπειρος και μου δίνουν την δυνατότητα και την ευκαιρία να ανακαλύπτω εκ νέου πτυχές τη ζωής αλλά και πτυχές του ίδιου μου του εαυτού που χρησιμοποιώ ως εργαλεία σαν ηθοποιός.
Πες μου κάτι για τους ανθρώπους που θαυμάζεις και σε έχουν επηρεάσει
Αναφερόμενος στο κομμάτι της δουλειάς, είναι οι άνθρωποι που δεν επιβάλουν. Είναι αυτοί που εμπνέουν, μοιράζονται το όραμα και την εμπειρία τους και δημιουργούν ένα πλαίσιο ελευθερίας και εμπιστοσύνης προκειμένου η δημιουργία να είναι ειλικρινής και ουσιώδης.
Το μικρόβιο της υποκριτικές μπήκε...
Όταν έγινα μέλος της θεατρικής ερασιτεχνικής ομάδας "Υποκριτική +ουσία” κατά την διάρκεια των σπουδών μου στην Α.Σ.ΠΑΙ.Τ.Ε. Βρέθηκα σε ένα περιβάλλον και σε μια ομάδα ανθρώπων που τα πράγματα γινόντουσαν με τέτοια αθωότητα και τέτοια ενέργεια που με στιγμάτισε και μου γέννησε την ιδέα ότι την αίσθηση αυτή, της δημιουργίας και της ελευθερίας, ίσως υπάρχει τρόπος να την κάνω μόνιμο κομμάτι της ζωής μου.
Ο ρόλο σου στον "Κο Ζυλ” και η μεγαλύτερη αγωνία σου για την παράσταση
Ο Ζαν είναι ένας υπηρέτης που από μικρό παιδί εργάζεται στον Πύργο του Κόμη, πατέρα του Ζυλ, ο οποίος τον έσωσε από την φτώχεια του και τον πήρε στην δούλεψη του. Μορφωμένος και έμπειρος ως προς την ζωή, αφού ταξίδευε χρόνια για χάρη του Κόμη, έχει επιστρέψει στον Πύργο και ενώ ετοιμάζεται να παντρευτεί την Κριστίν, ύστερα από ένα τρελό βράδυ χορού έρχεται αντιμέτωπος με τον Ζυλ. Οι δύο άντρες, υπό την απειλή του Κόμη και το βλέμμα της Κριστίν αλλά και της ιδιαίτερης σχέσης που αναπτύσσουν καλούνται να σπάσουν τα δεσμά της πατριαρχίας που τους επιβάλλονται, να ξαναβρούν την ταυτότητα τους και να πάρουνε μια τελική απόφαση για την επόμενη μέρα. Αν υπάρχει αγωνία είναι αυτή του πώς διατηρείς την ισορροπία σου πάνω σε ένα λεπτό τεντωμένο σκοινί που από κάτω υπάρχει μόνο το κενό.
Αισθάνθηκες αγωνία...
Αγωνιούσα για πολλά πράγματα σε μεγάλο βαθμό. Τώρα προσπαθώ και έχω καταφέρει να περιορίσω την αγωνία μου για να είναι εποικοδομητική και δημιουργική.
Η φιλοσοφία σου είναι...
Να διατηρώ την παιδικότητα μου, τον σεβασμό και την ευαισθησία με την οποία αντιμετωπίζω τους ανθρώπους και την ζωή.
Το μεγαλύτερο παράδοξο
Ένα από τα πολλά είναι το πώς ο πολιτισμός ως πυλώνας μιας κοινωνίας που διαμορφώνει συνειδήσεις, νοοτροπίες και συνεισφέρει στην πνευματική καλλιέργεια των ανθρώπων, μετατρέπεται και αντιμετωπίζεται από την πολιτεία σαν ένα εμπορικό προϊόν.
Αν μπορούσε να αλλάξει κάτι…
Να δουλεύουμε λιγότερο και να ζούμε περισσότερο.
Η Ελλάδα σε απογοητεύει… και την αγαπάς….
"Αχ, Ελλάδα” του Νίκου Παπάζογλου.
Η μοναδική ελπίδα επιβίωσης
Να παραμένω σε επαφή με την φύση και τους ανθρώπους γύρω μου.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Ο κος Ζυλ
Η εμβληματική «Δεσποινίς Τζούλια» του Άουγκουστ Στρίντμπεργκ έρχεται για δεύτερη χρονιά και επικεντρώνεται, μέσα από την ανάγνωση του καταξιωμένου σκηνοθέτη Θ. Μοσχόπουλου, στην εκρηκτική σχέση ανάμεσα στον Ζυλ, έναν νεαρό αριστοκράτη, και τον Ζαν, τον υπηρέτη του – μια σχέση όπου η έλξη, η επιθυμία και ο ανταγωνισμός μπλέκονται σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι εξουσίας. Μεταφέροντας τη δράση στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου και ανατρέποντας το φύλο του κεντρικού χαρακτήρα από θηλυκό σε αρσενικό, «Ο Κος Ζυλ» προσεγγίζει, με νέα ματιά, την ανάγκη για κυριαρχία και επιβίωση, σε μια μεταγραφή του κλασικού έργου, όπου τίποτα δεν μένει σταθερό και κάθε επιλογή έχει κόστος. Η ένταση ανάμεσα στους δύο άνδρες είναι σωματική, ψυχική αλλά και βαθιά πολιτική. Δεν αφορά μόνο το ποιος επιθυμεί ποιον, αλλά το ποιος έχει το δικαίωμα να επιθυμεί, ποιος μπορεί να εκτεθεί και ποιος τελικά θα επιβιώσει. Η εξουσία δεν ασκείται μονομερώς: μετακινείται διαρκώς, αλλάζει χέρια, γίνεται πότε παιχνίδι και πότε απειλή. Η επιθυμία, η έλξη και ο ανταγωνισμός δεν αντιμετωπίζονται ως ιδιωτικά συναισθήματα, αλλά ως μηχανισμοί κυριαρχίας, δοκιμασίας και επιβολής. Δίπλα τους, η Κριστίν λειτουργεί ως η φωνή μιας επιβιωτικής κοινωνίας που παρατηρεί, κρίνει, σχετικοποιεί και τελικά, παρεμβαίνει μόνο για να διασφαλίσει τη δική της συνέχεια. Είναι ο μηχανισμός που απορροφά το σοκ, περιορίζει την εκτροπή και επιλέγει - με κάθε κόστος - την συντήρησή της.
