Η ομάδα "κι όμΩς κινείται" επιχειρεί να αγγίξει ξανά τον ουρανό

Μετά τις επιτυχημένες παραστάσεις του Ιουλίου, η ομάδα "κι όμΩς κινείται" επιστρέφει στο Θέατρο Ροές και παρουσιάζει, για οκτώ ακόμη παραστάσεις, το Νεφέλωμα Ωμέγα, από τις 10 έως τις 25 Οκτωβρίου. 

Πέντε ερμηνευτές —ο Αναστάσης Καραχανίδης, ο Θοδωρής Λαμπρόπουλος, η Ιλεάννα Παππά, η Χριστίνα Σουγιουλτζή και η Ξένια Σταθούλη— συνθέτουν επί σκηνής μια ποιητική και σωματική εμπειρία, όπου ο χορός και η ακροβασία συναντούν τη μυθολογία, την αστρονομία και την αέναη ανθρώπινη επιθυμία για πρόοδο, υπέρβαση και ελευθερία.

Η χορογραφία της Χριστίνας Σουγιουλτζή, σε συνεργασία με την ομάδα, και η δραματουργία του Γιάννου Περλέγκα πλαισιώνουν και αναδεικνύουν τα κείμενα των Χριστίνας Σουγιουλτζή και Δημήτρη Αποστολάκη, ενώ η μουσική σύνθεση και ερμηνεία του Λέανδρου Σπύρου Φράτνικ συνοδεύει τη σκηνική δράση, δημιουργώντας ένα θέαμα που έχει ήδη συνεπάρει το κοινό. Τα κοστούμια υπογράφει η Φανή Μουζάκη, ενώ τον σκηνικό χώρο σχεδιάζει η Βιβή Χιονίδου και τις κατασκευές του αναλαμβάνει ο Μάριος Ιωάννου.

Πόσο συχνά κοιτάμε πλέον τον ουρανό;

Το Νεφέλωμα Ωμέγα, γνωστό και ως Νεφέλωμα του Κύκνου (M17), βρίσκεται περίπου 5.500 έτη φωτός μακριά, στον αστερισμό του Τοξότη. Πίσω, όμως, από το αστρονομικό φαινόμενο βρίσκεται ένα διαχρονικό ερώτημα: Τι ωθεί τον άνθρωπο να σηκώνει το βλέμμα προς τον ουρανό;

Σε μια καθημερινότητα που κυριαρχείται από την τεχνολογία και τις οθόνες, η παράσταση επιστρέφει σε αυτή την αρχέγονη ανάγκη. Από την αστρονομία και τη μυθολογία έως την κατάκτηση του διαστήματος, ο άνθρωπος αναζητά στα άστρα απαντήσεις για την προέλευσή του και το μέλλον του, προσπαθώντας διαρκώς να υπερβεί τα όριά του.

Από τους προϊστορικούς ακόμη πολιτισμούς, ο άνθρωπος παρατηρούσε συστηματικά τον νυχτερινό ουρανό, αναζητώντας απαντήσεις για την προέλευσή του, τη θέση του στον κόσμο και το μέλλον του. Τα άστρα έγιναν χάρτες, ημερολόγια, θεοί, οιωνοί και αφηγήσεις. Κάποια στιγμή ο άνθρωπος αποφάσισε να μην κοιτάζει απλά, τη διαστημική εποχή του 20ού αιώνα ο άνθρωπος ξεπέρασε τα όρια της γήινης ατμόσφαιρας και άρχισε να εξερευνά το διάστημα, αλλάζοντας μαζί και την αντίληψή του για το σύμπαν, τη φυσική του συγκρότηση και τους νόμους που το κυβερνούν.

Μια σκάλα που δεν τελειώνει ποτέ

Στο Νεφέλωμα Ωμέγα, η σκάλα γίνεται σύμβολο της ανθρώπινης επιθυμίας για άνοδο και ελευθερία. Οι ερμηνευτές τη συναρμολογούν και την ανεβαίνουν, ανακαλύπτοντας πως κάθε σκαλοπάτι οδηγεί σε ένα ακόμη, ψηλότερο επίπεδο. Σταδιακά, όμως, η υπόσχεση της κατάκτησης μετατρέπεται σε έναν λαβύρινθο που περιορίζει και παγιδεύει.

Μέσα από τον χορό και την ακροβασία, τα σώματα ισορροπούν, πέφτουν και ξανασηκώνονται, σε μια σκηνική αφήγηση για την πρόοδο, την αποτυχία και την αέναη προσπάθεια υπέρβασης. Τι συμβαίνει, όμως, όταν η ίδια η πορεία προς τα πάνω γίνεται μια νέα μορφή εγκλωβισμού;

Η παράσταση θέτει υπό αμφισβήτηση την πίστη στην αδιάκοπη πρόοδο, συνομιλώντας και με την κριτική του Μενέλαου Λουντέμη απέναντι στην τεχνολογική εποχή.
"Εμείς ζούμε στον αιώνα της Δόξας!
Με ηλεκτρονικούς εγκεφάλους, με ηλεκτρονικούς Δασκάλους, ηλεκτρονικούς συζύγους,
ηλεκτρονικούς εραστές." 
Η τεχνολογία υπόσχεται νέες δυνατότητες, αλλά γεννά ένα κρίσιμο ερώτημα: μας οδηγεί πράγματι πιο κοντά στην ελευθερία ή δημιουργεί νέες φυλακές;

Με σπασμένα φτερά προς τον ουρανό

Παρά τους προβληματισμούς του, το Νεφέλωμα Ωμέγα δεν εγκαταλείπει το όνειρο. Πίσω από την ανθρώπινη επιθυμία για κατάκτηση βρίσκεται η ανάγκη να αναζητήσει κάτι πέρα από τα όριά του, να κατανοήσει το άγνωστο και να διατηρήσει ζωντανή την ελπίδα.

Όπως γράφει ο Μίλτος Σαχτούρης στον Ελεγκτή:
"Πρέπει ἔστω καὶ μὲ σπασμένα φτερὰ νὰ πετάω."

Ανάμεσα στη βαρύτητα που τραβά το σώμα προς τα κάτω και στην επιθυμία που το ωθεί προς τα πάνω, γεννιέται ο χορός. Με τη χαρακτηριστική γλώσσα της ομάδας "κι όμΩς κινείται", η ακροβασία και η κίνηση γίνονται εργαλεία αφήγησης μιας ιστορίας για την ανθρώπινη φιλοδοξία, την πτώση και την ελευθερία.