Στο "Κόκκινο" του Τζον Λόγκαν ο δάσκαλος συναντά τον μαθητή και η τέχνη γίνεται πεδίο μάχης

Ο Γιώργος Κιμούλης και ο Δημήτρης Γκοτσόπουλος πρωταγωνιστούν στο «Κόκκινο» του Τζον Λόγκαν, μια αιχμηρή ιστορία για την τέχνη και τη δημιουργία.

ΓΡΑΦΕΙ: ATHINORAMA TEAM 21 Σεπτεμβρίου , 2026

Στο Θέατρο Μουσούρη, ο Γιώργος Κιμούλης και ο Δημήτρης Γκοτσόπουλος συναντιούνται από την Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2026 στο "Κόκκινο" του Τζον Λόγκαν, σε σκηνοθεσία Γιώργου Κιμούλη και παραγωγή Κάρολου Παυλάκη.

Η υπόθεση τοποθετείται στα τέλη της δεκαετίας του 1950, στο στούντιο του Μαρκ Ρόθκο, ενός από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του αφηρημένου εξπρεσιονισμού. Ο ζωγράφος βρίσκεται τότε μπροστά σε μία από τις σημαντικότερες επαγγελματικές προκλήσεις της καριέρας του, καθώς έχει αναλάβει να δημιουργήσει μια σειρά μεγάλων έργων για τους χώρους ενός πολυτελούς εστιατορίου στη Νέα Υόρκη.

Η συγκεκριμένη παραγγελία φέρνει τον Ρόθκο αντιμέτωπο με ένα δύσκολο δίλημμα. Από τη μία πλευρά βρίσκεται η ανάγκη του να παραμείνει πιστός στην αντίληψή του για την τέχνη ως χώρο εσωτερικής αναζήτησης και στοχασμού. Από την άλλη, ένα ιδιαίτερα υψηλό οικονομικό αντάλλαγμα τον καλεί να αποδεχθεί ότι τα έργα του θα αποτελέσουν μέρος ενός κόσμου που ο ίδιος αντιμετωπίζει με καχυποψία. Η τέχνη συναντά την αγορά και ο καλλιτέχνης καλείται να αποφασίσει μέχρι πού είναι διατεθειμένος να υποχωρήσει.

Στο πλευρό του βρίσκεται ο Κεν, ένας νεαρός ζωγράφος που εργάζεται ως βοηθός του και μαθητεύει κοντά του. Ο θαυμασμός του για τον Ρόθκο είναι δεδομένος, όμως σταδιακά η σχέση τους περνά σε μια νέα φάση. Ο μαθητής αρχίζει να αμφισβητεί τον δάσκαλό του και να διεκδικεί τη δική του φωνή, εκφράζοντας μια ολόκληρη γενιά που έρχεται να αναθεωρήσει τις καλλιτεχνικές και κοινωνικές βεβαιότητες του παρελθόντος.

Ο Λόγκαν τοποθετεί στο επίκεντρο της ιστορίας τη σχέση δύο ανθρώπων που συνδέονται μέσα από την τέχνη, αλλά και τη βαθύτερη σύγκρουση ανάμεσα στο παλιό και το νέο. Ο Ρόθκο και ο Κεν λειτουργούν ταυτόχρονα ως δάσκαλος και μαθητής, αλλά και ως δύο γενιές που βρίσκονται αντιμέτωπες με διαφορετικές αντιλήψεις για τη δημιουργία, την επιτυχία και την προσωπική ελευθερία.

Ο Ρόθκο μεταδίδει τις γνώσεις του με αυστηρότητα, απαιτώντας από τον νεαρό ζωγράφο να μην αρκείται στην τεχνική, αλλά να μάθει να παρατηρεί, να σκέφτεται και κυρίως να αμφισβητεί. Η μαθητεία, ωστόσο, δεν παραμένει μονόπλευρη. Ο Κεν χρειάζεται τον δάσκαλό του για να εξελιχθεί, όμως η πραγματική του ενηλικίωση ως καλλιτέχνη περνά μέσα από τη σύγκρουση μαζί του.

Γιατί η δημιουργική αυτονομία προϋποθέτει κάποια στιγμή την αμφισβήτηση εκείνου που σε δίδαξε. Και μέσα από αυτή τη ρήξη γεννιέται η ανάγκη για μια νέα προσωπική φωνή.

Το "Κόκκινο" παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο Λονδίνο το 2009, με τον Άλφρεντ Μολίνα στον ρόλο του Ρόθκο και τον Έντι Ρεντμέιν ως Κεν, υπό τη σκηνοθεσία του Μάικλ Γκράντατζ. Έναν χρόνο αργότερα, τον Μάρτιο του 2010, μεταφέρθηκε στο Μπρόντγουεϊ με την ίδια διανομή και απέσπασε έξι βραβεία Τόνι, μεταξύ των οποίων και εκείνο του Καλύτερου Έργου.

Σκηνοθετικό Σημείωμα:

Το "Κόκκινο" του John Logan αφορά τη ζωή του διάσημου ζωγράφου Μαρκ Ρόθκο και τη σχέση του με έναν νεαρό ζωγράφο που εργάζεται δίπλα του, τον Κεν.

Είναι ένα έργο για τη δύσκολη, συχνά βίαιη σχέση ανάμεσα στη γενιά που φεύγει και στη γενιά που έρχεται και, ταυτόχρονα, για τη σχέση ανάμεσα στο έργο που δημιουργεί ένας καλλιτέχνης και στον θεατή που στέκεται απέναντί του.

Η ιστορία της τέχνης έχει συχνά περιγραφεί σαν μια αλληλουχία πατροκτονιών. Κάθε γενιά πρέπει να σκοτώσει την προηγούμενη για να μπορέσει να υπάρξει. Όμως ίσως η δημιουργία να μη χρειάζεται έναν ακόμη νεκρό πατέρα. Μπορεί κανείς να δημιουργήσει κάτι καινούργιο χωρίς να διαγράψει εκείνον που προηγήθηκε. Να φύγει χωρίς να αρνηθεί από πού ξεκίνησε. Να κουβαλήσει μέσα του τον δάσκαλο χωρίς να παραμείνει για πάντα μαθητής του.

Το "Κόκκινο" είναι μια ιστορία ενηλικίωσης και των δύο ανδρών.

Παράλληλα, ο Ρόθκο απαιτεί από τον θεατή να σταθεί απέναντι στον πίνακά του. Να μην τον κοιτάξει απλώς και προσπεράσει, αλλά να παραμείνει εκεί. Να εκτεθεί σ’ αυτόν. Την ίδια στιγμή, όμως, μοιάζει να φοβάται αυτό ακριβώς το βλέμμα. Γιατί ο άλλος, από τη στιγμή που θα σταθεί απέναντι στο έργο, αποκτά ένα δικαίωμα που ο δημιουργός δεν μπορεί πια να ελέγξει. Αποκτά το δικαίωμα να το ερμηνεύσει, να το απορρίψει, να το αγαπήσει, να το παρεξηγήσει, ακόμη και να το ξεπεράσει.

Τι μένει από εμάς όταν κάποιος άλλος αρχίζει να μας κοιτάζει;

Το κόκκινο του Ρόθκο δεν είναι ένα χρώμα. Μπορεί να είναι σώμα, αίμα, φως, ζωή. Μπορεί να γίνει πληγή. Και όσο σκοτεινιάζει, να πλησιάζει τόσο πολύ το μαύρο ώστε κάποια στιγμή να μην ξέρεις πια πού τελειώνει το ένα και πού αρχίζει το άλλο. Ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο χρώματα κινείται και το έργο. Ανάμεσα στην ανάγκη να υπάρξουμε και στον φόβο ότι θα εξαφανιστούμε.

Και ίσως, τελικά, η έξοδος από αυτόν τον φόβο να μη βρίσκεται σε μια ακόμη πατροκτονία.

Δεν χρειάζεται να σκοτώσουμε τον πατέρα μας.

Πρέπει να πάψουμε να είμαστε ο γιος που χρειάζεται να τον σκοτώσει.

Γιώργος Κιμούλης