Περιμένοντας το "Θαύμα" στη Στοά Αρσακείου

Δέκα χρόνια πέρασαν από το 2016, όταν ο Τζουζέπε Μάσα έγραφε το "Θαύμα" μέσα στην καρδιά της μεταναστευτικής κρίσης στη Μεσόγειο, κι όμως η ιστορία αυτή μοιάζει να γράφτηκε μόλις εχθές. Αν αναλογιστούμε πως ο κόσμος μας συνεχίζει να ορίζεται από μετακινήσεις πληθυσμών, νέες συρράξεις και την κλιματική απειλή, το έργο επιστρέφει στην πρώτη του ελληνική παραγωγή, ως ένας καθρέφτης του δικού μας παρόντος.

Με τη σκηνοθεσία και δραματουργική επεξεργασία της Νικολέτας Φιλόσογλου και τη μετάφραση της Βιολέτας Ζεύκη, η παράσταση έχει σχεδιαστεί για να ανοίγεται κάτω από τον ανοιχτό ουρανό. Κάνει πρεμιέρα στις 22 Αυγούστου στα Μερκούρεια στη Θεσσαλονίκη, ταξιδεύει σε πόλεις της Ελλάδας και φτάνει στην Αθήνα στις 7 και 8 Σεπτεμβρίου στη Στοά Αρσακείου. Εκεί, με μοναδικά μέσα ένα ποδήλατο κι ένα φέρετρο, η δράση συνομιλεί με το τοπίο και τις ακτές που κράτησαν τη μνήμη των διαδρομών της τελευταίας δεκαετίας.

Στο έργο, δύο αδέλφια νεκροθάφτες, ο Antonio κι ο Bernardo, φορτισμένοι με το καθήκον να θάψουν έναν αόρατο, νεκρό μετανάστη. Όταν συνειδητοποιούν πως στο νεκροταφείο απομένουν μόλις δύο κενές θέσεις —αυτές που κρατούσαν για τους εαυτούς τους— έρχονται αντιμέτωποι με ένα παράλογο, σχεδόν εφιαλτικό αδιέξοδο. Και τότε, επιλέγουν το αδιανόητο: να τον αναστήσουν.

Με όχημα ένα αιχμηρό μαύρο χιούμορ, ο Θανάσης Δήμου και ο Παναγιώτης Παναγόπουλος ενσαρκώνουν τους δύο ήρωες, ενώ η φωνή του Λαέρτη Μαλκότση διατρέχει το σκηνικό περιβάλλον σαν μια μακρινή ηχώ. Πίσω από τη σάτιρα και την αλληγορία για τον φόβο του ξένου, το κείμενο επιστρέφει επίμονα στην αρχική σκέψη του Beethoven: "Το μόνο ανθρώπινο θαύμα που αναγνωρίζω είναι η ανθρώπινη καλοσύνη" — υπενθυμίζοντάς μας πως σε μια εποχή δοκιμασίας και ρευστών συνόρων, αυτή η καλοσύνη παραμένει η μόνη πράξη που μπορεί ακόμα να μας σώσει.