Πώς η διεθνώς αναγνωρισμένη Maria Hassabi επιλέγει να σταματήσει τον χρόνο;

Η Maria Hassabi (Μαρία Χασάπη) είναι μια διεθνώς αναγνωρισμένη Ελληνοκύπρια χορογράφος, περφόρμερ και εικαστικός, με έδρα μεταξύ Παρισιού, Αθήνας και Νέας Υόρκης. Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, έχοντας σπουδάσει στο California Institute of the Arts, έχει διαμορφώσει μια απολύτως διακριτή καλλιτεχνική γραφή.

Τα έργα της —που εκτείνονται από ζωντανές περφόρμανς και εγκαταστάσεις μέχρι τη γλυπτική, τη φωτογραφία και τον ήχο— έχουν φιλοξενηθεί στα μεγαλύτερα μουσεία και φεστιβάλ του κόσμου, όπως το MoMA της Νέας Υόρκης, το Centre Pompidou στο Παρίσι, η documenta 14 και η Μπιενάλε της Βενετίας. Παράλληλα, η πορεία της έχει τιμηθεί με σπουδαίες διακρίσεις, ανάμεσα στις οποίες το βραβείο Performa Malcolm McLaren και η υποτροφία Guggenheim.

Αυτό που κάνει τη Μαρία Χασάπη να ξεχωρίζει είναι ο τρόπος με τον οποίο επαναπροσδιορίζει τη σχέση ανάμεσα στο ανθρώπινο σώμα, τη στατική εικόνα και το γλυπτικό αντικείμενο. Το σήμα κατατεθέν της είναι η άκρατη επιβράδυνση, η ακινησία και η γλυπτική σωματική ακρίβεια. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η εμβληματική περφόρμανς της στο MoMA το 2016, όταν η ίδια και οι χορευτές της κατρακυλούσαν εξαιρετικά αργά στις σκάλες του μουσείου.

Δημιουργούσαν την αίσθηση ανήμπορων ανθρώπων που είχαν σωριαστεί για ώρες χωρίς βοήθεια, παρακωλύοντας την απρόσκοπτη μετάβαση των επισκεπτών προς το "επείγον" και καθρεφτίζοντας με τον πιο εύστοχο τρόπο τους φρενήρεις ρυθμούς του σύγχρονου κόσμου. Για τη Χασάπη, ο χρόνος δεν είναι απλώς μια μέτρηση, αλλά ένα εύπλαστο υλικό και η παρουσία μια διαρκής, ενεργή κατάσταση.

Η σπουδαία δημιουργός επιστρέφει στο Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου με τη νέα της παράσταση χορού με τίτλο "Us" (22 και 23 Ιουλίου, Πειραιώς 260 - Χώρος Η). Το έργο, που εντάσσεται στο πρόγραμμα SYSTEMA - For the Greek Performing Arts, τοποθετεί στο κέντρο της σκηνής ένα μακρύ παγκάκι παράλληλα με το κοινό. Πέντε ερμηνεύτες (Έλενα Αντωνίου, Georges Labbat, Oisín Monaghan, Θάνος Ραγούσης, Sara Tan) κάθονται, στέκονται, ξαπλώνουν και λυγίζουν, μετατρέποντας μια σειρά από αργές, "γλυπτικές" χειρονομίες σε έναν βαθύ στοχασμό πάνω στην έννοια της αντίληψης.

Το παγκάκι, ως καθημερινό αντικείμενο αναμονής, μετατρέπεται σε πλαίσιο έκθεσης και στήριγμα. Μέσα από έναν επίμονο ρυθμό ακινησίας και μετατόπισης, τα σώματα γλιστρούν σε ολοένα πιο απαιτητικές στάσεις. Κάθε κίνηση μεταφέρεται από τον έναν ερμηνευτή στον άλλον, διατηρώντας την ένταση τεντωμένη και δημιουργώντας μια σιωπηλή, αμοιβαία ανταλλαγή προσοχής και διάρκειας ανάμεσα στους καλλιτέχνες και τους θεατές.

Προπώληση εισιτηρίων: more.com