Με μια πορεία που εκτείνεται από το Εθνικό Θέατρο μέχρι το εμβληματικό Sadler’s Wells του Λονδίνου, η Αριστέα Χαραλαμπίδου αποτελεί έναν από τους πιο έμπειρους "συνδετικούς κρίκους" της ελληνικής σκηνής με το διεθνές στερέωμα του χορού. Έχοντας συνεργαστεί με θρύλους όπως το Pina Bausch Foundation και ο William Forsythe, η νέα Καλλιτεχνική Σύμβουλος για τον χορό στο Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου φέρει μαζί της μια σπάνια τεχνογνωσία στη στρατηγική ανάπτυξη και τις διεθνείς συμπαραγωγές.
"Ο στόχος είναι να αναδείξουμε την κινητικότητα και τη δυναμική του σύγχρονου χορού, φέροντας το ελληνικό κοινό σε επαφή με την παγκόσμια ελίτ αλλά και με τις πιο φρέσκες φωνές της εγχώριας σκηνής."
Ζητήσαμε από την κ. Χαραλαμπίδου να μας ξεναγήσει στο πολυσυλλεκτικό πρόγραμμα, που ισορροπεί ανάμεσα στην πρωτοπορία και την παράδοση, και να μας συστήσει τις 14 παραστάσεις χορού που θα δούμε στην Πειραιώς 260 και την Επίδαυρο. Ας δούμε αναλυτικά τις προτάσεις της.
Teaċ Daṁsa / Michael Keegan-Dolan – MÁM
Το "MÁM" μας προσκαλεί σε μια συλλογική και σχεδόν τελετουργική εμπειρία. Πιστεύω πως το ελληνικό κοινό θα συνδεθεί έντονα με τα στοιχεία της μυθολογίας, το μουσικό και παγανιστικό σύμπαν του έργου, αλλά και την έντονη θεατρικότητά του. Παραλληλα, είναι μια παράταση που σε παρασύρει με τη δύναμη και την αφθονία της κίνησής της. Ξεκινώντας από την ιρλανδική μουσική, δημιουργεί έναν σύγχρονο κόσμο γύρω από την ανάγκη για κοινότητα, μνήμη και συνύπαρξη. Στη σκηνή συναντιούνται ο Cormac Begley (βιρτουόζος της κονσερτίνας ), η μουσική κολεκτίβα s t a r g a z e και δώδεκα χορευτές από διαφορετικές χώρες, δημιουργώντας μια εμπειρία μεγάλης συγκινησιακής δύναμης. Είναι η μεγαλύτερη διεθνής παραγωγή χορού που φιλοξενούμε φέτος. Από το 2021 ταξιδεύει στα σημαντικότερα φεστιβάλ και θέατρα διεθνώς και αυτή θα είναι η πρώτη φορά που το ελληνικό κοινό θα γνωρίσει το έργο του Michael Keegan- Dolan, ενός δημιουργού με απολύτως ξεχωριστή καλλιτεχνική ταυτότητα. (Πειραιώς 250, 10 &11/6).
Amir Sabra, Ata Khatab - BADKE(remix)
Το BADKE(remix) είναι ένα αδιάκοπο γλέντι, μια εκρηκτική γιορτή, μια χορογραφική
σκυταλοδρομία που μοιάζει να μην τελειώνει ποτέ. Εδώ ο χορός γίνεται πολιτική πράξη και μέσο αντίστασης. Κι όμως, μέσα στις σύντομες παύσεις του έργου, αναδύεται ένας βαθιά οδυνηρός απόηχος, κρυμμένος πίσω από χαμόγελα, βλέμματα και καθημερινές χειρονομίες. Αυτό που με συγκινεί ιδιαίτερα είναι ο τρόπος με τον οποίο μας υπενθυμίζει ότι το σώμα μπορεί να γίνει ταυτόχρονα φορέας πόνου, φόβου, χαράς και αντοχής και το κάνει ίχνος διδακτισμού, αλλά με τεράστια ενέργεια, γενναιοδωρία και ζωντάνια. Παράλληλα, το έργο μάς καλεί να δούμε πέρα από την εθνική ταυτότητα των περφόρμερ και να αναγνωρίσουμε ότι κάθε σώμα κουβαλά τον δικό του κόσμο, τη δική του ιστορία και τη δική του κινητική γλώσσα: από το hip hop και την capoeira μέχρι το τσίρκο και τον σύγχρονο χορό.
Όλοι οι ερμηνευτές συναντιούνται μέσα από το dabke, τον παραδοσιακό λεβαντίνικο χορό που συναντά κανείς συχνά στους γάμους και τις γιορτές της Ανατολικής Μεσογείου. Η αρχική εκδοχή του έργου δημιουργήθηκε πριν από δεκατρία χρόνια από τρεις Φλαμανδούς δημιουργούς και παρουσιάστηκε τότε και στο Φεστιβάλ Καλαμάτας. Σήμερα, θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικό να παρουσιάσουμε αυτή τη νέα εκδοχή, την οποία συνυπογράφουν οι Amir Sabra και Ata Khatab, δύο χορογράφοι από την Παλαιστίνη. Μου φαίνεται επείγον να ακουστούν αυτές οι φωνές σήμερα, μέσα στη συγκεκριμένη συγκυρία, και να ενταχθούν στον διάλογο που επιχειρούμε να ανοίξουμε μέσα από το αφιέρωμα "Φωνές του Αραβικού Κόσμου". (Πειραιώς 250, 20 &21/6)
Armin Hokmi – Shiraz
Θέλοντας να στηρίξουμε και να αναδείξουμε μια νέα γενιά ανερχόμενων δημιουργών της
διεθνούς σκηνής, παρουσιάζουμε καλλιτέχνες όπως ο Armin Hokmi, που προσεγγίζουν τη
σύγχρονη δημιουργία με τόλμη, ευαισθησία και ιδιαίτερα εκφραστικά εργαλεία.
Το Shiraz αντλεί την αφετηρία του από το ιστορικό Shiraz Arts Festival του Ιράν, ένα κορυφαίο καλλιτεχνικό γεγονός που, πριν από την Ιρανική Επανάσταση, λειτούργησε ως τόπος συνάντησης Ανατολής και Δύσης μέσα από έναν πρωτοποριακό και πλέον ιστορικό προγραμματισμό. Ισορροπεί ανάμεσα στη νοσταλγία για έναν κόσμο που χάθηκε και στη δύναμη της μνήμης ως μηχανισμού που μας επιτρέπει να το ξαναζήσουμε. Χωρίς να γίνεται αφηγηματική ή επεξηγηματική, αλλά μέσα από ένα αφαιρετικό και σχεδόν τελετουργικό ύφος, η μουσική και χορογραφία παρασύρουν το κοινό σε μια ιδιότυπη μυσταγωγία, όπου η συλλογική μνήμη συναντά το προσωπικό βίωμα. Μια εμπειρία που ολοκληρώνεται μόνο μέσα από την παρουσία και τη συμμετοχή των ίδιων των θεατών. (Πειραιώς 250, 1 & 2/7)
TAO Dance Theater – 16 & 17
Το TAO Dance Theater αποτελεί μία από τις πιο επιδραστικές ομάδες σύγχρονου χορού
παγκοσμίως και επιστρέφει στο ελληνικό κοινό με την πιο προσφατη παραγωγη τους. Τα 16 και 17, ενα διπτυχο με 16 και 17 χορευτές αντίστοιχα, συνεχίζουν τη μοναδική χορογραφική γλώσσα που έχει αναπτύξει η ομάδα: μια πρακτική ακραίας ακρίβειας, πειθαρχίας και ροής, όπου το σώμα λειτουργεί σαν ένα ζωντανό σύστημα παλμών, αναπνοών και κυκλικών κινήσεων. Αυτό που βρισκω μοναδικο είναι η σχεδόν υπνωτιστική σχέση που δημιουργείται ανάμεσα στους χορευτές και στους θεατές, μια εμπειρία οπτική, σωματική και ακουστική. Παρότι η ομάδα έχει ξαναέρθει στην Ελλάδα, κάθε νέο έργο της αποτελεί ένα ξεχωριστό καλλιτεχνικό γεγονός, γιατί εξελίσσει συνεχώς αυτή τη μινιμαλιστική αλλά βαθιά αισθητηριακή γλώσσα που έχει επηρεάσει τη διεθνή σκηνή. (Πειραιώς 250, 13 & 14/7)
Gloria Dorliguzzo - Butchers
Μια ενδιαφέρουσα ιδέα έρχεται από την Ιταλίδα Gloria Dorliguzzo και το Butchers: ξεκινά από ένα στοιχείο της ελληνικής λαϊκής παράδοσης -τον χασάπικο- και το επαναπροσεγγίζει από μια σύγχρονη, ανθρωπολογική και χορογραφική ματιά. Μέσα από την έρευνα της χορογράφου πάνω στις χειρονομίες της κοπής και στη σχέση τους με τον ρυθμό και την τελετουργία, έχουμε ενα έργο που κινείται ανάμεσα στην περφόρμανς, τον χορό και την εγκατάσταση. Η διαδικασία δημιουργίας του έργου περιλαμβάνει ένα εργαστήριο με επαγγελματίες χασάπηδες της Αθήνας και δασκάλους του παραδοσιακού χορού, μετατρέποντας την ίδια την έρευνα σε μια συλλογική, βιωματική εμπειρία. Πρόκειται για μια παραγωγή που συνομιλεί με ζητήματα εργασίας, σώματος, τελετουργίας και πολιτισμικής μνήμης με τρόπο ποιητικό και πρωτότυπο. (Πειραιώς 250, 12 & 13/7)
Deborah Hay-Σημείο
Θεωρώ το αφιέρωμα στη Deborah Hay, υπό την επιμέλεια της Μυρτώς Κατσίκη, μία από τις πιο πολύτιμες προτάσεις του φετινού προγράμματος. Η Hay είναι από τις σημαντικότερες μορφές του μεταμοντέρνου χορού και ταυτόχρονα μία από τις ελάχιστες δημιουργούς που έχουν επηρεάσει βαθιά όχι μόνο τη χορογραφική πρακτική, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε και συζητάμε τον χορό. Στα 84 της χρόνια εμφανίζεται πλέον σπάνια και η παρουσία της στην Αθήνα αποτελεί για εμάς μεγάλη τιμή, με χαρακτήρα σχεδόν ιστορικού γεγονότος. Η βραδιά περιλαμβάνει το No Time to Fly, το σόλο που χορογραφεί και ερμηνεύει η ίδια, καθώς και το As Holy Sites Go, το ντουέτο των Τζανίν Ντέρνινγκ και Ρος Γουόρμπι, που είναι μια απόκριση στο προηγούμενο σόλο, μια άλλη εκδοχή του score. Παραλληλα, δημιουργουμε ένα ολόκληρο οικοσύστημα ανταλλαγής γνώσης: workshop δράσεις μετάδοσης, συζητήσεις και μια ελληνική έκδοση του βιβλίου της Using the Sky. A Dance. Ενα ‘learning moment’ για την κοινότητα του χορού στην Ελλάδα, αλλά και μια μοναδική ευκαιρία για το κοινό να γνωρίσει μια καλλιτέχνιδα που αντιμετωπίζει τον χορό ως συνεχή διαδικασία σκέψης, παρατήρησης και μεταμόρφωσης. (Πειραιώς 250, 17 & 18/7)
Maria Hassabi – Us
Η Maria Hassabi είναι μια σπουδαία δημιουργός και έχει ιδιαίτερη αξία το γεγονός ότι το Φεστιβάλ συμμετέχει ως συμπαραγωγός στη νέα της δουλειά. Η πρακτική της κινείται ανάμεσα στον χορό, την περφόρμανς και τις εικαστικές τέχνες, δημιουργώντας έργα που μεταμορφώνουν ριζικά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον χρόνο, την κίνηση και την παρουσία του σώματος στον χώρο. Στις μερες μας όπου όλα κινούνται με ταχύτητα και διαρκή υπερδιέγερση, το έργο της Hassabi μας καλεί να ανακαλύψουμε την ένταση που γεννιέται μέσα από τη βραδύτητα και τη διάρκεια. Ο θεατής καλείται να παρατηρήσει διαφορετικά, να αφιερώσει χρόνο, να βιώσει το έργο σχεδόν διαλογιστικά. Κι όμως, μέσα σε αυτή την ακραία ακρίβεια δημιουργείται ένα παράδοξο "εσωτερικό σασπένς" που δεν σου επιτρέπει να πάρεις τα μάτια σου από τη σκηνή. Το έργο έκανε πρόσφατα πρεμιέρα στο Kunstenfestivaldesarts στις Βρυξέλλες όπου το κοινό την αγκάλιασε με μεγάλο ενθουσιασμό. (Πειραιώς 250, 22 & 23/7)
Φώτης Νικολάου - The Corridor
Η επιστροφή του Φώτη Νικολάου στο Φεστιβάλ Αθηνών ως δημιουργού, είκοσι χρόνια μετά τη χρονιά-ορόσημο των εγκαινίων της Πειραιώς 260, έχει ιδιαίτερη αξία φέτος. Επανέρχεται πλέον ως ώριμος δημιουργός, με μια βαθιά προσωπική παράσταση, γεννημένη από την ανάγκη να κοιτάξει το παρελθόν και ταυτόχρονα να φανταστεί το μέλλον. Ο "Διάδρομος" λειτουργεί ως ένας χώρος μετάβασης - κυριολεκτικά και μεταφορικά -όπου δεκα ερμηνευτές καλούνται να αποχαιρετήσουν τον χρόνο που περνά και όσα αφήνει πίσω του, ενώ ταυτόχρονα έρχονται αντιμέτωποι με το άγνωστο, ή ίσως με κάτι πιο οικείο απ’ όσο φαντάζονται. Το The Corridor είναι ένα έργο μεγάλης κλίμακας, με εννεα χορευτες και μια ηθοποιο επί σκηνής, που δημιουργεί έναν σύνθετο σκηνικό κόσμο όπου η κίνηση, ο ήχος και η θεατρικότητα συνυπάρχουν οργανικά. Σε μια εποχή όπου η παραγωγή μεγάλων χορογραφικών έργων γίνεται ολοένα πιο δύσκολη, είναι σημαντική η παρουσια καλλιτεχνων που συνεχίζουν να οραματίζονται και να δημιουργούν με τόλμη. (Πειραιώς 250, 8 & 9/7)
Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου – NOD
NOD: ο τόπος όπου, σύμφωνα με το βιβλίο της Γένεσης, ο Θεός εξόρισε τον Κάιν μετά τον φόνο του αδελφού του, Άβελ. Ο Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου προσεγγίζει με πολύ ιδιαίτερο τρόπο θέματα όπως η αγάπη, η βία, η συνύπαρξη και η μοναξιά, μέσα από ένα βαθιά σωματικό και υπαρξιακό πρίσμα. Δύο άντρες, δύο σώματα που μοιάζουν να καθρεφτίζουν και ταυτόχρονα να διαταράσσουν το ένα το άλλο διαρκώς. Η ατμόσφαιρα πυκνώνει μέσα σε ένα σκοτεινό, αλλοιωμένο και σχεδόν φουτουριστικό ηχητικό τοπίο. Η χορογραφία δουλεύει με επαναλήψεις, αντιφάσεις, σχέσεις εγγύτητας και αντίστασης, καθώς και με μικρές μετατοπίσεις που σταδιακά διαμορφώνουν έναν κόσμο ονειρικό και αποπροσανατολιστικό. Είναι η πρώτη φορά που ο Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου εμφανίζεται ως χορογράφος στο Φεστιβάλ, φέρνοντας μια νέα, ιδιαίτερα ποιητική και ανήσυχη φωνή στη σύγχρονη ελληνική σκηνή που πιστεύω ότι αξίζει να παρακολουθήσουμε τα επόμενα χρόνια. (Πειραιώς 250, 21 & 22/6)
Πάνος Μαλακτός – THE BRIGHTEST HEROINE
Η δουλειά του Πάνου Μαλακτού, συνδυάζει δυνατή σωματικότητα με αναφορές από την ποπ κουλτούρα, τα anime και τα video games, παραγοντας μια γλώσσα σύγχρονη και εντονα πολιτική. Το THE BRIGHTEST HEROINE είναι ενα σόλο που μιλά για το σώμα που αντιστέκεται, εξαντλείται, εξεγείρεται και συνεχίζει να επιμένει απέναντι στη βία και την καταπίεση. Μέσα από μια αδιάκοπη κινητική φόρτιση θα δουμε τη συσσωρευμένη πίεση μιας εποχής που μοιάζει να βρίσκεται διαρκώς στα όριά της. Ο Μαλακτός έχει ήδη ξεχωρίσει διεθνώς μέσα από τη συνεργασία του με την ομάδα Peeping Tom και τη συμμετοχή του στα Aerowaves Φέτος, έχουμε τη χαρά να παρουσιάσουμε το νεο του έργο στο κοινό του Φεστιβάλ. (Πειραιώς 250, 22-24/7)
Ζωή Ευσταθίου - When Did Silence Get This Loud?
Ως μέλος της ομάδας ROSAS της Anne Teresa De Keersmaeker, η Ζωή Ευσταθίου έχει δουλέψει για χρόνια πάνω σε μια πρακτική υψηλής ακρίβειας, μουσικότητας και σύνθεσης της κίνησης, στοιχεία που διαπερνούν και τη δική της δημιουργία. Στο When Did Silence Get This Loud θα δούμε δύο εξαιρετικές χορεύτριες επί σκηνής, σε ένα έργο έντονης κινητικότητας, επαναληπτικότητας και εξωστρέφειας, που αποκτά ταυτόχρονα μια έντονη κοινωνική και συναισθηματική διάσταση γύρω από την εμπειρία του σώματος. Στον πυρήνα του έργου βρίσκεται ένα πολύ ενδιαφέρον και καίριο ερώτημα: σε μια εποχή υπερπληροφόρησης και διαρκούς θορύβου, πώς βιώνουμε σήμερα τη σιωπή; (Πειραιώς 250, 22-24/7)
Χριστιάνα Κοσιάρη - Τα Κόλλυβα
"Τα Κόλλυβα" της Χριστιάνας Κοσιάρη μας κέρδισαν γιατί ξεκινούν από κάτι βαθιά οικείο και καθημερινό για να φτάσουν σε κάτι απρόβλεπτο και ποιητικό. Πέντε γυναίκες συναντιούνται για να φτιάξουν κόλλυβα, μια πράξη συλλογική, τελετουργική, συνδεδεμένη με τη μνήμη και το πένθος- και σταδιακά το σαλόνι μετατρέπεται σε έναν τόπο μοιράσματος οπου εξελίσσεται η χορογραφία. Η Κοσιάρη ανήκει σε μια νέα γενιά χορογραφων που δουλεύουν με υλικά της καθημερινότητας, με χιούμορ, τρυφερότητα και μια προσπάθεια δημιουργίας μιας κοινότητας. Το γεγονός ότι συνυπάρχουν επαγγελματίες και μη επαγγελματίες ερμηνεύτριες δημιουργεί μια ιδιαίτερη σκηνική αλήθεια και μια πολύ ανθρώπινη εμπειρία θέασης. Είναι η πρώτη της παρουσία στο Φεστιβάλ και βρίσκω ιδιαίτερα ενδιαφέρον το ότι, παράλληλα με την παράσταση, θα πραγματοποιήσει και ένα εργαστήριο χορού για άτομα άνω των 60 ετών. (Πειραιώς 250, 22-24/7)
AEF URBAN DANCE CONTEST - Hip Hop & All Style Battles
Το Athens Festival Urban Dance Contest, με την επιμέλεια του Ηλία Χατζηγεωργίου και του Περικλή Πετράκη, που επιστρέφει στην Πειραιώς 260 μετά τη μεγάλη επιτυχία των προηγούμενων διοργανώσεων. Η συμμετοχή του κόσμου επιβεβαιώνει ότι έχει πλέον καθιερωθεί ως ένα από τα πιο ζωντανά και δυναμικά γεγονότα του Φεστιβάλ. Για δύο
ημέρες κορυφαίοι dancers από την ελληνική και τη διεθνή street σκηνή συναντιούνται μπροστά στο κοινό σε εκρηκτικές αναμετρήσεις, όπου δοκιμάζονται η τεχνική, η προσωπικότητα, η ευρηματικότητα και η σκηνική παρουσία. Και δεν αφορά μόνο όσους αγαπούν το hip hop. Πρόκειται για δύο βραδιές με απίστευτη ενέργεια, που σε παρασύρουν είτε γνωρίζεις τη street κουλτούρα είτε όχι. (Πειραιώς 250, 20 & 21/6)
Alan Lucien Øyen / winter guests – Antigone
Ιδιαίτερη στιγμή του φετινού προγράμματος αποτελεί η παρουσίαση της Antigone του Alan Lucien Øyen και της ομάδας winter guests, με τη συμμετοχή χορευτών του Tanztheater Wuppertal της Pina Bausch . Μετά από πολλά χρόνια, το Φεστιβάλ φέρνει το χοροθέατρο στην Επίδαυρο και θεωρώ ότι αξίζει να σταθούμε σε αυτή την επιλογή. Ο Øyen είναι ένας δημιουργός που κινείται με άνεση ανάμεσα στον χορό και το θέατρο, παρότι ο ίδιος θεωρεί τον εαυτό του πρωτίστως σκηνοθέτη. Η Αντιγόνη προσεγγίζει την τραγωδία ως ένα ζωντανό πεδίο ανθρώπινων και πολιτικών συγκρούσεων. Για μένα, όμως, το πιο συναρπαστικό στοιχείο είναι ότι αυτά τα ερωτήματα περνούν μέσα από τα σώματα εξαιρετικών χορευτών και συναντούν τον εμβληματικό χώρο της Επιδαύρου. Το κοινό θα έχει την ευκαιρία να συναντήσει για πρώτη φορά το έργο του Øyen και τον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο μπλέκει αυτούς τους κόσμους, μέσα από μια παραγωγή διεθνούς ακτινοβολίας. (Επίδαυρος, 7 & 8/8)
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Διαβάστε Επίσης
