Γαλήνη Χατζηπασχάλη και Ζέτα Μακρυπούλια στην 'Ειρήνη' | Ελίνα Γιουνανλή©
"Ειρήνη": Μια επίσκεψη στο έργο του Αριστοφάνη ετοίμασαν
Νίκος Καραθάνος και Φοίβος Δεληβοριάς
‘Ένα σκηνικό πανηγύρι ετοιμάζει ο Νίκος Καραθάνος στην Επίδαυρο, στις 24-25/7, με την "Ειρήνη - Μια επίσκεψη στο έργο του Αριστοφάνη". Ο Φοίβος Δεληβοριάς υπογράφει τη διασκευή, τα τραγούδια, καθώς και τη μουσική μαζί με τον 'Άγγελο Τριανταφύλλου, ο οποίος είναι και συνεργάτης στη σκηνοθεσία. Η πολιτική κωμωδία του Αριστοφάνη που αποτυπώνει την απόγνωση των απλών ανθρώπων που συνθλίβονται από τις συμφορές του Πελοποννησιακού Πολέμου, μετατρέπεται σε μια παράσταση με γυναικείο DNA και έντονο μουσικό χαρακτήρα, που απαντάει στην τρέλα του πολέμου με τρέλα, ενώ συνομιλεί με το αριστοφανικό σύμπαν στην ολότητά του. Ο κεντρικός ήρωας, ο Τρυγαίος, εδώ γίνεται Τρυγαία, κάνοντας αυτή την ανάγνωση ακόμα πιο ολοκληρωμένη, σύμφωνα με τον Φοίβο Δεληβοριά και τη Βάσω Καβαλιεράτου που συμπρωταγωνιστούν με έναν ταλαντούχο θίασο ηθοποιών (Γαλήνη Χατζηπασχάλη, Θανάσης Αλευράς, 'Έμιλυ Κολιανδρή, Γιάννης Κότσιφας, Πάνος Παπαδόπουλος, Ζέτα Μακρυπούλια, Γιλμάζ Χουσμέν, Γιάννης Σαμψαλάκης κ.ά.) και μουσικών (Ανδρέας Πολυζωγόπουλος, Θοδωρής Ρέλλος, Jan Van Angelopoulos, Γιόελ Σότο).
Η "'Άλκηστις" του Εθνικού Θεάτρου στην Αθήνα
Μετά την πρεμιέρα της στην Επίδαυρο, η "'Άλκηστις" του Ευριπίδη από το Εθνικό Θέατρο ξεκινά περιοδεία. Στο διφυές αυτό έργο, ο 'Άδμητος σώζεται από τον θάνατο μόνο όταν η σύζυγός του, 'Άλκηστις, προσφέρεται ως αντάλλαγμα· μια θυσία που σήμερα διαβάζεται ως γυναικοκτονία. Ο Δημήτρης Καραντζάς ενορχηστρώνει ένα σύγχρονο σκηνικό πείραμα με έντονο πολιτικό πρόσημο, όπου ο ήχος, η κίνηση και το πένθος μετατρέπουν τη σκηνή σε σκοτεινό πεδίο του υποσυνειδήτου. Πρωταγωνιστεί ένας εξαιρετικός θίασος: η Ηρώ Μπέζου ('Άλκηστις), ο Γιάννης Νιάρρος ('Άδμητος), η Θεοδώρα Τζήμου (Θάνατος), ο Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης (Φέρης), καθώς και οι Δήμητρα Βλαγκοπούλου, Γιώργος Ζυγούρης, Κώστας Νικούλι και Αινείας Τσαμάτης. (Θέατρο Βράχων "Μελίνα Μερκούρη", 23/7).
Οι "Axastoi" Τσουβέλας, Μαλιάτσης, Ράπτης ζωντανά
Αλέξανδρος Τσουβέλας, Κώστας Μαλιάτσης και Νικόλας Ράπτης ετοιμάζουν το μεγαλύτερο live της διαδικτυακής εκπομπής του YouTube "Axastoi Live" με το "Fest 2026 | Season Finale". Η viral παρέα μετακομίζει για μια ξεχωριστή βραδιά στο Telekom Center Athens (Open Air) με ένα εκρηκτικό σόου αθλητικού και μη σχολιασμού, σάτιρας, αυτοσχεδιασμού και ασταμάτητου γέλιου, στα όρια του stand up comedy (20/7).
Δύο μέρες μετά, ο Τσουβέλας κάνει πρώτη στάση στην Αττική με τη νέα του παράσταση "Εξωγήινος: Η επιστροφή" (Ευριπίδειο Θέατρο Σαλαμίνας, 22/7). Ο Τσούβι προσγειώνεται "αψηφώντας την βαρύτητα της καθημερινότητας και σκορπά διαστημικό γέλιο" με ανεπανάληπτες ατάκες και αυτοσχεδιασμούς σε μία σειρά δυνατών σόου μέχρι τον Σεπτέμβριο: Telekom Center Athens 12/9, Τεχνολογικό Πάρκο Λαυρίου 20/9, Κατράκειο 27/9.
Χορός στην Πειραιώς 260
Πολύ δυναμική είναι και η παρουσία της ελληνικής σκηνής του χορού στην Πειραιώς 260. Η αρχή γίνεται με τη Μαρία Χασάπη (Maria Hassabi), η οποία παρουσιάζει το "Us" (22 & 23/7), ένα καθηλωτικό παιχνίδι με την ακινησία πάνω σε ένα παγκάκι. Μέσα σ’ ένα τριήμερο, από 22 έως 24/7, η σκυτάλη περνά σε τρεις ακόμα δημιουργούς: τη Ζωή Ευσταθίου με το "When did silence get this loud?" που μας αποκαλύπτει τη συγκλονιστική δύναμη του μινιμαλισμού, τον Πάνο Μαλακτό με το "Brightest heroine" που παραδίδει ένα σόλο απίστευτης αντοχής και τη Χριστιάνα Κοσιάρη με τα "Κόλλυβα", η οποία καταφέρνει το αναπάντεχο. Να ενώσει δηλαδή ανθρώπους κάθε ηλικίας, μεταμορφώνοντας ένα μνημόσυνο σε μια φωτεινή γιορτή συνύπαρξης.
Τρεις 'Έλληνες δημιουργοί για το Φεστιβάλ Αθηνών
Το έργο τριών νέων δημιουργών συναντάμε σε τρεις θεατρικές σκηνές της Αθήνας εκτός από τα καθιερωμένα του Φεστιβάλ Αθηνών: στο 104 θα παιχτεί το outsider της χειμερινής σεζόν, η "Νοχαβελάνδη" του Γιάννη Αποσκίτη (18-21/7), ένα σατιρικό γουέστερν δωματίου που σκηνοθέτησε ο Γιώργος Βουρδαμής, και η παράσταση της Μαριλένας Κατρανίδου από τη Θεσσαλονίκη, που βασίζεται στο ομώνυμο έργο του Ιονέσκο, "Η φαλακρή τραγουδίστρια" (20-23/7). Στο Σύγχρονο Θέατρο, ο Θανάσης Κριτσάκης θα παρουσιάσει την παράσταση "Michel: Ασκήσεις θνητότητας" (21-23/7), βασισμένος στο έργο του Φουκό "Επιτήρηση και τιμωρία".
Επίσης, η παράσταση "Η μάνα μου με πέταξε στη θάλασσα", σε σκηνοθεσία Θέμη Πάνου - Βίλιας Χατζοπούλου και ερμηνεία του γνωστού ηθοποιού, που κινείται ανάμεσα στο εσωτερικό τραύμα και το ανοιχτό τοπίο του Αιγαίου, επιστρέφει για δύο παραστάσεις (20 & 22/7), στο πλαίσιο του SYSTEMA – For the Greek Performing Arts. Στον μονόλογο, μια νεαρή δασκάλα φτάνει σε ένα απομονωμένο κυκλαδίτικο νησί τη δεκαετία του ’50, παλεύοντας με το εκτυφλωτικό φως, τη μοναξιά και τις μνήμες που επιμένουν.
Διαβάστε Επίσης
Μια ηχητική εκδρομή στη Μικρή Επίδαυρο
Μια ιδιαίτερη πράξη μουσικού θεάτρου αφιερωμένη στην αρχιτεκτονική μνήμη των '60s είναι το "1961: Μια ηχητική εκδρομή στα ερείπια του παρόντος" (24-25/7). Ο συνθέτης Κορνήλιος Σελαμσής, ο λιμπρετίστας Γιάννης Αστερής και ο σκηνοθέτης Χάρης Φραγκούλης στρέφουν το βλέμμα στα εγκαταλελειμμένα ξενοδοχεία "ΞΕΝΙΑ" του αρχιτέκτονα Άρη Κωνσταντινίδη. Το έργο "κτίζεται" μέσα από κείμενα και μουσικά αποσπάσματα του 1961 και στην ορχήστρα του θεάτρου, την αφήγηση οδηγούν οι ηθοποιοί Μαρία Αρζόγλου και Μαρία Σκουλά. Το ηχητικό αυτό τοπίο ζωντανεύει μέσα από έξι μουσικά όργανα που ερμηνεύουν επί σκηνής οι μουσικοί: 'Άρτεμις Βαβάτσικα (ακορντεόν), Κατερίνα Κωνσταντούρου (πιάνο), Σίσσυ Μακροπούλου (άρπα), Δάφνη Μέγγου (κλαρινέτο), Μαρία Σκανδάλη (τσέλο) και Καζούγιο Τσουνεχίρο (κρουστά).
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Νοχαβελάνδη
Η μαύρη φάρσα για την αποικιοκρατική κληρονομιά, την απληστία και τη μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου είναι ένα western δωματίου με φόντο ένα ράντσο εκτροφής βισόνων στη Ντακότα των Ηνωμένων Πολιτειών. Μια οικογένεια επιχειρεί να εμπορευτεί το παρελθόν της — αλλά μια ινδιάνικη κατάρα, τους ανατρέπει τα σχέδια. Μια φαντασιακή εκδοχή της Άγριας Δύσης, όπου τρεις ηθοποιοί και μια χορεύτρια παρασύρονται στη δίνη ενός ματαιόδοξου λούνα παρκ, όπου μια πρώην πορνοστάρ, ένας κινέζος επενδυτής, ένας χρεοκοπημένος τζογαδόρος και μια ελληνίδα οικονόμος συντονίζονται σε ξέφρενους καουμπόικους ρυθμούς, μέσα στις στάχτες του αμερικανικού ονείρου.
Άλκηστις
Μια σύγχρονη ανάγνωση του ευριπίδειου έργου, στον πυρήνα του οποίου βρίσκεται η απόφαση της ηρωίδας να πεθάνει στη θέση του συζύγου της, πράξη που σήμερα αποκτά νέες πολιτικές και κοινωνικές διαστάσεις. Η θυσία της εκτυλίσσεται δημόσια, μπροστά στα μάτια των πολιτών, ως μια προδιαγεγραμμένη δολοφονία – μια πράξη που σήμερα διαβάζεται αναπόφευκτα ως γυναικοκτονία, νομιμοποιημένη από την κοινωνική και πολιτική τάξη. Η παράσταση θέτει ερωτήματα γύρω από τη θυσία, την εξουσία, τις έμφυλες σχέσεις, τα όρια της ανθρώπινης επιλογής και το κόστος της σωτηρίας. Στο μοναδικό σωζόμενο έργο της αρχαίας τραγωδίας που φέρνει επί σκηνής όχι μόνο τον Θάνατο, αλλά και την Ανάσταση, ο θεός Απόλλωνας δίνει για αντάλλαγμα της φιλοξενίας του στον Άδμητο, βασιλιά των Φερών, το προνόμιο να αποφύγει τον πρόωρο θάνατο, αρκεί να δεχτεί κάποιος άλλος να πάρει τη θέση του και να θυσιαστεί. Η σύζυγός του, Άλκηστις, προσφέρεται να πεθάνει αντί για εκείνον. Ο Ηρακλής επισκέπτεται το παλάτι χωρίς να γνωρίζει για το θάνατό της. Όταν πληροφορείται τι έχει συμβεί αποφασίζει να τη φέρει πίσω.
Ειρήνη - Μια επίσκεψη στο έργο του Αριστοφάνη
Ένα σκηνικό πανηγύρι – επίσκεψη στην αντιπολεμική αριστοφανική κωμωδία που εξελίσσεται σε γιορτή αντίστασης απέναντι στην παράνοια της εποχής μας που στρέφεται με χιούμορ, σαρκασμό και λυρισμό απέναντι στη βία.
Η μάνα μου με πέταξε στη θάλασσα
Ο σπουδαίος ηθοποιός Θ. Πάνου ερμηνεύει το ρόλο μιας νεαρής δασκάλας που έρχεται αντιμέτωπη με την απομόνωση ενός κυκλαδίτικου νησιού του 1950 και τις μνήμες του παρελθόντος που τη στοιχειώνουν. Με το σώμα του σαν γέφυρα, ο ηθοποιός προσπαθεί να ενώσει το εσωτερικό τραύμα της ηρωίδας με το ανοιχτό Αιγαίο. Όταν μάλιστα ένα απέναντι, μικρότερο νησί τη φέρει αντιμέτωπη με μια σκληρή απόφαση, τα πάντα θα αλλάξουν. Με πολύ λιτά μέσα —φυσικούς ήχους, βήματα, μια φωνή— το έργο μάς δείχνει πώς η απομόνωση και η δυσκολία γίνονται τελικά ο μόνος δρόμος για να ωριμάσεις.
Εξωγήινος: Η επιστροφή
Μια παράσταση με ανατροπές, ατάκες, πρόζα, αυτοσχεδιασμούς με γήινους και «εξωγήινους» χαρακτήρες, που μας ταξιδεύει στο χρόνο και συγκρίνει εποχές, ήθη και έθιμα.
Τα κόλλυβα
Πέντε γυναίκες άνω των εξήντα συναντιούνται κάθε χρόνο για να φτιάξουν τα δικά τους κόλλυβα όσο βρίσκονται ακόμη εν ζωή σε ένα παράδοξο τελετουργικό. Γελούν, κουτσομπολεύουν, θυμούνται, πειράζονται, ενώ ανακατεύουν το σιτάρι, πασπαλίζουν ζάχαρη και στολίζουν με ρόδι. Μια παράσταση που αποδομεί τον θάνατο με χιούμορ, τιμώντας αυτό που χάθηκε χωρίς να ξεχνά αυτό που υπάρχει ακόμη, εστιάζοντας στο λεπτό σύνορο ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο. Η ελληνική τελετουργική παράδοση συναντά τη σύγχρονη σκηνική γλώσσα, μεταμορφώνοντας ένα μνημόσυνο σε μια φωτεινή γιορτή συνύπαρξης. Η χορογράφος Χριστιάνα Κοσιάρη συνεχίζει την έρευνά της πάνω σε μη νεανικά σώματα, φέρνοντας στη σκηνή δύο επαγγελματίες και τρεις ερασιτέχνες ερμηνεύτριες που μοιράζονται τον ίδιο σκηνικό χώρο, φέρνοντας μαζί τους διαφορετικές διαδρομές, εμπειρίες και σχέσεις με το σώμα.
When did silence get this loud?
Μέσα από μια συμφωνία κίνησης, ήχου, φωτός και δονήσεων, η παράσταση χορού επιχειρεί να απαντήσει στο ερώτημα «πότε η σιωπή έγινε τόσο εκκωφαντική;», διερευνώντας πώς βιώνουμε την υπερδιέγερση της πληροφορίας και τον αισθητηριακό θόρυβο της εποχής μας. Μέλος της ομάδας Rosas της Αν Τερέζα Ντε Κέερσμακερ, η Ζωή Ευσταθίου χορογραφεί και αναμειγνύει τον μινιμαλισμό με την κοινωνική νοηματοδότηση της κίνησης, παραδίδοντας ένα έργο συνειδητά αφαιρετικό και βαθιά συλλογικό που απευθύνεται ταυτόχρονα στις διανοητικές αγωνίες και την αισθητηριακή συμμετοχή του θεατή. Μέσα από τον συνδυασμό της επαναληπτικότητας και της εξωστρέφειας της κίνησης, η παράσταση εξερευνά τη στιγμή πριν από τη φωνή, εκεί όπου η σιωπή είναι διττή – ένα πεδίο που πότε προστατεύει και πότε καταπιέζει.
Us
Η Μ. Χασάπη (Maria Hassabi), φυσιογνωμία της νεοϋορκέζικης χορευτικής πρωτοπορίας, κινείται μεταξύ χορού και περφόρμανς, δημιουργώντας ένα καθηλωτικό παιχνίδι με την ακινησία πάνω σε ένα παγκάκι. Στη χαρακτηριστική της γλώσσα της επιβράδυνσης και της γλυπτικής σωματικότητας, το σώμα γίνεται υλικό χρόνου. Πέντε ερμηνευτές αναπτύσσουν μια αλληλουχία συγκροτημένων δράσεων. Κάθονται, στέκονται, ξαπλώνουν, αφήνουν το σώμα τους να γείρει. Ανάμεσα σε στιγμές ανάπαυσης και παρατήρησης, οι ερμηνευτές διατηρούν το νήμα της έντασης τεντωμένο μέσα στην εξέλιξη της δράσης τους, τόσο ως μεμονωμένες παρουσίες όσο και ως σύνολο. Κάθε δράση επηρεάζει τον διπλανό τους, μεταφέροντας την κίνηση από τον έναν στον άλλο. Μέσα σε αυτό το πεδίο, γεννιέται μια αμοιβαιότητα με τον θεατή.
Brightest heroine
Ένα χορευτικό σόλο αντοχής, αντίστασης και επανεκκίνησης απέναντι στην αδυσώπητη πραγματικότητα, όπου το σώμα λειτουργεί ως πεδίο συλλογικής έντασης και επιμονής απέναντι στη βία και την καταπίεση. Ο Μαλακτός έχει ήδη ξεχωρίσει διεθνώς μέσα από τη συνεργασία του με την ομάδα Peeping Tom και τη συμμετοχή του στα Aerowaves. Οι αναφορές του έργου πηγάζουν από τον κόσμο των βιντεοπαιχνιδιών, του anime, των γλωσσών προγραµµατισµού και των glitches – σαν άτυπος ύµνος στο σφάλμα, στο «κόλλημα», στην προσπάθεια να υπερβείς κάτι που είναι μάταιο. Η περφόρµερ-ηρωίδα βρίσκεται στην τελευταία πίστα ενός ατέρµονου παιχνιδιού, αναζητώντας το τελικό τέρας για να συγκρουστεί µαζί του. Υπάρχει κάποια αποφασιστική κίνηση που θα μπορούσε να τερματίσει τη μάχη; Ή μήπως η μάχη είναι σχεδιασμένη να µην τελειώνει ποτέ; Και σε έναν κόσμο όπου τα ξόρκια δρουν χωρίς φανερούς µάγους, ποιος είναι τελικά ο εχθρός;
Η φαλακρή τραγουδίστρια
Το βαθιά «αντιθεατρικό» έργο του θεάτρου του παραλόγου από τον Ευγένιο Ιονέσκο για την αδυναμία της ανθρώπινης επικοινωνίας, όπως άλλωστε το χαρακτήριζε και ο ίδιος, ενέπνευσε την παράσταση της ανερχόμενης δημιουργού πάνω στους ανθρώπινους μηχανισμούς συμπεριφοράς. Στην εκδοχή που προτείνει η Μαριλένα Κατρανίδου, το έργο αντιμετωπίζεται ως πεδίο έρευνας Μια σκηνική πρόταση γύρω από το παράλογο, μια δραματουργία φτιαγμένη από ετερόκλητα υλικά, γεμάτη παγίδες που μοιάζουν παράλογα λογικές. Μία ιστορία κλισέ: δύο τυπικά ζευγάρια Άγγλων, μία υπηρέτρια, ένας πυροσβέστης, ένα κουδούνι που χτυπάει, μία πιθανή φωτιά. Κι όμως το πραγματικό ζήτημα βρίσκεται αλλού. Πόσες κοινές λογικές χρειάζονται για να προκύψει το παράλογο;
AXASTOI Live FEST 2026 | Season Finale
Η viral διαδικτυακή παρέα της εβδομαδιαίας εκπομπής «AXASTOI LIVE» ετοιμάζει ένα εκρηκτικό σόου με αθλητικό σχολιασμό, σάτιρα, αυτοσχεδιασμό και ασταμάτητο γέλιο.
Michel: Ασκήσεις θνητότητας
Μια σκηνική προσέγγιση για την καθημερινή «τελετουργία» της προστασίας του σώματος από τον πόνο και τη φθορά, βασισμένη στο εμβληματικό έργο του Μισέλ Φουκό «Επιτήρηση και τιμωρία» αλλά και σε θραύσματα λόγου από τον χώρο ενός γυμναστηρίου. Γιατί ο σύγχρονος πολιτισμός αντιμετωπίζει τον θάνατο ως αποτυχία, αναπτύσσοντας παράλληλα ολοένα και περισσότερες τεχνικές παράτασης της ζωής; Μέσα σε ένα δυστοπικό και ανταγωνιστικό σκηνικό περιβάλλον, τέσσερις αθλούμενοι πολίτες καλούνται να αποδώσουν όσο περισσότερο μπορούν, για να εξασφαλίσουν την παραμονή τους στην κοινωνία, την παραγωγή, τη ζωή. Πρόκειται για ένα περιβάλλον απόδοσης και επιβίωσης, όπου οι αθλούμενοι προσπαθούν να αποδείξουν ότι μπορούν να αποτελέσουν λειτουργικά μέρη μιας παραγωγικής κοινωνίας. Με όχημα τόσο το χιούμορ όσο και το στοιχείο του δράματος, η παράσταση –που βασίζεται σε συνεντεύξεις– ταλαντεύεται ανάμεσα στον ρεαλισμό, την καθαρή μυθοπλασία και τον σουρεαλισμό.
1961: Μια ηχητική εκδρομή στα ερείπια του παρόντος
Μια μουσικοθεατρική ανασκαφή στα εγκαταλελειμμένα ξενοδοχεία «ΞΕΝΙΑ» του αρχιτέκτονα Άρη Κωνσταντινίδη που στοχάζεται πάνω στη φθορά των μοντέρνων ερειπίων που στέκονται αμίλητα απέναντι στην μανία του σύγχρονου κόσμου για το "αύριο", μέσα από κείμενα και μουσικά αποσπάσματα του 1961. Η παράσταση παρουσιάζεται στο πλαίσιο της σύγχρονης μουσικής πλατφόρμας του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου «C_Music NOW». Με λίγα φορητά φώτα και μία ηχητική εγκατάσταση, το θέαμα προσομοιάζει με το γύρισμα μιας κινηματογραφικής ταινίας, όπως το βλέπουμε σε ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Οι έξι μουσικοί σχηματίζουν έναν κύκλο που στο κέντρο του στέκει ένα πρόσωπο, μια γυναίκα, και λέει την ιστορία της.
