Μια βόλτα μέχρι την Ελευσίνα τον Σεπτέμβριο είναι από μόνη της μια υπέροχη ιδέα — πόσο μάλλον όταν συνδυάζεται με το πρόγραμμα των Αισχυλείων στον Πολυχώρο "Ίρις". Η πόλη, με τη δική της ιδιαίτερη ατμόσφαιρα και την πλούσια βιομηχανική και πολιτιστική παρακαταθήκη, μετατρέπεται στο ιδανικό σκηνικό για να απολαύσει κανείς τέσσερις εξαιρετικές θεατρικές παραστάσεις δίπλα στη θάλασσα.
Η παράσταση που θα δούμε την Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου είναι οι "Ευτυχισμένες μέρες" του Σάμιουελ Μπέκετ. Ο Δημήτρης Τάρλοου σκηνοθετεί το εμβληματικό έργο του θεάτρου του παραλόγου, στήνοντας μια ατμοσφαιρική παράσταση πάνω στο αμείλικτο πέρασμα του χρόνου, τη φθορά και την υπαρξιακή αντοχή, με την Αγλαΐα Παππά στον πρωταγωνιστικό ρόλο και τον Δημήτρη Μπίτο.
Η συνέχεια ανήκει στο αρχαίο δράμα. Την Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος φέρνει στην Ελευσίνα τη "Λυσιστράτη" του Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία Αστέριου Πελτέκη. Η διαχρονική κωμωδία, όπου οι γυναίκες κηρύσσουν ερωτική απεργία για να σταματήσουν τον πόλεμο, υπόσχεται μια βραδιά γεμάτη ζωντάνια, καυστικό χιούμορ και απόλυτα επίκαιρα μηνύματα. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο, η Ελισάβετ Κωνσταντινίδου. Δίπλα της, η Κατερίνα Παπουτσάκη, η Αλεξάνδρα Παλαιολόγου, ο Κρατερός Κατσούλης, καθώς και οι Παναγιώτης Πετράκης, Γιάννης Χαρίσης, Κώστας Σαντάς και Ιορδάνης Αϊβάζογλου, γεμίζουν τη σκηνή με εκρηκτική ενέργεια, ενώ η Κορίνα Λεγάκη στο τραγούδι και ο Βάιος Πράπας στη μουσική δίνουν τον δικό τους ξεσηκωτικό παλμό.
Λίγες μέρες μετά, την Τετάρτη 9 Σεπτεμβρίου, το Εθνικό Θέατρο παρουσιάζει την "Άλκηστη" του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά. Πρόκειται για ένα ιδιαίτερο έργο που ισορροπεί με μαεστρία ανάμεσα στην τραγωδία και την κωμικότητα, εξερευνώντας τα όρια της αυτοθυσίας και της αγάπης. Παίζουν: Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης (Φέρης), Δήμητρα Βλαγκοπούλου (Υπηρέτρια), Γιώργος Ζυγούρης (Ηρακλής), Ηρώ Μπέζου (΄Αλκηστις), Γιάννης Νιάρρος (΄Αδμητος), Κώστας Νικούλι (Απόλλων), Αινείας Τσαμάτης (Υπηρέτης), Θεοδώρα Τζήμου (Θάνατος). Χορός: Αντώνης Αντωνόπουλος, Ελισσαίος Βλάχος, Δημήτρης Καυκάς, Γιώτα Κουϊτζόγλου, Κατερίνα Λάττα, Ιωάννης Μπάστας, Μαρία Μοσχούρη, Άγγελος–Προκόπης Νεράντζης, Γιώργος Σκαρλάτος.
Τέλος, την Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου με τα "Ανεξάρτητα κράτη" των Γιώργου Παλούμπη και Αντώνη Τσιοτσιόπουλου. Η αιχμηρή αυτή πολιτική κωμωδία, εμπνευσμένη από την αληθινή ιστορία του γιατρού Βασίλη Τσιρώνη που το 1977 ανακήρυξε το διαμέρισμά του στο Φάληρο ανεξάρτητο κράτος, κλείνει το πρόγραμμα με γρήγορο ρυθμό, ρεαλισμό και άφθονο γέλιο. Να θυμίσουμε πως η παράσταση σάρωσε στα Θεατρικά Βραβεία Κοινού 2025 από το "αθηνόραμα" .
Προπώληση: more.com
> Αναλυτικά ό,τι παίζει στις σκηνές της πόλης στον οδηγό θεάτρου του 'α'.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Ανεξάρτητα κράτη
Στο δημοσιογραφικό δράμα με φόντο τον Δεκέμβριο του 1977, ένας γιατρός κλείνεται μαζί με την οικογένειά του στο διαμέρισμα τους επί τέσσερις μήνες μετά από καταδίωξη της αστυνομίας και αρνείται να παραδοθεί, κηρύσσοντάς το «ανεξάρτητο κράτος». 11 Ιουλίου 1978. Τρίτη, ξημερώματα γύρω στις τέσσερις. Στα γραφεία γνωστής εφημερίδας φτάνει η είδηση του θανάτου του γιατρού μετά από εντολή του υπουργείου Δημόσιας Τάξης για επέμβαση και τερματισμό της πολιορκίας. Μέσα σε αυτά τα γραφεία γινόμαστε μάρτυρες της ζωής των δημοσιογράφων του οργανισμού, από την πρώτη μέρα του εγκλεισμού μέχρι και τον θάνατο του Βασίλη Τσιρώνη, ακολουθώντας τη φανταστική ιστορία της Μαρίας Θεοφίλου, μιας νεαρής δημοσιογράφου, η οποία γοητευμένη από την περίπτωση του γιατρού αποφασίζει να εισχωρήσει στην υπόθεση και να μάθει την αλήθεια σχετικά με τις συνθήκες του θανάτου του. Ήταν αυτοκτονία, όπως ισχυρίστηκε η αστυνομία, ή κρατική δολοφονία;
Άλκηστις
Μια σύγχρονη ανάγνωση του ευριπίδειου έργου, στον πυρήνα του οποίου βρίσκεται η απόφαση της ηρωίδας να πεθάνει στη θέση του συζύγου της, πράξη που σήμερα αποκτά νέες πολιτικές και κοινωνικές διαστάσεις. Η θυσία της εκτυλίσσεται δημόσια, μπροστά στα μάτια των πολιτών, ως μια προδιαγεγραμμένη δολοφονία – μια πράξη που σήμερα διαβάζεται αναπόφευκτα ως γυναικοκτονία, νομιμοποιημένη από την κοινωνική και πολιτική τάξη. Η παράσταση θέτει ερωτήματα γύρω από τη θυσία, την εξουσία, τις έμφυλες σχέσεις, τα όρια της ανθρώπινης επιλογής και το κόστος της σωτηρίας. Στο μοναδικό σωζόμενο έργο της αρχαίας τραγωδίας που φέρνει επί σκηνής όχι μόνο τον Θάνατο, αλλά και την Ανάσταση, ο θεός Απόλλωνας δίνει για αντάλλαγμα της φιλοξενίας του στον Άδμητο, βασιλιά των Φερών, το προνόμιο να αποφύγει τον πρόωρο θάνατο, αρκεί να δεχτεί κάποιος άλλος να πάρει τη θέση του και να θυσιαστεί. Η σύζυγός του, Άλκηστις, προσφέρεται να πεθάνει αντί για εκείνον. Ο Ηρακλής επισκέπτεται το παλάτι χωρίς να γνωρίζει για το θάνατό της. Όταν πληροφορείται τι έχει συμβεί αποφασίζει να τη φέρει πίσω.
Λυσιστράτη
Πολύ περισσότερο από μία κωμωδία για τον πόλεμο και τον έρωτα, το βαθιά πολιτικό, ανθρωποκεντρικό αριστοφανικό έργο ανεβαίνει σε μία σύγχρονη σκηνική ανάγνωση που θέλει να μας υπενθυμίσει ότι, ακόμη και μέσα στη μεγαλύτερη φθορά, η επανεκκίνηση είναι δυνατή.
Ευτυχισμένες μέρες
Ένα από τα εμβληματικότερα έργα του θεάτρου του παραλόγου για τη δύναμη της ανθρώπινης θέλησης σκηνοθετεί ο Δ. Τάρλοου, που αναμετριέται για πρώτη φορά με τον Μπέκετ. Σε αυτή την ηρωίδα επικεντρώνεται το έργο, η οποία βρίσκεται θαμμένη μέχρι τη μέση της σε ένα έδαφος άνυδρο και ερημικό. Παρά ταύτα, η Γουίνι παραμένει αισιόδοξη, προσκολλημένη στις καθημερινές της συνήθειες και στα αγαπημένα της αντικείμενα, υποδεικνύοντας τη ρουτίνα ως μέσο επιβίωσης. Στη συνέχεια, τη συναντούμε θαμμένη μέχρι τον λαιμό πλέον, άρα ανίκανη να κινηθεί, αλλά χωρίς να παύει να μιλά, χωρίς να παύει να ελπίζει. Ακριβώς σε αυτό εστιάζει η παράσταση, στην ικανότητα με την οποία ο μεγάλος ιρλανδός οπλίζει την ηρωίδα του, ώστε να ανταπεξέρχεται στην αποξένωση, τη ματαιότητα της ύπαρξης, την έλλειψη ή τη δυσκολία επικοινωνίας. Ο λιτός χώρος γεμίζει από υπαρξιακή ένταση, η ακινησία και ο χρόνος που φτάνει στο τέλος του αποκαλύπτουν τη βαθιά φιλοσοφική διάσταση της ζωής.
