"Νοχαβελάνδη": Το αιχμηρό "γουέστερν δωματίου" των Βουρδαμή και Αποσκίτη

Τι συμβαίνει όταν το αμερικανικό όνειρο ξεμένει από καύσιμα και η Άγρια Δύση μετατρέπεται σε ένα κλειστοφοβικό, αδηφάγο λούνα παρκ; Η απάντηση κρύβεται στη "Νοχαβελάνδη" (No-Have-Land), ένα πρωτότυπο "γουέστερν δωματίου" σε κείμενο του Γιάννη Αποσκίτη και σκηνοθεσία του Γιώργου Βουρδαμή, που έρχεται στο Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου (Θέατρο 104, 17-21/07) να αναποδογυρίσει τα κλισέ της αποικιοκρατικής απληστίας μέσα από τους όρους μιας ολόμαυρης, ηλεκτρισμένης σάτιρας. Στη σκηνή, η εκρηκτική τετράδα των Γιώργου Βουρδαμή, Βιτόριας Κωτσάλου, Ρόζας Προδρόμου και Γιώργου Φριντζήλα δίνει σώμα και φωνή σε αυτή την ξέφρενη, πολιτική παραβολή.

Για να κατανοήσει κανείς τον καταιγιστικό, σχεδόν υπνωτιστικό ρυθμό της Νοχαβελάνδης, πρέπει να τρυπώσει στο εργαστήριο του συγγραφέα της. Ο Γιάννης Αποσκίτης έχει έναν δικό του, σχεδόν τελετουργικό τρόπο να γεννάει κόσμους. Όπως έχει εξομολογηθεί ο ίδιος στο "α":

"Γράφω σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα μετά τα μεσάνυχτα, όσο το αργότερο τόσο το καλύτερο. Εκείνες τις ώρες είμαι σε μεγαλύτερη διαύγεια. Νιώθω πολύ πιο καθαρό το μυαλό μου τα βράδια που οι υπόλοιποι κοιμούνται... Συνήθως βάζω μουσική, κάποιο συγκεκριμένο κομμάτι, το οποίο το έχω στο repeat για ώρες, μπορεί να το ακούω και 200-300 φορές, μέχρι να γίνει φυσικός ήχος του περιβάλλοντος. Με βοηθάει να έχω μια συνεχόμενη ροή στη διαδικασία και μου δίνει και τον ρυθμό των σκηνών. Δεν έχω κάποιο συγκεκριμένο μέρος. Έχω γράψει και στο κινητό μου με ακουστικά σε afterάδικο".

Αυτή ακριβώς η μεταμεσονύκτια "φασαρία" της πόλης, που φιλτράρεται μέσα από ακουστικά σε κάποιο after-club ή απομονώνεται στην απόλυτη σιωπή της νύχτας με ένα κομμάτι στο repeat, είναι που δίνει στη Νοχαβελάνδη τον ιδιαίτερο παλμό της. Το κείμενο δεν ακολουθεί μια συμβατική θεατρική πεπατημένη· έχει τον εμμονικό ρυθμό ενός soundtrack που επαναλαμβάνεται, τη διαύγεια του ημι-υπνωτισμένου μυαλού και την ωμή, ηλεκτρισμένη αλήθεια μιας νυχτερινής εξομολόγησης.

Ένα ράντσο βισόνων στη Ντακότα: Η υπόθεση

Σε ένα απομονωμένο ράντσο εκτροφής βισόνων στη Ντακότα, μια οικογένεια προσπαθεί να επιβιώσει κάνοντας αυτό που ο σύγχρονος καπιταλισμός ξέρει να κάνει καλύτερα: να εμπορευτεί το παρελθόν της. Εκεί όπου οι γενοκτονίες των ιθαγενών μετατρέπονται σε τουριστικά αξιοθέατα και τα ιστορικά τραύματα σε κερδοφόρα αφηγήματα, μια ινδιάνικη κατάρα έρχεται να ανατρέψει τα πάντα.

Στη δίνη αυτού του ματαιόδοξου, αμερικανικού λούνα παρκ συντονίζονται τέσσερις ετερόκλητες φιγούρες: Μια πρώην πορνοστάρ, ένας Κινέζος επενδυτής, ένας χρεοκοπημένος τζογαδόρος, μια Ελληνίδα οικονόμος. Οι ήρωες αυτοί, εγκλωβισμένοι στη δική τους "γη του μη-έχειν" (No-Have-Land), στροβιλίζονται σε ξέφρενους καουμπόικους ρυθμούς πάνω στις στάχτες του αμερικανικού ονείρου. Κυνηγούν το δικό τους, προσωπικό Ελ Ντοράντο –τον χρυσό της απόλυτης ευτυχίας και του εύκολου πλουτισμού– μόνο και μόνο για να συνειδητοποιήσουν τη βαθιά, υπαρξιακή τους μοναξιά.

Η πολιτική σάτιρα ως παγκόσμιο αφήγημα

Η παράσταση χρησιμοποιεί τη μυθολογία των γουέστερν ως μια παγκόσμια παραβολή για την αδηφάγα φύση της ανθρωπότητας. Τι απομένει, αλήθεια, να κατακτήσουμε όταν έχουμε ήδη κατακτήσει και καταναλώσει τα πάντα – ακόμα και τον ίδιο μας τον εαυτό;

Ο σκηνοθέτης Γιώργος Βουρδαμής στήνει μια μαύρη φάρσα δωματίου, όπου τα όρια μεταξύ θύτη και θύματος, αποικιοκράτη και αποικιοκρατούμενου, θολώνουν επικίνδυνα. Συμπαραστάτες σε αυτό το εγχείρημα είναι ο Βασίλης Μαντζούκης με την πρωτότυπη μουσική του σύνθεση και η Δάφνη Αηδόνη με τα υποβλητικά σκηνικά και κοστούμια της.

Η Νοχαβελάνδη αποτελεί μέρος του SYSTEMA - For the Greek Performing Arts, της σημαντικής σύμπραξης του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, του Εθνικού Θεάτρου και του Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, που στοχεύει στην εξαγωγή και προβολή της σύγχρονης ελληνικής δημιουργίας στο εξωτερικό.

Προπώληση εισιτηρίων: more.com