Δημήτρης Ιωσηφίδης-Χοκμετίδης
Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης κατέχει μια απόλυτα ιδιότυπη θέση στην ελληνική γραμματεία και, όσα χρόνια κι αν περάσουν, είναι ένας συγγραφέας που πάντα μας συγκινεί. Η λογοτεχνική του ματιά είναι βαθιά διεισδυτική: δεν αγιογραφεί, ούτε ωραιοποιεί. Αντίθετα, σκύβει με σπάνια τρυφερότητα πάνω από τους περιθωριοποιημένους, τους "ελάσσονες" και τους αδύναμους, δίνοντας καθαρή, ηχηρή φωνή σε εκείνους που η κοινωνία προσπερνά — στους φτωχούς, τους κατατρεγμένους, και κυρίως στα παιδιά.
Αυτήν ακριβώς τη θεατρολογική και υπαρξιακή διάσταση αναδεικνύει η σκηνική σύνθεση "Δαιμόνια στο Ρέμα", που παρουσιάζει η ομάδα "Καλλιτεχνικοί Διάλογοι" στη Σκηνή Ωμέγα του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά από τις 18 Σεπτεμβρίου, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων. Σε δραματουργική επεξεργασία και σκηνοθεσία της Μαρίας Φραγκή (με επιστημονική σύμβουλο την Έρη Σταυροπούλου), η παράσταση καταδύεται στο παπαδιαμαντικό σύμπαν προσεγγίζοντας τον Σκιαθίτη δημιουργό όχι ως μουσειακό κειμήλιο, αλλά ως μια ζωντανή φωνή που συνομιλεί άμεσα με το παρόν.
Η παιδική ηλικία χωρίς ωραιοποιήσεις
Η παράσταση καταδύεται στον ψυχισμό της παιδικής ηλικίας — όχι ως ένα αγγελικό καταφύγιο αθωότητας, αλλά ως ένα τοπίο γεμάτο οξείες αντιθέσεις. Η φτώχεια, η σκληρότητα, η εκμετάλλευση και η εγκατάλειψη συμπλέκονται οργανικά με το παιχνίδι, την οργιάζουσα φαντασία και μια πρωτόγονη σύνδεση με τη φύση. Μέσα σε ρέματα, σπηλιές και χωράφια, οι μικροί ήρωες συνομιλούν με σκιές, ζώα και ξωτικά, μεταμορφώνοντας τη βίαιη καθημερινότητα σε μια ποιητική, σχεδόν παραμυθένια συνθήκη που διατηρεί ακέραιη τη δραματική της ένταση.
Το νήμα της αφήγησης πιάνεται από τον επαναπατρισμό ενός "ξένου" στον γενέθλιο τόπο. Αυτή η νοσταλγική επιστροφή λειτουργεί ως ο σπινθήρας για μια βουτιά στη συλλογική μνήμη, φέρνοντας τους ενηλικιωμένους πλέον κατοίκους του νησιού αντιμέτωπους με τα παιδιά που υπήρξαν κάποτε. Το παρελθόν δεν ανασύρεται απλώς ως ανάμνηση, αλλά σαρκώνεται επί σκηνής ως μια ζωντανή, ηχηρή και σωματική πραγματικότητα.
Αυτό το υποβλητικό σύμπαν ζωντανεύει μέσα από τη σκηνική όψη που υπογράφει η Σάντρα Στεφανίδου (σκηνικά/κοστούμια), τους ατμοσφαιρικούς φωτισμούς του Αλέξανδρου Πολιτάκη, τη πρωτότυπη μουσική του Μανώλη Ζαχείλα (με τραγούδια σε σύνθεση της Άννας Μουζάκη) και τη σωματική κινησιολογία της Νερίνας Ζάρπα. Στη σκηνή συμπράττουν οι ερμηνευτές Νερίνα Ζάρπα, Μανώλης Ζαχείλας, Τάσσος Ζιάκκας, Τάσος Μπλάτζιος και Μαρία Φραγκή, ενώ η τέχνη του θεάτρου σκιών, με τη φροντίδα του Δημήτρη Μαρούδα, υφαίνει οργανικά το παραμυθένιο στοιχείο της παράστασης.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
