Ανδρέας Σιμόπουλος©
Από το Φεστιβάλ Αισχύλεια 2026 ξεκινά τον κύκλο της στην Αθήνα η νέα παράσταση του Δημήτρη Τάρλοου, πριν την πρεμιέρα της στο θέατρο Πορεία τον Οκτώβριο. Στις 3 Σεπτεμβρίου 2026 θα δούμε τις "Ευτυχισμένες μέρες" στο πρώην εργοστάσιο 'Ίρις της Ελευσίνας, στην πρώτη προσέγγιση του σκηνοθέτη και καλλιτεχνικού διευθυντή του Πορεία στο έργο του Σάμουελ Μπέκετ, με την Αγλαΐα Παππά και τον Δημήτρη Μπίτο.
Η παράσταση του εμβληματικού έργου του θεάτρου του παραλόγου, που ανέβηκε πρώτη φορά στο Ανοιχτό Θέατρο της 'Άνδρου στο πλαίσιο του 12ου Διεθνούς Φεστιβάλ του νησιού, είναι ένα πρότζεκτ που εξερευνά την ανθρώπινη απαντοχή και αποτίνει φόρο μνήμης στη σπουδαία ηθοποιό Χριστίνα Τσίγκου, στενή φίλη του ίδιου του Μπέκετ και άρρηκτα συνδεδεμένη με τον ρόλο της Γουίνι.
Σε αυτή την ηρωίδα επικεντρώνεται το έργο του Μπέκετ, η οποία βρίσκεται θαμμένη μέχρι τη μέση της σε ένα έδαφος άνυδρο και ερημικό. Παρά ταύτα, η Γουίνι παραμένει αισιόδοξη, προσκολλημένη στις καθημερινές της συνήθειες και στα αγαπημένα της αντικείμενα, υποδεικνύοντας τη ρουτίνα ως μέσο επιβίωσης. Στη συνέχεια, τη συναντούμε θαμμένη μέχρι τον λαιμό πλέον, άρα ανίκανη να κινηθεί, αλλά χωρίς να παύει να μιλά, χωρίς να παύει να ελπίζει, επιδεικνύοντας τη δύναμη της ανθρώπινης θέλησης.
Ακριβώς σε αυτό εστιάζει η παράσταση του θεάτρου Πορεία· στην ικανότητα με την οποία ο μεγάλος ιρλανδός οπλίζει την ηρωίδα του, ώστε να ανταπεξέρχεται στην αποξένωση, τη ματαιότητα της ύπαρξης, την έλλειψη ή τη δυσκολία επικοινωνίας. Ο λιτός χώρος γεμίζει από υπαρξιακή ένταση, η ακινησία και ο χρόνος που φτάνει στο τέλος του αποκαλύπτουν τη βαθιά φιλοσοφική διάσταση της ζωής. Το σκηνικό θα εστιάζει στην πρόσληψη της Γουίνι ως ένα έργο τέχνης -αυτό το έργο τέχνης που είναι η ανθρώπινη ύπαρξη-, ενώ ο εσωτερικός της μονόλογος θα εναλλάσσεται με ηχητικά τοπία δημιουργώντας μια ηχητική εμπειρία.
Ο Δημήτρης Τάρλοου σημειώνει
"Μαρίνα, νιώθω πολύ κουρασμένη. 'Έχω ανάγκη μερικές μέρες ξεκούρασης. Θα πάω στις Σπέτσες, στο ξενοδοχείο ενός φίλου".
"Με αυτά τα λόγια, η Χριστίνα Τσίγκου, το γένος Μαυροΐδη, –εκείνη, στην οποία ο Σάμουελ Μπέκετ είπε: "Σας θαυμάζω και σας ευχαριστώ που θελήσατε να παίξετε την Γουίνι"–, άφηνε στη μητέρα μου το δερμάτινο βαλιτσάκι της, αυτό που περιείχε όλες της τις σημειώσεις, την περούκα της, τα σκηνικά της μικροαντικείμενα από την παράσταση "Ευτυχισμένες μέρες". Λίγες μέρες αργότερα, η Μαρίνα Καραγάτση και ο Παντελής Βούλγαρης θα υποδέχονταν –οι δυο τους και μόνο (μαζί με έναν αστυφύλακα) – τη σωρό της εξαίρετης ηθοποιού στο λιμάνι του Πειραιά.
Διαβάστε Επίσης
Πριν από ενάμιση χρόνο φεύγοντας από τη ζωή η Μαρίνα Καραγάτση, μου άφησε κληρονομιά το καφέ βαλιτσάκι. Η πρόσφατη συνάντησή μου με την Αγλαΐα Παππά ύστερα από δεκαετίες που τελειώσαμε μαζί τη Δραματική Σχολή του Εθνικού, ήρθε να κουμπώσει τα πάντα. Η επιθυμία γεννά επιθυμία. Η μνήμη, μνήμες, κι οι αισθήσεις, αισθήσεις".
Οι συντελεστές
Τη μετάφραση του έργου υπογράφουν ο Δημήτρης Τάρλοου και η Αγλαΐα Παππά. Τα σκηνικά και τα κοστούμια σχεδίασε ο Πάρις Μέξης, η μουσική σύνθεση είναι του Φώτη Σιώτα, τον σχεδιασμό των φωτισμών υπογράφει ο Αλέκος Αναστασίου, ενώ συνεργάτις δραματουργός είναι η 'Έρι Κύργια. Το trailer είναι του Θωμά Παλυβού.
>>Περισσότερες παραστάσεις που παίζονται στο Πρώην Εργοστάσιο 'Ίρις
Προπώληση εισιτηρίων για την παράσταση στην Ελευσίνα από το more.com
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Ευτυχισμένες μέρες
Ένα από τα εμβληματικότερα έργα του θεάτρου του παραλόγου για τη δύναμη της ανθρώπινης θέλησης σκηνοθετεί ο Δ. Τάρλοου, που αναμετριέται για πρώτη φορά με τον Μπέκετ. Σε αυτή την ηρωίδα επικεντρώνεται το έργο, η οποία βρίσκεται θαμμένη μέχρι τη μέση της σε ένα έδαφος άνυδρο και ερημικό. Παρά ταύτα, η Γουίνι παραμένει αισιόδοξη, προσκολλημένη στις καθημερινές της συνήθειες και στα αγαπημένα της αντικείμενα, υποδεικνύοντας τη ρουτίνα ως μέσο επιβίωσης. Στη συνέχεια, τη συναντούμε θαμμένη μέχρι τον λαιμό πλέον, άρα ανίκανη να κινηθεί, αλλά χωρίς να παύει να μιλά, χωρίς να παύει να ελπίζει. Ακριβώς σε αυτό εστιάζει η παράσταση, στην ικανότητα με την οποία ο μεγάλος ιρλανδός οπλίζει την ηρωίδα του, ώστε να ανταπεξέρχεται στην αποξένωση, τη ματαιότητα της ύπαρξης, την έλλειψη ή τη δυσκολία επικοινωνίας. Ο λιτός χώρος γεμίζει από υπαρξιακή ένταση, η ακινησία και ο χρόνος που φτάνει στο τέλος του αποκαλύπτουν τη βαθιά φιλοσοφική διάσταση της ζωής.
