Γκέλυ Καλαμπάκα©
Από τα αρχαία θέατρα της Αργολίδας μέχρι τους βιομηχανικούς χώρους της Πειραιώς 260 και τα εναλλακτικά θέατρα της πόλης, το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου συνεχίζει (17-24/07) με ένα πολυδιάστατο καλλιτεχνικό μωσαϊκό.
Η μεγάλη έξοδος στην Επίδαυρο και ο αραβικός κόσμος (17-18 Ιουλίου)
Στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, ο Δημήτρης Καρατζάς οδηγεί το άρμα του Εθνικού Θεάτρου παρουσιάζοντας μια σύγχρονη ανάγνωση στην "Άλκηστη" του Ευριπίδη. Στον απαιτητικό και αμφίσημο ομώνυμο ρόλο συναντάμε την Ηρώ Μπέζου, πλαισιωμένη από έναν σπουδαίο θίασο πρωταγωνιστών, ανάμεσα στους οποίους οι Γιάννης Νιάρρος, Δήμητρα Βλαγκοπούλου, Αινείας Τσαμάτης, Θεοδώρα Τζήμου, Γιώργος Ζυγούρης.
Στο Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου, ο Θοδωρής Γκόνης στήνει "Τα πορτοκάλια της Παλαιάς Επιδαύρου". Μια παράσταση γεμάτη μνήμη και τοπική ιστορία, που μας ταξιδεύει στη μυθολογία της περιοχής μέσα από μια ποιητική ματιά. Τη μουσική υπογράφει ο Φώτης Σιώτας, ενώ επί σκηνής θα απολαύσουμε τους: Ιωάννα Παππά, Χριστίνα Μαξούρη, Ρωξάνη Καρφή, Χάρη Χαραλάμπους-Καζέπη, Ναταλία Μπάκα και τον ίδιο τον Θοδωρή Γκόνη.
Τις ίδιες ημέρες, η Πειραιώς 260 στρέφει το βλέμμα της στις "Φωνές του Αραβικού Κόσμου". Ο πολυσυζητημένος Μοχάμετ Ελ Χατίμπ έρχεται για πρώτη φορά στη χώρα μας με το "Ending in Beauty", ένα συγκλονιστικό έργο που ισορροπεί ανάμεσα στο ντοκουμέντο και τη θεατρική πράξη, αγγίζοντας το θέμα της απώλειας με τρυφερότητα.
Παράλληλα, οι λάτρεις του σύγχρονου χορού έχουν ραντεβού με τη σπουδαία Αμερικανίδα χορογράφο Deborah Hay. Μάλιστα, η πρωτοπόρος του μεταμοντέρνου χορού χορεύει η ίδια, ξεδιπλώνοντας τη ριζοσπαστική της κινησιολογία και επαναπροσδιορίζοντας τη σχέση του σώματος με τον χώρο και τον χρόνο στο "Σημείο Deborah Hay". Το πρόγραμμα περιλαμβάνει το "No Time to Fly" (2010), το καθηλωτικό σόλο που χορογραφεί και ερμηνεύει η ίδια η Χέι, αλλά και το "As Holy Sites Go" (2011), ένα ντουέτο με τους Τζανίν Ντέρνινγκ και Ρος Γουόρμπι, το οποίο αποτελεί μια εντελώς διαφορετική απόκριση και ερμηνεία της ίδιας ακριβώς παρτιτούρας.
Μουσική και νέες θεατρικές φωνές (18-21 Ιουλίου)
Στις 18/07, ο Γιώργος Βουρδαμής μάς προσκαλεί στο Θέατρο 104 για τη "Νοχαβελάνδη", ένα γουέστερν δωματίου του Γιάννη Αποσκίτη, που μιλά για τη μοναξιά με πρωταγωνιστές τους Γιώργο Βουρδαμή, Βιτόρια Κωτσάλου, Ρόζα Προδρόμου και Γιώργο Φριντζήλα. Λίγο μετά, στις 20/07, η Μαριλένα Κατρανίδου ανεβάζει στο Αλκμήνη τη "Φαλακρή Τραγουδίστρια" του Ιονέσκο, προτείνοντας μια σύγχρονη ανάγνωση του κλασικού έργου του θεάτρου του παραλόγου.
Στις 21/07 στο Σύγχρονο Θέατρο, ο Θανάσης Κριτσάκης παρουσιάζει το "Michel: Ασκήσεις θνητότητας", ένα υπαρξιακό και πολιτικό σχόλιο πάνω στην ανθρώπινη φύση, με τους Γιώργο Βουρδαμή, Λάμπρο Γραμματικό, Μαρία Τσιμά κ.ά.
Η κορύφωση του χορού και της performance (22-24 Ιουλίου)
Η Χριστιάνα Κοσιάρη παρουσιάζει "Τα κόλλυβα", μια performance που βουτά στις ελληνικές παραδόσεις και τα έθιμα του αποχαιρετισμού, μετατρέποντας το πένθος σε συλλογική γιορτή. Η Ζωή Ευσταθίου με το "When Did Silence Get This Loud?" εξερευνά τα όρια του ήχου, της σιωπής και της εσωτερικής απομόνωσης μέσα από ένα υποβλητικό κινησιολογικό περιβάλλον.
Το διήμερο 22 & 23/07, η διεθνώς αναγνωρισμένη Maria Hassabi φέρνει το "Us", μια visual performance με τη χαρακτηριστική, γλυπτική της προσέγγιση στην κίνηση, όπου η βραδύτητα αποκτά υπνωτιστική δύναμη. Τέλος, ο Πάνος Μαλακτός παρουσιάζει το "Brightest Heroine", μια τολμηρή, pop και δυναμική χορογραφία που σπάει τα στερεότυπα.
Ξεχωριστές βραδιές πέρα από το κλασικό θέατρο και χορό
Στις 18 & 19/07 συνεχίζει η "Συνομιλία με ένα λογισμικό. Ένας AI περίπατος στην Αρχαία Αγορά" του Γιώργου Δρίβα, μια ανατρεπτική περιπατητική ξενάγηση σε συνεργασία με μοντέλα Τεχνητής Νοημοσύνης. Παράλληλα, οι νύχτες της Πειραιώς 260 γεμίζουν μουσική στο πλαίσιο του "AΦTER" (18, 20, 22/07). Το George Kontrafouris Baby Trio ανοίγει το πρόγραμμα στις 18/07, ενώ στις 20/07 ο κήπος μεταμορφώνεται σε ένα open-air dance floor με ένα εκρηκτικό DJ set από τον Nikkolas Dashy. Η κορύφωση έρχεται στις 21/ο7 με το "Inferno - Έναστρος Ουρανός" του Romeo Castellucci, ένα έργο που έχει κινηματογραφηθεί με ιδιαίτερο τρόπο ως αυτόνομη μεταγραφή της σκηνικής εμπειρίας, διατηρώντας αναλλοίωτη όλη την ένταση και τον ρυθμό της.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Νοχαβελάνδη
Η μαύρη φάρσα για την αποικιοκρατική κληρονομιά, την απληστία και τη μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου είναι ένα western δωματίου με φόντο ένα ράντσο εκτροφής βισόνων στη Ντακότα των Ηνωμένων Πολιτειών. Μια οικογένεια επιχειρεί να εμπορευτεί το παρελθόν της — αλλά μια ινδιάνικη κατάρα, τους ανατρέπει τα σχέδια. Μια φαντασιακή εκδοχή της Άγριας Δύσης, όπου τρεις ηθοποιοί και μια χορεύτρια παρασύρονται στη δίνη ενός ματαιόδοξου λούνα παρκ, όπου μια πρώην πορνοστάρ, ένας κινέζος επενδυτής, ένας χρεοκοπημένος τζογαδόρος και μια ελληνίδα οικονόμος συντονίζονται σε ξέφρενους καουμπόικους ρυθμούς, μέσα στις στάχτες του αμερικανικού ονείρου.
Άλκηστις
Μια σύγχρονη ανάγνωση του ευριπίδειου έργου, στον πυρήνα του οποίου βρίσκεται η απόφαση της ηρωίδας να πεθάνει στη θέση του συζύγου της, πράξη που σήμερα αποκτά νέες πολιτικές και κοινωνικές διαστάσεις. Η θυσία της εκτυλίσσεται δημόσια, μπροστά στα μάτια των πολιτών, ως μια προδιαγεγραμμένη δολοφονία – μια πράξη που σήμερα διαβάζεται αναπόφευκτα ως γυναικοκτονία, νομιμοποιημένη από την κοινωνική και πολιτική τάξη. Η παράσταση θέτει ερωτήματα γύρω από τη θυσία, την εξουσία, τις έμφυλες σχέσεις, τα όρια της ανθρώπινης επιλογής και το κόστος της σωτηρίας. Στο μοναδικό σωζόμενο έργο της αρχαίας τραγωδίας που φέρνει επί σκηνής όχι μόνο τον Θάνατο, αλλά και την Ανάσταση, ο θεός Απόλλωνας δίνει για αντάλλαγμα της φιλοξενίας του στον Άδμητο, βασιλιά των Φερών, το προνόμιο να αποφύγει τον πρόωρο θάνατο, αρκεί να δεχτεί κάποιος άλλος να πάρει τη θέση του και να θυσιαστεί. Η σύζυγός του, Άλκηστις, προσφέρεται να πεθάνει αντί για εκείνον. Ο Ηρακλής επισκέπτεται το παλάτι χωρίς να γνωρίζει για το θάνατό της. Όταν πληροφορείται τι έχει συμβεί αποφασίζει να τη φέρει πίσω.
Ending in beauty
Ο γαλλομαροκινός δραματουργός, σκηνοθέτης και εικαστικός καλλιτέχνης μάς συστήνεται με μια συγκινητική κατάθεση μνήμης για την απώλεια της μητέρας του, στην παράσταση που εντάσσεται στο αφιέρωμα «Φωνές του Ιράν». Tο πρώτο του έργο, το οποίο τιμήθηκε το 2016 με το Μεγάλο Βραβείο Δραματικής Λογοτεχνίας, βασίζεται σε συνεντεύξεις της μητέρας του με τον ίδιο. Στις 20 Φεβρουαρίου 2012, ο θάνατός της διακόπτει τα πάντα και το έργο μετασχηματίζεται σε επείγουσα ανάγκη να ειπωθούν τα ανείπωτα. Μόνος επί σκηνής, ο Ελ Χατίμπ δίνει μορφή στον εσωτερικό κατακερματισμό του «ορφανού» γιου μέσα από μια ασυνεχή αφήγηση που ισορροπεί ανάμεσα στη μυθοπλασία και στο ντοκιμαντέρ. Συνθέτει έτσι μια κατακερματισμένη πορεία από τεκμήρια ζωής: αποσπάσματα εφημερίδων, emails που στάλθηκαν και ελήφθησαν, ηχογραφήσεις και φωνητικά μηνύματα, SMS και βίντεο, υλικά που λειτουργούν ταυτόχρονα ως ντοκουμέντα και ως ανεπαίσθητες «αποδείξεις» μιας σχέσης.
Τα πορτοκάλια της Παλαιάς Επιδαύρου
Επτά άνθρωποι αφηγούνται μια ιστορία αγάπης για τη μοναχοκόρη ενός παλιού γιατρού της Επιδαύρου, που έβαψε για πάντα με το αίμα της τα πορτοκάλια της Παλαιάς Επιδαύρου – τα κατακόκκινα Σαγκουίνια, μέσα από ένα ποιητικό και μουσικό οδοιπορικό.
Σημείο Deborah Hay
Παράσταση - αφιέρωμα μέσα από την οποία γνωρίζουμε πρώτη φορά το ριζοσπαστικό έργο της χορογράφου Ντέμπορα Χέι που καθόρισε την αμερικανική πρωτοπορία: στα χαρακτηριστικά έργα της «No time to fly» και «As holy sites go» κάθε ερμηνευτής παράγει τη δική του εκδοχή του ίδιου score. Συνδεδεμένη με το Judson Dance Theater, τη συλλογικότητα που σημάδεψε τη γέννηση του μεταμοντέρνου χορού στη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του 1960, η Χέι ανανέωσε εκ θεμελίων τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τη χορογραφία. Στράφηκε στη γλώσσα, γράφοντας παρτιτούρες (scores) που ενεργοποιούνται μέσω υποθετικών ερωτήσεων, μετατρέποντας το σώμα και την αντίληψη σε πεδίο πειραματισμού και διερεύνησης. Το αφιέρωμα συνοδεύεται από την lecture-performance «No Time to Fly Documentation Center» (ώρα έναρξης: 7.30 μ.μ., στα ελληνικά και τα αγγλικά) με τους L. Pichaud, Μ. Κατσίκη, για περιορισμένο αριθμό συμμετεχόντων (κατόπιν αγοράς εισιτηρίου).
Τα κόλλυβα
Πέντε γυναίκες άνω των εξήντα συναντιούνται κάθε χρόνο για να φτιάξουν τα δικά τους κόλλυβα όσο βρίσκονται ακόμη εν ζωή σε ένα παράδοξο τελετουργικό. Γελούν, κουτσομπολεύουν, θυμούνται, πειράζονται, ενώ ανακατεύουν το σιτάρι, πασπαλίζουν ζάχαρη και στολίζουν με ρόδι. Μια παράσταση που αποδομεί τον θάνατο με χιούμορ, τιμώντας αυτό που χάθηκε χωρίς να ξεχνά αυτό που υπάρχει ακόμη, εστιάζοντας στο λεπτό σύνορο ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο. Η ελληνική τελετουργική παράδοση συναντά τη σύγχρονη σκηνική γλώσσα, μεταμορφώνοντας ένα μνημόσυνο σε μια φωτεινή γιορτή συνύπαρξης. Η χορογράφος Χριστιάνα Κοσιάρη συνεχίζει την έρευνά της πάνω σε μη νεανικά σώματα, φέρνοντας στη σκηνή δύο επαγγελματίες και τρεις ερασιτέχνες ερμηνεύτριες που μοιράζονται τον ίδιο σκηνικό χώρο, φέρνοντας μαζί τους διαφορετικές διαδρομές, εμπειρίες και σχέσεις με το σώμα.
When did silence get this loud?
Μέσα από μια συμφωνία κίνησης, ήχου, φωτός και δονήσεων, η παράσταση χορού επιχειρεί να απαντήσει στο ερώτημα «πότε η σιωπή έγινε τόσο εκκωφαντική;», διερευνώντας πώς βιώνουμε την υπερδιέγερση της πληροφορίας και τον αισθητηριακό θόρυβο της εποχής μας. Μέλος της ομάδας Rosas της Αν Τερέζα Ντε Κέερσμακερ, η Ζωή Ευσταθίου χορογραφεί και αναμειγνύει τον μινιμαλισμό με την κοινωνική νοηματοδότηση της κίνησης, παραδίδοντας ένα έργο συνειδητά αφαιρετικό και βαθιά συλλογικό που απευθύνεται ταυτόχρονα στις διανοητικές αγωνίες και την αισθητηριακή συμμετοχή του θεατή. Μέσα από τον συνδυασμό της επαναληπτικότητας και της εξωστρέφειας της κίνησης, η παράσταση εξερευνά τη στιγμή πριν από τη φωνή, εκεί όπου η σιωπή είναι διττή – ένα πεδίο που πότε προστατεύει και πότε καταπιέζει.
Brightest heroine
Ένα χορευτικό σόλο αντοχής, αντίστασης και επανεκκίνησης απέναντι στην αδυσώπητη πραγματικότητα, όπου το σώμα λειτουργεί ως πεδίο συλλογικής έντασης και επιμονής απέναντι στη βία και την καταπίεση. Ο Μαλακτός έχει ήδη ξεχωρίσει διεθνώς μέσα από τη συνεργασία του με την ομάδα Peeping Tom και τη συμμετοχή του στα Aerowaves. Οι αναφορές του έργου πηγάζουν από τον κόσμο των βιντεοπαιχνιδιών, του anime, των γλωσσών προγραµµατισµού και των glitches – σαν άτυπος ύµνος στο σφάλμα, στο «κόλλημα», στην προσπάθεια να υπερβείς κάτι που είναι μάταιο. Η περφόρµερ-ηρωίδα βρίσκεται στην τελευταία πίστα ενός ατέρµονου παιχνιδιού, αναζητώντας το τελικό τέρας για να συγκρουστεί µαζί του. Υπάρχει κάποια αποφασιστική κίνηση που θα μπορούσε να τερματίσει τη μάχη; Ή μήπως η μάχη είναι σχεδιασμένη να µην τελειώνει ποτέ; Και σε έναν κόσμο όπου τα ξόρκια δρουν χωρίς φανερούς µάγους, ποιος είναι τελικά ο εχθρός;
Michel: Ασκήσεις θνητότητας
Μια σκηνική προσέγγιση για την καθημερινή «τελετουργία» της προστασίας του σώματος από τον πόνο και τη φθορά, βασισμένη στο εμβληματικό έργο του Μισέλ Φουκό «Επιτήρηση και τιμωρία» αλλά και σε θραύσματα λόγου από τον χώρο ενός γυμναστηρίου. Γιατί ο σύγχρονος πολιτισμός αντιμετωπίζει τον θάνατο ως αποτυχία, αναπτύσσοντας παράλληλα ολοένα και περισσότερες τεχνικές παράτασης της ζωής; Μέσα σε ένα δυστοπικό και ανταγωνιστικό σκηνικό περιβάλλον, τέσσερις αθλούμενοι πολίτες καλούνται να αποδώσουν όσο περισσότερο μπορούν, για να εξασφαλίσουν την παραμονή τους στην κοινωνία, την παραγωγή, τη ζωή. Πρόκειται για ένα περιβάλλον απόδοσης και επιβίωσης, όπου οι αθλούμενοι προσπαθούν να αποδείξουν ότι μπορούν να αποτελέσουν λειτουργικά μέρη μιας παραγωγικής κοινωνίας. Με όχημα τόσο το χιούμορ όσο και το στοιχείο του δράματος, η παράσταση –που βασίζεται σε συνεντεύξεις– ταλαντεύεται ανάμεσα στον ρεαλισμό, την καθαρή μυθοπλασία και τον σουρεαλισμό.
