Η πολυσυζητημένη "Μήδεια" του Ευριπίδη, μια από τις πιο αναμενόμενες και πολυσυζητημένες θεατρικές συναντήσεις του καλοκαιριού, ετοιμάζεται να ξεκινήσει τη μεγάλη της περιοδεία με sold out. Η πολυαναμενόμενη πρεμιέρα θα δοθεί στις 5 Ιουλίου στο Θέατρο Βράχων, ενώ αμέσως μετά, στις 7 Ιουλίου, ο θίασος θα ανηφορίσει στο εμβληματικό Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού.
Η παράσταση αποτελεί ένα σπουδαίο καλλιτεχνικό στοίχημα, καθώς φέρνει επί σκηνής μερικά από τα κορυφαία ονόματα του ελληνικού θεάτρου: την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, τη Ρένη Πιττάκη, τον Λάζαρο Γεωργακόπουλο και τον Άρη Λεμπεσόπουλο. Την ανατρεπτική σκηνοθετική υπογραφή βάζει ο διεθνούς φήμης Σέρβος σκηνοθέτης Νικίτα Μιλιβόγιεβιτς, ο οποίος προσεγγίζει το κλασικό κείμενο με μια φρέσκια, οικουμενική ματιά. Το όραμά του παίρνει σάρκα και οστά χάρη στα υποβλητικά σκηνικά του Σωτήρη Μελανού, τα προσεγμένα κοστούμια της Βασιλικής Σύρμα και την κινησιολογία της Αμάλια Μπένετ, ενώ η πρωτότυπη μουσική και δραματουργία του Δημήτρη Καμαρωτού, σε συνδυασμό με τους φωτισμούς του Νίκου Βλασόπουλου, συνθέτουν μια μοναδική, ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα.
Η Ρένη Πιττάκη για τη "Μήδεια"
Η σπουδαία Ρένη Πιττάκη, που κρατά το ρόλο της Τροφού, μιλώντας στο Αθηνόραμα για την προσέγγιση του έργου και τη συνεργασία της με τον Μιλιβόγιεβιτς, έδωσε το στίγμα αυτής της ιδιαίτερης ανάγνωσης:
"Η Μήδεια δεν είναι απλώς μια ιστορία εκδίκησης· είναι μια βουτιά στα πιο σκοτεινά και ανεξερεύνητα βάθη της ανθρώπινης ψυχής. Ο Νικίτα Μιλιβόγιεβιτς δεν αντιμετωπίζει το έργο σαν ένα στατικό μουσειακό είδος, αλλά σαν έναν ζωντανό οργανισμό που συνομιλεί με το σήμερα. Ο Χορός στην παράστασή μας αποκτά μια άλλη, πιο εσωτερική διάσταση, γίνεται ο καθρέφτης των δικών μας φόβων. Είναι συναρπαστικό να επιστρέφεις σε αυτά τα κείμενα, γιατί κάθε φορά ανακαλύπτεις κάτι που σου είχε διαφύγει, κάτι που σε φέρνει αντιμέτωπο με τον ίδιο σου τον εαυτό." Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ
Δείτε όλες τις παραστάσεις στον οδηγό θεάτρου του "α".
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Μήδεια
Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη επιστρέφει σ’ ένα ρόλο σταθμό, είκοσι εννέα χρόνια μετά τη θρυλική της ερμηνεία, σε μια ανάγνωση που δεν αντιμετωπίζει την ηρωίδα ως «τέρας», αλλά ως μια συνειδητή ανθρώπινη ύπαρξη που φτάνει στο έσχατο όριο καθώς συνθλίβεται ανάμεσα στον έρωτα και την κοινωνική τάξη. Η παράσταση αναμετριέται με τον πυρήνα της αρχαίας τραγωδίας, τη διαχρονική της ένταση και την επίκαιρη ειρωνεία της, κουβαλώντας στη σκηνή το αφόρητο φορτίο του έρωτα που οδηγεί στην προδοσία, την εξορία και τον θάνατο. Η ιστορία μοιάζει να ξεδιπλώνεται μέσα από όσα ανακαλεί η ίδια η Μήδεια, σαν εικόνες που επιστρέφουν επίμονα· ο έρωτας, η φυγή, τα παιδιά, η προδοσία.
