Από τις 20 Ιουνίου έως και τις 29 Αυγούστου, προγραμματίζονται οι φετινές εκδηλώσεις του Φεστιβάλ Επιδαύρου, στο οποίο θα δούμε όχι μόνο τις καθιερωμένες παραστάσεις αρχαίας τραγωδίας και κωμωδίας, αλλά και όπερα, χορό και μουσικές περφόρμανς από ΄Έλληνες και ξένους καλλιτέχνες. Οι εκδηλώσεις θα φιλοξενηθούν στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, στο μικρό θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου αλλά και στο αρχαίο στάδιο της Επιδαύρου.
"Μήδεια" (20/6)
Ξεχωριστή η φετινή έναρξη, καθώς η Εθνική Λυρική Σκηνή αναβιώνει τη θρυλική όπερα του Κερουμπίνι, 65 χρόνια μετά την ιστορική παράσταση του 1961, όπου πρωταγωνίστησε η Μαρία Κάλλας. Βασισμένη στα σκηνοθετικά σημειώματα του Μινωτή, τα σχέδια του Τσαρούχη και πολύτιμο αρχειακό υλικό, η παραγωγή επιχειρεί να ζωντανέψει ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια της πολιτιστικής ιστορίας μας. Οι Γιώργος Κουμεντάκης (καλλιτεχνική διεύθυνση), Ζακ Λακόμπ (μουσική διεύθυνση), Παναγής Παγουλάτος (σκηνοθεσία) και οι υπόλοιποι συντελεστές, με σύγχρονη ματιά αλλά και σεβασμό στο πρωτότυπο, προσφέρουν στο κοινό την ευκαιρία να γνωρίσει μία εμβληματική στιγμή της επιδαύρειας ιστορίας. Στον ρόλο της Μήδειας η Ιταλίδα υψίφωνος ΄Άννα Πιρότσι, πλαισιωμένη από εξαιρετικό καστ.
"Πέρσες" (3-4/7)
Το αρχαιότερο σωζόμενο έργο της αρχαίας ελληνικής δραματουργίας σκηνοθετεί ο Χρήστος Θεοδωρίδης στην πρώτη του κάθοδο στο αργολικό θέατρο. Ο σκηνοθέτης με την ανήσυχη πολιτική ματιά επιλέγει τη μοναδική τραγωδία που ανεβάζει την πρόσφατη ιστορία της εποχής της επί σκηνής, γραμμένη από τον ποιητή που πολέμησε κι ο ίδιος στη ναυμαχία της Σαλαμίνας. Η παράσταση μεταφέρει στο σήμερα το συλλογικό τραύμα μιας κοινωνίας που μετρά τις πληγές της, με ένα δυναμικό Χορό-πρωταγωνιστή συνεχώς παρόντα επί σκηνής. Τους ρόλους των δραματικών προσώπων ερμηνεύουν οι Μαρία Ναυπλιώτου (΄Άτοσσα), Δημήτρης Καταλειφός (Δαρείος), Αναστάσης Ροϊλός (Ξέρξης) και Σταύρος Σβήγκος (Αγγελιοφόρος).
"Βάκχες" (10-11/7)
Η τραγωδία του Ευρυπίδη εμπνέει τη συνεργασία μεταξύ Εθνικού Θεάτρου της Βουλγαρίας και Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου. Ο σκηνοθέτης Γιάβορ Γκάρντεφ την προσεγγίζει ως μια εκρηκτική σύγκρουση ανάμεσα στη λογική και το ένστικτο, την τάξη και το χάος, ενώ καθοριστικό ρόλο στην παράσταση έχει η ζωντανή παρουσία των θρυλικών The Tiger Lillies. Ο θίασος απαρτίζεται από ΄Έλληνες και Βούλγαρους ηθοποιούς, με τον Αλέξανδρο Μυλωνά, τη Λουκία Μιχαλοπούλου και τον Μιχαήλ Ταμπακάκη να ερμηνεύουν τους ρόλους του Κάδμου, της Αγαύης και του Πενθέα, αντίστοιχα, δίνοντας υπόσταση σε μια τραγωδία που εξερευνά τα όρια της ανθρώπινης φύσης, τους φόβους, τις εμμονές και τις βεβαιότητες που καταρρέουν.
"'Άλκηστις" (17-18/7)
Το Εθνικό Θέατρο και ο Δημήτρης Καραντζάς προτείνουν μια σύγχρονη ανάγνωση του ευριπίδειου έργου, το οποίο που κινείται ανάμεσα στην τραγωδία και την κωμωδία, τη ζωή και τον θάνατο. Στον πυρήνα της ιστορίας βρίσκεται η απόφαση της ηρωίδας του τίτλου να πεθάνει στη θέση του συζύγου της, πράξη που σήμερα αποκτά νέες πολιτικές και κοινωνικές διαστάσεις. Ερμηνεύουν οι Ηρώ Μπέζου, Δήμητρα Βλαγκοπούλου, Γιάννης Νιάρρος, Θεοδώρα Τζήμου κ.ά., σε μια παράσταση που δεν αφηγείται απλώς τον μύθο αλλά θέτει ερωτήματα γύρω από τη θυσία, την εξουσία, τις έμφυλες σχέσεις, τα όρια της ανθρώπινης επιλογής και το κόστος της σωτηρίας.
"Ειρήνη" (24-25/7)
Η αριστοφανική κωμωδία ανεβαίνει σε νέα διασκευή των Νίκου Καραθάνου (σκηνοθεσία), Φοίβου Δεληβοριά (διασκευή-μουσική-στίχοι) και 'Άγγελου Τριανταφύλλου (μουσική). Γραμμένη σε μια περίοδο έντονης πολεμικής κόπωσης, η "Ειρήνη" εκφράζει την ανάγκη για τερματισμό των συγκρούσεων και στρέφεται με χιούμορ, σαρκασμό και λυρισμό απέναντι στη βία και τους μηχανισμούς που τη συντηρούν. Η νέα σκηνική προσέγγιση, με τις ερμηνείες ενός εκλεκτού καστ (Γαλήνη Χατζηπασχάλη, Θανάσης Αλευράς, Πάνος Παπαδόπουλος, Ζέτα Μακρυπούλια κ.ά.) αντιμετωπίζει το έργο ως μια γιορτή αντίστασης απέναντι στην παράνοια της εποχής, αναδεικνύοντας παράλληλα τη διαχρονικότητα των θεμάτων του.
"Τρωάδες" (31/7-1/8)
Η Ελένη Ευθυμίου σκηνοθετεί με το Εθνικό Θέατρο την εμβληματική αντιπολεμική τραγωδία του Ευριπίδη, προσεγγίζοντάς τη μέσα από τη βιωμένη εμπειρία των γυναικών και των ανθρώπων που βρίσκονται στο περιθώριο της Ιστορίας και εστιάζοντας στις συνέπειες του πολέμου πάνω στο ανθρώπινο σώμα. Επί σκηνής θα συναντηθούν σώματα διαφορετικών ηλικιών και δυνατοτήτων, ένα σύνολο είκοσι δύο ερμηνευτριών και ερμηνευτών (ανάμεσά τους μέλη της ομάδας Εν Δυνάμει, που αποτελείται από άτομα με και χωρίς αναπηρία), θέτοντας ερωτήματα για τη δυνατότητα των καταπιεσμένων να διεκδικήσουν τον έλεγχο της ζωής και του σώματός τους μετά τη βία. Ερμηνεύουν: Γιώργος Χριστοδούλου, Αργύρης Ξάφης, Εύη Σαουλίδου, Λυδία Φωτοπούλου κ.ά.
"Αντιγόνη" (7-8/8)
Νέα σκηνική προσέγγιση και ελεύθερη επανερμηνεία της τραγωδίας του Σοφοκλή από τον Νορβηγό δημιουργό ΄Άλαν Λουσιέν ΄Όγεν, ο οποίος καταφεύγει στον λόγο, την κίνηση και το χοροθέατρο. Μαζί με την ομάδα παραστατικών τεχνών winter guests, που ίδρυσε ο ίδιος, καθώς και χορευτές που έχουν συνδεθεί με το Tanztheater Wuppertal της Πίνα Μπάους, ο ΄Όγεν προσεγγίζει το σοφόκλειο έργο όχι ως αντικείμενο αναπαράστασης, αλλά ως μια διερεύνηση των ιδεών και των διλημμάτων του μέσα από τη σωματική έκφραση και τον προφορικό λόγο, με την παράσταση να εστιάζει στη σύγκρουση ανάμεσα στον νόμο και τη δικαιοσύνη, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, την ηθική ευθύνη και την άσκηση της εξουσίας.
"Λυσιστράτη" (21-22/8)
Το ΚΘΒΕ παρουσιάζει τη δημοφιλή αριστοφανική κωμωδία, σε σκηνοθεσία του Αστέριου Πελτέκη και επικεφαλής της διανομής στον πρωταγωνιστικό ρόλο την Ελισάβετ Κωνσταντινίδου. Σε μια κοινωνία εξαντλημένη από τον πόλεμο και τη διαρκή φθορά, η Λυσιστράτη και οι γυναίκες της Αθήνας επιχειρούν να ανατρέψουν την κατεστημένη τάξη μέσα από μια πράξη συλλογικής ανυπακοής. Η παράσταση, με όπλα το χιούμορ, τη σάτιρα και τον λυρισμό του Αριστοφάνη, αναδεικνύει τη δυνατότητα της κοινωνίας να επαναπροσδιορίσει τον εαυτό της, όταν οι υπάρχοντες μηχανισμοί έχουν οδηγηθεί σε αδιέξοδο, φωτίζοντας τη διαχρονική ανάγκη για κοινωνική επανεκκίνηση. Ερμηνεύουν ακόμη: Αλεξάνδρα Παλαιολόγου, Κρατερός Κατσούλης, Κατερίνα Παπουτσάκη κ.ά.
"΄Ίων" (28-29/8)
Ολιγοπαιγμένο αλλά ξεχωριστό το έργο του Ευριπίδη που παρουσιάζει ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου σε σκηνοθεσία του Θωμά Μοσχόπουλου. Κινούμενο ανάμεσα στην τραγωδία και την κωμωδία, τον μύθο και την πραγματικότητα, εξερευνά ζητήματα ταυτότητας και προσωπικής αναζήτησης, καθώς η ιστορία διαδραματίζεται στο μαντείο των Δελφών και πρωταγωνιστής είναι ο νεαρός Ίων που μεγαλώνει εκεί χωρίς να γνωρίζει ποιοι είναι οι γονείς του. Το ρόλο ερμηνεύει ο Γιάννης Τσουμαράκης πλαισιωμένος από σημαντικούς Έλληνες και Κύπριους ηθοποιούς, σε μια παράσταση που αναδεικνύει τον αμφίσημο και παιγνιώδη χαρακτήρα του έργου, μετατρέποντας τη σκηνή σε έναν χώρο όπου η αλήθεια και η πλάνη συνυπάρχουν διαρκώς.
Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου
Ο Ευριπίδης Λασκαρίδης με την "ΤΟΥΡΝΕ" (26-27/6) στρέφεται στον κόσμο των θεατρικών μπουλουκιών, ισορροπώντας ανάμεσα στην κωμωδία και τη μελαγχολία. Μέσα από αλλεπάλληλες μεταμορφώσεις, αμφίσημες ταυτότητες και προσωπικούς μύθους, φωτίζει τις αντιφάσεις της σύγχρονης ελληνικής εμπειρίας και τη διαρκή, συχνά παράδοξη, σχέση μας με την αρχαιότητα, αντιμετωπίζοντας το θέατρο ως πράξη αφοσίωσης αλλά και αυτοσαρκασμού. Στα "Πορτοκάλια της Παλαιάς Επιδαύρου" (17-18/7), ο Θοδωρής Γκόνης δημιουργεί μια ποιητική παράσταση-αφήγηση όπου συναντιούνται η μνήμη, το τραγούδι και η προφορική παράδοση. Ηθοποιοί και μουσικοί γίνονται φορείς ιστοριών, εικόνων και ήχων, συνθέτοντας ένα τρυφερό σκηνικό πορτρέτο της Επιδαύρου και των αόρατων δεσμών που συνδέουν τους ανθρώπους με τον τόπο τους.
Το "1961" (24-25/7), σε σύνθεση Κορνήλιου Σελαμσή και σκηνοθεσία Χάρη Φραγκούλη, μετατρέπει τα ερειπωμένα "ΞΕΝΙΑ" σε πρώτη ύλη μιας μουσικοθεατρικής ανασκαφής. Μέσα από ήχους, λέξεις και θραύσματα μνήμης, η παράσταση περιπλανιέται σε ένα παρελθόν που μοιάζει ταυτόχρονα οικείο και φασματικό, αναζητώντας όσα επιμένουν να επιβιώνουν μέσα στα ερείπια. Στο "I-ONE" (7-8/8), ο Ιβάν Βιριπάγεφ (κείμενο) και ο Γκαλίν Στόεφ (σκηνοθεσία) επαναπροσεγγίζουν τη "Μήδεια" ως τραγωδία του μέλλοντος, σε μια δυστοπική Αμερική του 2050. Συνδυάζοντας στοιχεία αρχαίου δράματος, επιστημονικής φαντασίας και σύγχρονου φιλοσοφικού στοχασμού, θέτουν ερωτήματα για την ελευθερία της βούλησης και το μέλλον του ανθρώπου.
Μουσική στην Επίδαυρο
Το αρχαίο στάδιο της Επιδαύρου φιλοξενεί τη μουσική περφόρμανς του Δημήτρη Καμαρωτού, "(΄Άλκηστις) Τοπίο μετά την υπόσχεση" (26-27/6), με τη συμμετοχή της Κωνσταντίνας Τάκαλου και κουϊντέτου εγχόρδων, όπως και το "Oedipus steps" (10-11/7) του Ζήση Σέγκλια, όπου η μουσική και ο χορός δημιουργούν ένα "λοξό" έργο που καταγράφει την εσωτερική θερμοκρασία του σοφόκλειου ήρωα.
Στη Μικρή Επίδαυρο, ο Κωνσταντίνος Βήτα γεφυρώνει ρεμπέτικο τραγούδι, παραδοσιακό και σύγχρονο ήχο στην περφόρμανς "Εννιά νούφαρα από τη νεκρή όχθη" (10-11/7), η πολυφωνική περφόρμανς "Mothers. A song for wartime" (4/7) της Μάρτα Γκόρνιτσκα μετατρέπει τη μαρτυρία του πολέμου σε συλλογική κραυγή με τη συμμετοχή γυναικών από την Ουκρανία, την Πολωνία και τη Λευκορωσία, ενώ η μουσική του Χαράλαμπου Γωγιού συνοδεύει στίχους του Αισχύλου, του Σοφοκλή και του Μποστ στην παράσταση "CHOREKA" (31/7-1/8), που αναδεικνύει τη γυναικεία φωνή μέσα από αρχαία χορικά και σύγχρονες μουσικές μεταγραφές.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Τουρνέ
Ο περφόρμερ-δημιουργός υπογράφει μια κωμική τραγωδία, μεταξύ χορού, θεάτρου και εικαστικών τεχνών με αυτοβιογραφικό χαρακτήρα, που αντλεί από αναμνήσεις θερινών θεατρικών περιοδειών και αθέατες πτυχές της ελληνικής ταυτότητας. Με αιχμηρό χιούμορ και διάθεση που «γυρίζει» ανάποδα την κωμωδία, η ομάδα Osmosis αντιμετωπίζει το θέατρο ως πράξη προσφοράς, φέρνοντας στην επιφάνεια τη μαγική περιπέτεια του θεάτρου. Ένας μικρόκοσμος συντροφικότητας και εξάντλησης, φιλοδοξίας, λατρείας και τελικά επιβίωσης, όπου οι ίδιες ιστορίες επανέρχονται ξανά και ξανά. Μέσα στο αρχαίο αμφιθέατρο, αφιερωμένο στον Διόνυσο, παλαιά ίχνη επιστρέφουν σαν φευγαλέες σκιές στο σήμερα. Κάτω από τον ίδιο έναστρο ουρανό, οι ερμηνευτές σκάβουν εκεί όπου έσκαψαν άλλοι πριν από δύο χιλιάδες χρόνια. Η παράσταση λειτουργεί ταυτόχρονα ως ένα τρυφερό βλέμμα στις αλλοπρόσαλλες ιστορίες που αφηγούμαστε για τη σχέση μας με την αρχαιότητα και ως μια σκωπτική ανασκαφή στην προσωπική μυθολογία του δημιουργού.
Πέρσες
Στην πρώτη κάθοδό του στην Επίδαυρο ο Χρ. Θεοδωρίδης χτίζει μια σύγχρονη, πολιτικά αιχμηρή ανάγνωση της «τραγωδίας των ηττημένων» μετά τη Ναυμαχία της Σαλαμίνα, του παλαιότερου σωζόμενου στο σύνολό του έργου της αρχαίας ελληνικής δραματουργίας, με τον άνθρωπο και το συλλογικό τραύμα στο επίκεντρο. Μια βαθιά αντιπολεμική κραυγή που ανοίγει έναν διαχρονικό διάλογο: οι ηττημένοι δεν ανήκουν μόνο στο παρελθόν, αλλά σε κάθε εποχή, σε κάθε πλευρά. Ένας πολυμελής θίασος συγκροτεί έναν Χορό-πρωταγωνιστή σε μια σκηνή σχεδόν γυμνή. Οι «Πέρσες» αποτελούν το αρχαιότερο και ταυτόχρονα την πρώτη θεατρική καταγραφή ιστορικών γεγονότων. Ο Αισχύλος, αυτόπτης μάρτυρας της ναυμαχίας, δημιουργεί ένα «σκηνικό ρεπορτάζ» πολέμου, μόλις οκτώ χρόνια μετά την καταστροφή.
Ειρήνη - Μια επίσκεψη στο έργο του Αριστοφάνη
Ένα σκηνικό πανηγύρι – επίσκεψη στην αντιπολεμική αριστοφανική κωμωδία που εξελίσσεται σε γιορτή αντίστασης απέναντι στην παράνοια της εποχής μας που στρέφεται με χιούμορ, σαρκασμό και λυρισμό απέναντι στη βία. Η πολιτική κωμωδία του Αριστοφάνη που αποτυπώνει την απόγνωση των απλών ανθρώπων που συνθλίβονται από τις συμφορές του Πελοποννησιακού Πολέμου, μετατρέπεται σε μια παράσταση με γυναικείο DNA και ζωντανή μουσική, που απαντάει στην τρέλα του πολέμου με τρέλα, ενώ συνομιλεί με το αριστοφανικό σύμπαν στην ολότητά του. Η «Ειρήνη» κατέχει κομβική θέση στο συνολικό έργο του Αριστοφάνη ως άκρως συμφιλιωτική και η πιο αισιόδοξη από τις πολιτικές του κωμωδίες. Παρά τον ισχυρό δεσμό της με την εποχή που τη γέννησε, η κωμωδία παραμένει διαχρονική γιατί φωτίζει έναν μηχανισμό που επαναλαμβάνεται μέχρι σήμερα: πολέμους που παρατείνονται εις βάρος των πολλών και προς όφελος λίγων.
Μήδεια
Η Εθνική Λυρική Σκηνή αναβιώνει στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου την όπερα Μήδεια του Λουίτζι Κερουμπίνι για μία μοναδική παράσταση.
(Άλκηστις) Τοπίο μετά την Υπόσχεση
Μια μεταμεσονύκτια σκηνική εμπειρία στον αρχαιολογικό χώρο του Σταδίου Επιδαύρου, βασισμένη στην «Άλκηστη» του Ευριπίδη, για μία ερμηνεύτρια και κουιντέτο εγχόρδων. Ο σπουδαίος Δημήτρης Καμαρωτός αναλαμβάνει τη δραματουργία, τη μουσική και την παραστατική σύνθεση, απογυμνώνοντας το θέατρο από κάθε περιττό εντυπωσιασμό. Εδώ η Άλκηστις γίνεται ένα έργο "άστεγο", μια οντότητα σε μετάβαση που αρνείται να ταξινομηθεί. Στο επίκεντρο η Αλκή, η θηλυκή προσωποποίηση του θάρρους απέναντι στο πεπρωμένο. Την απαιτητική δραματουργία του κειμένου υπογράφουν ο Νίκος Φλέσσας και η Σύλβια Λιούλιου. Η δράση ξεκινά στο σκοτάδι, κάτω από κρεμασμένα χρωματιστά φώτα. Οι θεατές καθοδηγούνται σε μια ιδιαίτερη διαδρομή. Οι σκιές, οι αρχαίες πέτρες και τα θροΐσματα των δέντρων γίνονται ένας ζωντανός Χορός της ίδιας της φύσης.
Mothers – A song for wartime
Η Πολωνή δημιουργός Μάρτα Γκόρνιτσκα φέρνει επί σκηνής είκοσι μία γυναίκες από την Ουκρανία, τη Λευκορωσία και την Πολωνία, ηλικίας από 9 έως 71 ετών, δημιουργώντας έναν σύγχρονο πολυφωνικό Χορό για το βίωμα του πολέμου. Μια Χορωδία που αποτελείται από μητέρες και κόρες, επιζώσες και μάρτυρες του ολέθρου που γεννούν οι ένοπλες συρράξεις, λειτουργεί εδώ ως φορέας διαφορετικών βιωμάτων και πολιτικών εμπειριών. Ανάμεσά τους υπάρχουν πρόσφυγες από τη Μαριούπολη, το Κίεβο, το Ιρπίν και το Χάρκοβο, γυναίκες που διώχθηκαν, αλλά και γυναίκες που άνοιξαν τα σπίτια τους για να υποδεχθούν άλλες. Οι μαρτυρίες μητέρων και παιδιών, ξεριζωμένων από τον πόλεμο, γίνονται το υλικό ενός έργου που αρθρώνει μια συλλογική φωνή καταγγελίας. Οι γυναίκες αυτές μεταφέρουν στη σκηνή όσα έχουν ζήσει ως κοινή πνοή. Έτσι αντιστέκονται στη βαρβαρότητα, με το τραγούδι να γίνεται για εκείνες ο τρόπος να θυμούνται, να φροντίζουν η μία την άλλη και να αντέχουν. Ερμηνεύουν: K. Aleinikova, Sv. Berestovska, V. Blonska, S. Cherkas, P. Dabravolskaja, V. Kalakoltsava, Ewa Konstanciak, L. Kozlova, An. Kulinich, N. Mazur, K. Michalska, H. Mykhailova, V. Obodianska, Sv. Onischak, Yul. Ridna, M. Robaszkiewicz, P. Shkliar, Al. Sroka, K. Taran, B. Zazhytska, El. Zui-Voitekhovskaya.
Βάκχες
Μια σκοτεινή σκηνική ανάγνωση της τραγωδίας από τον διακεκριμένο δημιουργό Γιάβορ Γκάρντεφ, στη μεγάλη συμπαραγωγή του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου με το Εθνικό Θέατρο της Βουλγαρίας και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, με έναν εκλεκτό ελληνοβουλγαρικό θίασο σε σύμπραξη με το βρετανικό συγκρότημα The Tiger Lillies. Στις «Βάκχες» του Γκάρντεφ, η αιώνια διαπάλη ανάμεσα στη λαμπερή μορφή του Απόλλωνα και τη χαοτική σαγήνη του Διονύσου καταρρέει και τίθεται ένα καίριο ερώτημα σχετικά με την ανοχή της κοινωνίας στην αποσταθεροποίηση, σε μια παράσταση που κλονίζει τη βεβαιότητα της λογικής. Το έργο λειτουργεί ως αναμέτρηση με τα όρια της ευταξίας, δοκιμάζοντας την αντοχή κανόνων και θεσμών.
Oedipus steps
Ο συνθέτης Ζήσης Σέγκλιας έρχεται να μας δείξει τι κρύβεται στις τυφλές γωνιές των κλασικών έργων μέσα από μια περιπετειώδη συνάντηση μουσικής, χορού και λόγου, που λειτουργεί σαν μια αδέσποτη θεατρική πράξη εκτός σκηνικού χρόνου. Εδώ πρωταγωνιστούν οι τελευταίες, άγνωστες ώρες του ήρωα, όταν αποσύρεται από το κείμενο του Σοφοκλή και προχωράει μόνος στο δάσος, ως ρόλος χωρίς θεατή. Τι σκεφτόταν; Ήταν ήρεμος ή χαμένος σε ψιθύρους και κραυγές; Η εσωτερική του θερμοκρασία γίνεται το καύσιμο για ένα συγκλονιστικό μουσικό έργο. Η ραχοκοκαλιά της παράστασης είναι το σόλο κοντραμπάσο του Γιώργου Κοκκινάρη επί σκηνής — μια φυσική γεννήτρια δραματικότητας που αποτυπώνει την εσωτερική σύγκρουση του ήρωα. Σε απόλυτο διάλογο μαζί του, η χορογραφία του Αλέξανδρου Βαρδαξόγλου και η εκρηκτική κίνηση της χορεύτριας Ναταλίας Καλογεροπούλου δημιουργούν μια αστραφτερή, σύγχρονη μουσική αναζήτηση που συνομιλεί απευθείας με τους αιώνες.
1961: Μια ηχητική εκδρομή στα ερείπια του παρόντος
Μια μουσικοθεατρική ανασκαφή στα εγκαταλελειμμένα ξενοδοχεία «ΞΕΝΙΑ» του αρχιτέκτονα Άρη Κωνσταντινίδη που στοχάζεται πάνω στη φθορά των μοντέρνων ερειπίων που στέκονται αμίλητα απέναντι στην μανία του σύγχρονου κόσμου για το "αύριο", μέσα από κείμενα και μουσικά αποσπάσματα του 1961. Η παράσταση παρουσιάζεται στο πλαίσιο της σύγχρονης μουσικής πλατφόρμας του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου «C_Music NOW». Με λίγα φορητά φώτα και μία ηχητική εγκατάσταση, το θέαμα προσομοιάζει με το γύρισμα μιας κινηματογραφικής ταινίας, όπως το βλέπουμε σε ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Οι έξι μουσικοί σχηματίζουν έναν κύκλο που στο κέντρο του στέκει ένα πρόσωπο, μια γυναίκα, και λέει την ιστορία της.
Τρωάδες
Μια ολοκληρωμένη εμπειρία προσβασιμότητας προσφέρει η παράσταση του Εθνικού Θεάτρου για πρώτη φορά στην ιστορία του Αρχαίου Θεάτρου Επιδαύρου, επαναπροσδιορίζοντας την έννοια της συμπερίληψης, σε σύμπραξη με την κολεκτίβα «Εν Δυνάμει». Στην πρώτη της επιδαύρια κάθοδο, η Ελένη Ευθυμίου θέτει ένα καίριο ερώτημα μέσα από την βαθιά ανθρωποκεντρική, αντιπολεμική τραγωδία: «Θα μπορέσουν άραγε οι καταπιεσμένες αυτού του κόσμου να ξανακερδίσουν το δικαίωμα της επιλογής;». Στο επίκεντρο βρίσκεται ο θρήνος των γυναικών της Τροίας που οδηγούνται στην εξορία. Ένα ενσέμπλ 22 ερμηνευτριών και ερμηνευτών, με και χωρίς αναπηρία, καταθέτουν μια σκηνική αφήγηση για την απώλεια ως συλλογική μνήμη και για τη φρίκη του πολέμου μέσα από το φίλτρο του (θηλυκού) σώματος με κέντρο τη μουσικότητα.
