Η "Ιφιγένεια εν Αυλίδι" επιστρέφει στον γενέθλιο τόπο της

Το Σάββατο 27 Ιουνίου η ομάδα Σημείο Μηδέν παρουσιάζει την "Ιφιγένεια την εν Αυλίδι" του Ευριπίδη στο Θέατρο Αυλιδείας Αρτέμιδος, στο πλαίσιο του bio-Mechanical festival. Η επιλογή του συγκεκριμένου χώρου έχει μια ιδιαίτερη φόρτιση. Η τραγωδία επιστρέφει στον φυσικό, ιστορικό της τόπο: εκεί όπου, σύμφωνα με τον μύθο, ο ελληνικός στόλος καθηλώθηκε από την άπνοια και ο Αγαμέμνονας σύρθηκε στην τραγική απόφαση να θυσιάσει την κόρη του για να ξεκινήσει ο Τρωικός πόλεμος. 

Σε σκηνοθεσία του Σάββα Στρούμπου και σε μετάφραση του Παντελή Μπουκάλα, η παράσταση προσεγγίζει το έργο του Ευριπίδη ως έναν ωμό καθρέφτη του σύγχρονου κόσμου. Σε μια εποχή γενικευμένης κρίσης και βαρβαρότητας, όπου οι άνθρωποι μετατρέπονται σε "κρέας για κανόνια", το έργο θέτει το αμείλικτο ερώτημα: τι είναι ένας κόσμος που δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την παιδοκτονία;

"Πόσες Ιφιγένειες θα χρειαστεί να θυσιαστούν, με ή χωρίς το στοιχείο της εθελοθυσίας, ώστε η χειμαζόμενη ανθρωπότητα να πάψει να βλέπει τον εαυτό της στον σπασμένο καθρέφτη των αιματηρών πεδίων των μαχών; Και η δική μας, τραγικά μεταβατική εποχή, αυτά τα αγωνιώδη ερωτήματα δεν θέτει; Ο κόσμος όπως τον ξέρει ο Ευριπίδης τελειώνει με το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου. Η τραγωδία "Ιφιγένεια η εν Αυλίδι” γράφεται μέσα στη δίνη του τέλους μιας εποχής" υπογραμμίζει στο σημείωμα του ο σκηνοθέτης Σάββας Στρούμπος.

Με έναν εξαιρετικό θίασο (Έλλη Ιγγλίζ, Άννα Κόπακα, Νίκος Ντάσης, Μυρτώ Ροζάκη, Γιάννης Σανιδάς, Νίκος Ψυλάκης), η παράσταση επιδιώκει μια πνευματική εξέγερση απέναντι στον παραλογισμό της αιματοχυσίας. 

"Οι καλλιτέχνες, ευαίσθητοι δέκτες των δονήσεων των καιρών και των ψυχικών κλυδωνισμών των ανθρώπων, όταν ζουν σε περίοδο πολέμου, αναπόφευκτα,μεταμορφώνονται. Το εσωτερικό τοπίο ραγίζει, η σχέση με το υλικό γίνεται αγωνιώδης, η φαντασία κινείται σε δρόμους απρόβλεπτους και ταραγμένους, οι καταστροφές που συντελούνται αντανακλώνται στον εσωτερικό τους κόσμο, εμφανίζονται αισθήματα όπως ηαπόγνωση και ο θυμός, η αίσθηση μιας άνευ όρων και ορίων πνευματικής εξέγερσης απέναντι στο παράλογο της αιματοχυσίας και της ανθρωποθυσίας. Το βίωμα του πολέμου ωθεί τους καλλιτέχνες να αντιμετωπίσουν το υλικό τους χωρίς υπεκφυγές, τους ωθεί να αναζητούν τα άκρα των άκρων στις μορφές και τους τρόπους έκφρασης. Επιχειρούν το έργο τους να εγγραφεί στη μνήμη όσων έρθουν σε επαφή μαζί του".