Μετά τις επιτυχημένες παρουσιάσεις της "Αντιγόνης" και των "Περσών", ο Σάββας Στρούμπος καταπιάζεται με την πιο αινιγματική τραγωδία του Ευριπίδη, την "Ιφιγένεια η εν Αυλίδι". Σε μετάφραση Παντελή Μπουκάλα, η παράσταση αναδεικνύει τον ποιητή ως έναν απόλυτα σύγχρονό μας δημιουργό. Ο Ευριπίδης γράφει για μια εποχή παρακμής —παρόμοια με τη δική μας— όπου το ανθρώπινο στοιχείο κατακρημνίζεται στην άβυσσο της βαρβαρότητας και του πολέμου.
Το σκηνοθετικό σημείωμα θέτει το καίριο ερώτημα: "Τι είναι ένας κόσμος που δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την παιδοκτονία;" Στην Αυλίδα, οι αξίες της πατρίδας, της οικογένειας και της ικεσίας διαβρώνονται μπροστά στη βουλιμία για εξουσία. Η Ιφιγένεια μετατρέπεται σε "κρέας για κανόνια", θυμίζοντας τις σύγχρονες καταστροφές που συσσωρεύονται γύρω μας.
Η ομάδα Σημείο Μηδέν, μέσα από μια έντονη ερευνητική διαδικασία, προτείνει μια παράσταση-κραυγή απέναντι στο παράλογο της αιματοχυσίας. Με τους Έλλη Ιγγλίζ (Κλυταιμνήστρα), Άννα Κόπακα (Κορυφαία του χορού / Α' Αγγελιοφόρος), Νίκο Ντάση (Αγαμέμνων), Μυρτώ Ροζάκη (Ιφιγένεια), Γιάννη Σανιδά (Πρεσβύτης/ Αχιλλέας/ Β' Αγγελιοφόρος), Νίκο Ψυλάκη (Πρεσβύτης/ Μενέλαος/ Β' Αγγελιοφόρος), η παράσταση που κάνει πρεμιέρα στο Θέατρο Άττις-Νέος Χώρος, στις 8 Μαϊου δεν επιδιώκει να καθησυχάσει, αλλά να λειτουργήσει ως πράξη πνευματικής εξέγερσης.
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Ιφιγένεια η εν Αυλίδι
Πόσες Ιφιγένειες θα χρειαστεί ακόμη να θυσιαστούν στο βωμό του πολέμου διερωτάται η σκηνική προσέγγιση της ομάδας Σημείο μηδέν μέσα από την πιο αινιγματική ίσως τραγωδία του αιρετικού τραγικού ποιητή, που μιλά για το τέλος του κόσμου όπως τον ξέρουμε. Το έργο γράφτηκε σε μια εξίσου μεταβατική εποχή με τη σημερινή, με το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου. «Από την αρχή κιόλας του έργου, βρισκόμαστε σε αυτή την αιχμή του χρόνου όπου ιερά έθιμα όπως η ικεσία, δομικές και βαθιά συμβολικές σχέσεις όπως η πατρότητα, σημαίνοντα ιδεώδη όπως η πατρίδα, που συνδέουν τον άνθρωπο με τον τόπο καταγωγής του, την ιστορική μνήμη και ένα συλλογικό αξιακό και ηθικό πεπρωμένο, διαβρώνονται, απομυθοποιούνται, καταρρέουν μπροστά στο βάρος της βουλιμίας των κυρίαρχων για πόλεμο, αίμα και εξουσία», σημειώνει ο Σάββας Στρούμπος.
