Ιουστίνη Δρακουλάκου & Νίκος Σέμπος
"Μπόχα. Πάλι γεμίσαμε πτώματα." Με αυτή την ωμή και αλλόκοτη διαπίστωση ανοίγει η αυλαία για το πρωτότυπο θεατρικό έργο της Μαύρα Καζάκη, "Κάνε λίγο πιο ’κει", που παρουσιάζει η ομάδα Mutabor στον βιομηχανικό χώρο ΠΛΥΦΑ, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.
Mέσα από τη φόρμα του παραδόξου, του γκροτέσκο και του οδυνηρά οικείου, η παράσταση βουτά στα θολά νερά της ανθρώπινης ύπαρξης, εξερευνώντας την ανάγκη για ελευθερία, το ασήκωτο βάρος των κοινωνικών ρόλων, τις οικογενειακές αγκυλώσεις, τον έρωτα, την αποξένωση και τον θάνατο.
Ένα ψηλοτάβανο διαμέρισμα γεμάτο σιωπές και πτώματα
Η ιστορία μάς μεταφέρει σε ένα ψηλοτάβανο και ακατάστατο διαμέρισμα. Εκεί κατοικεί η οικογένεια του Λο, δηλαδή, η Κυρία (μητέρα), μια Υπηρέτρια που βρίσκεται σε διαρκή σύγχυση και… πτώματα. Πάντα πτώματα. Πτώματα που βρίσκονται διαρκώς μέσα στον χώρο και μοιάζουν να αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας.
Ο Λο εργάζεται ως πτωματοκαθαριστής. Η καθημερινή του επαφή με τη φθορά και τον θάνατο τον εξουθενώνει, την ίδια στιγμή όμως λειτουργεί και ως μια παράδοξη μορφή εσωτερικής απελευθέρωσης. Απέναντί του βρίσκεται η Κυρία, η οποία απαιτεί διαρκώς. Ζητά συμμόρφωση, επιβάλλει ρόλους και κοινωνικές ιδιότητες και φορτώνει τον Λο με θελήματα και αγγαρείες. Εκείνη δυσανασχετεί για τα πάντα κι εκείνος, όσο περισσότερο πιέζεται, τόσο περισσότερο ορθώνει το ανάστημά του. Το παράλογο αυτό σκηνικό συμπληρώνουν η Υπηρέτρια, που αναζητά αδιάκοπα τη χαμένη σφουγγαρίστρα της, και φυσικά τα ίδια τα πτώματα.
Σαν άλλοι αόρατοι μαέστροι, τα πτώματα μοιάζουν να κατευθύνουν τη ροή των γεγονότων, ενώ οι ζωντανοί ήρωες χάνουν σταδιακά την υπόστασή τους, τις βεβαιότητές τους και τα όρια ανάμεσα σε αυτό που θεωρούν πραγματικό και αυτό που απλώς αποδέχονται ως τέτοιο. Όταν ένα γράμμα καταφθάνει και διαταράσσει την εύθραυστη ισορροπία τους, ένα αμείλικτο ερώτημα έρχεται στην επιφάνεια: Αν τελικά ελευθερωθείς από τον ρόλο που σου επιβλήθηκε, είσαι έτοιμος να αναλάβεις την ευθύνη αυτής της ελευθερίας;
Το τίμημα του να μην "παίζεις" τον ρόλο σου
Σε μια εποχή που απαιτεί από όλους να είμαστε λειτουργικοί, παραγωγικοί, προσαρμοστικοί και κοινωνικά αποδεκτοί, το "Κάνε λίγο πιο ’κει" θέτει στο επίκεντρο το κόστος της άρνησης. Τι συμβαίνει όταν κάποιος δεν επιθυμεί να παίξει τον ρόλο που του ανατέθηκε από την οικογένεια ή την κοινωνία; Ποιο τίμημα πληρώνει εκείνος που αρνείται να υποταχθεί στην εικόνα του "υγιούς" και συμμορφωμένου πολίτη; Πόση αποξένωση μπορεί να κρύβει η ανεξαρτησία και πόσο εύκολα η διαφορετικότητα μετατρέπεται σε απόκλιση και στίγμα;
Μέσα από ένα σύμπαν όπου το μαύρο χιούμορ συναντά το παράλογο και το γκροτέσκο, η παράσταση δημιουργεί έναν χώρο για να τεθούν δύσκολα ερωτήματα γύρω από την ελευθερία, την ταυτότητα και τις προσδοκίες που κουβαλά ο καθένας. Στον αλλόκοτο κόσμο της ομάδας Mutabor, τα πτώματα λειτουργούν ως σύμβολα της αμφιβολίας, της ενοχής και του βάρους που γεννιέται όταν νιώθουμε ανεπαρκείς απέναντι στις προσδοκίες των άλλων.
Οι συντελεστές
Τη σκηνοθεσία συνυπογράφουν Μαύρα Καζάκη και Κατερίνα Κατσορίδα, ενώ η δραματουργία ανήκει στη Μαρία Φιλοπούλου. Στη σκηνή εμφανίζονται οι Νικηφόρος Αναστασάκης, Ιωάννα Άντζακα, Βίκυ Γαρμπή, Μαρίνα Δημητριάδη, Σωτηρία Συμεωνίδου και Αγάπη-Παρασκευή Κεραμιδά. Τα κοστούμια ανήκουν στη Μαύρα Καζάκη, τα σκηνικά στην Εύα Καρκάση, ενώ την πρωτότυπη μουσική έγραψε ο Γιώργος Καρούμπαλος.
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Κάνε λίγο πιο ’κει
Στο «Κάνε λίγο πιο ’κει», παρακολουθούμε την οικογένεια του Λο σε ένα ψηλοτάβανο, ακατάστατο διαμέρισμα. Ο Λο εργάζεται ως πτωματοκαθαριστής, η πιεστική μητέρα του απαιτεί διαρκώς ρόλους, η Υπηρέτρια ψάχνει τη σφουγγαρίστρα της, ενώ τα πτώματα ορίζουν τη ροή της ιστορίας ως αόρατοι μαέστροι. Όταν ένα γράμμα ανατρέπει τα πάντα, η αμφισβήτηση των κοινωνικών επιταγών γίνεται αναπόφευκτη. Η παράσταση θέτει έναν βαθύ προβληματισμό: Ποιο είναι το τίμημα όταν αρνείσαι να υποταχθείς στο προφίλ του «λειτουργικού» ανθρώπου; Μια ατμοσφαιρική ιστορία για την αποξένωση, το στίγμα της διαφορετικότητας και το βάρος που κρύβει η αληθινή ελευθερία.
