Βασίλης Κεχαγιάς©
Ο χορός δίνει δυναμικό "παρών" στις σκηνές της πόλης. Άλλοτε υπόγειος και πειραματικός και άλλοτε πολιτικός και εξωστρεφής, βρίσκει τον χώρο του μέσα από φεστιβάλ, νέες παραγωγές και παραστάσεις. Ο Μάιος και ο Ιούνιος διαμορφώνουν ένα πυκνό τοπίο καλλιτεχνικών προτάσεων, όπου η κίνηση λειτουργεί ως γλώσσα, ως μνήμη, ως ρήξη αλλά και ως τρόπος συνύπαρξης. Ο σύγχρονος χορός συνομιλεί με ζητήματα ταυτότητας, συλλογικότητας, συμπερίληψης και πολιτικής εμπειρίας, αναζητώντας συνεχώς νέους τρόπους να αφηγηθεί το παρόν και να φανταστεί το μέλλον.
Στην Εθνική Λυρική Σκηνή, η "Χρυσή εποχή" του Κωνσταντίνου Ρήγου συνεχίζεται (έως 23/5) στην αίθουσα "Σταύρος Νιάρχος" της ΕΛΣ στο ΚΠΙΣΝ, υπενθυμίζοντας ότι ο σύγχρονος χορός μπορεί να συνομιλεί δημιουργικά και με πιο θεσμικούς χώρους χωρίς να χάνει τη ζωντάνια και τη ριζοσπαστικότητά του. Ο Ρήγος, ένας από τους σημαντικότερους δημιουργούς της ελληνικής χορευτικής σκηνής, επιστρέφει με ένα έργο που διατρέχει τις αντιφάσεις μιας εποχής ανάμεσα στη λάμψη και την παρακμή, τη νοσταλγία και την αποδόμηση. Μέσα από τη χαρακτηριστική σκηνική του γραφή, όπου το θεατρικό στοιχείο, η σωματικότητα και η έντονη εικαστική ατμόσφαιρα συνυπάρχουν, η "Χρυσή εποχή" μετατρέπει το σώμα σε φορέα μνήμης αλλά και σε πεδίο σχολιασμού του σήμερα.
Τρία φεστιβάλ: Από το κλασικό στο σύγχρονο
Σημαντική στιγμή στο φετινό χορευτικό τοπίο αποτελεί η πραγματοποίηση, για 17η χρονιά, του Διεθνούς Φεστιβάλ Σύγχρονου Χορού ARC 17, που διεξάγεται (15-25/5) με τον χαρακτηριστικό τίτλο "#ρήξη". Με ελεύθερη είσοδο και παρουσία τόσο σε φυσικούς χώρους όσο και διαδικτυακά, το φεστιβάλ απλώνεται στο Ολύμπια Δημοτικό Μουσικό Θέατρο "Μαρία Κάλλας", στο Σύγχρονο Θέατρο αλλά και στον δημόσιο χώρο του κέντρου της Αθήνας, επιβεβαιώνοντας τη διάθεση εξωστρέφειας και ανοιχτού διαλόγου που το χαρακτηρίζει. Η ίδια η έννοια της "ρήξης" μοιάζει να συνοψίζει τις αγωνίες αλλά και τις αναζητήσεις της εποχής: ρήξη με στερεότυπα, βεβαιότητες και αφηγήσεις που αδυνατούν πλέον να χωρέσουν τις πολλαπλές ταυτότητες και τις αντιφάσεις του παρόντος.
Υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση της Φρόσως-Μαρίνας Τρούσα, το ARC 17 αντιμετωπίζει τον χορό ως πεδίο κοινωνικού και πολιτικού διαλόγου, όπου το σώμα μετατρέπεται σε φορέα προσωπικής και συλλογικής μνήμης. Στη φετινή διοργάνωση συμμετέχουν σημαντικοί δημιουργοί και ομάδες από την Ελλάδα και το εξωτερικό, ανάμεσά τους οι Lovísa Ósk Gunnarsdóttir από την Ισλανδία, Oulouy από την Ισπανία, Mufutau Yusuf από την Ιρλανδία, οι Panzetti & Ticconi από Κροατία και Ιταλία, καθώς και οι Les Idoles, Production Xx και Solène Weinachter από τη Γαλλία. Παράλληλα, έντονη είναι και η ελληνική παρουσία με καλλιτέχνες όπως η Σοφία Μαυραγάνη, ο Ηλίας Χατζηγεωργίου, η Αναστασία Βαλσαμάκη, ο Άγγελος Αντωνάκος, η Βασιλική Παπαποστόλου και η Δέσποινα Σανιδά-Κρεζία.
Την ίδια στιγμή, το 7ο Φεστιβάλ Σύγχρονου Χορού "Compartments Dance Project" επιστρέφει (17-31/3) στην Αμαξοστοιχία-Θέατρο "Το Τρένο στο Ρουφ", έναν χώρο που εδώ και χρόνια λειτουργεί ως σημείο συνάντησης διαφορετικών μορφών τέχνης. Το ιδιαίτερο περιβάλλον του τρένου, με τη μεταβατική και σχεδόν κινηματογραφική ατμόσφαιρά του, δημιουργεί ένα ιδανικό πλαίσιο για παραστάσεις που εξερευνούν τη διαδρομή, τη μετάβαση και την αίσθηση του ενδιάμεσου. Το "Compartments Dance Project" έχει κατορθώσει να διαμορφώσει μια δική του ταυτότητα μέσα στην αθηναϊκή σκηνή, δίνοντας χώρο σε νέους δημιουργούς αλλά και σε έργα που αναζητούν πιο άμεσες και βιωματικές σχέσεις με τον θεατή.
Διαφορετικού ύφους το 2ο Φεστιβάλ Κλασικού, Νεοκλασικού και Κάρακτερ Χορού πραγματοποιείται στο Ολύμπια Δημοτικό Μουσικό Θέατρο "Μαρία Κάλλας" (17-19/5). Η διοργάνωση γεφυρώνει την παράδοση με το σήμερα, αποδεικνύοντας πως η κλασική παιδεία παραμένει ζωντανή και εξελισσόμενη. Συμμετέχουν περισσότεροι από 100 χορευτές και χορεύτριες από όλη την Ελλάδα, οι οποίοι, πλαισιωμένοι από έμπειρους χορογράφους και δασκάλους, παρουσιάζουν τρεις σπονδυλωτές παραστάσεις. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στον ρόλο των Ανώτερων Επαγγελματικών Σχολών Χορού, καθώς οι σπουδαστές τους έχουν την ευκαιρία να αναδείξουν επί σκηνής την πειθαρχία και την καλλιτεχνική αρτιότητα που αποκτούν κατά την εκπαίδευσή τους.
Διαβάστε Επίσης
Χορογράφοι με έντονο καλλιτεχνικό στίγμα
Με τη χαρακτηριστική της ματιά πάνω στις βαθύτερες, συχνά αόρατες διαστάσεις της ανθρώπινης κατάστασης, η Μαρία Κολιοπούλου επιστρέφει με το "Latent", που παρουσιάζεται στο Mammot (16, 17 & 22- 24/5). Η σπουδαία χορογράφος, μέσα από μια σκηνική γλώσσα που ισορροπεί ανάμεσα στην ένταση και την εσωτερικότητα, στρέφεται σε όσα παραμένουν λανθάνοντα στις ανθρώπινες σχέσεις, στη μνήμη και στη συλλογική εμπειρία. Το ενδιαφέρον της παράστασης, ωστόσο, δεν περιορίζεται μόνο στη χορογραφική της σύνθεση αλλά επεκτείνεται και στον τρόπο με τον οποίο επαναπροσδιορίζει τη σχέση με το κοινό.
Το "Latent" έχει σχεδιαστεί ώστε να είναι προσβάσιμο σε άτομα με οπτική αναπηρία, καθώς και σε κωφά ή βαρήκοα άτομα, υπογραμμίζοντας πως η σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία οφείλει να επανεξετάζει όχι μόνο το περιεχόμενό της αλλά και τους όρους πρόσβασης σε αυτό.
Στο μεταξύ, η νέα παράσταση της Μαρκέλλας Μανωλιάδη με τίτλο "Διάδρομος" έρχεται στο χώρο ΦΙΑΤ (από 15/5) για να αναπτύξει τη σκέψη γύρω από την έννοια της μετάβασης. Ο ίδιος ο τίτλος παραπέμπει σε έναν χώρο περάσματος, σε ένα σημείο που δεν είναι ούτε αφετηρία ούτε προορισμός. Η χορογραφική γλώσσα της Μανωλιάδη συχνά εστιάζει στην ένταση ανάμεσα στην ακινησία και στην έκρηξη, στο προσωπικό και στο συλλογικό βίωμα, και όλα δείχνουν ότι το "Διάδρομος" θα κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση.
Λίγο αργότερα, στο τέλος Μαΐου και στις αρχές Ιουνίου, η Αναστασία Βαλσαμάκη παρουσιάζει το "feed me peace" στο ΠΛΥΦΑ (30 & 31/3, 1/6). Ο τίτλος λειτουργεί σχεδόν σαν μια απελπισμένη αλλά τρυφερή παράκληση μέσα σε έναν κόσμο διαρκούς υπερδιέγερσης και θορύβου. Η ανάγκη για ειρήνη, όχι μόνο ως πολιτικό αίτημα αλλά και ως εσωτερική κατάσταση, φαίνεται να διαπερνά τη σύλληψη της παράστασης.
Στις αρχές Ιουνίου το Bios υποδέχεται το "Hers", σε σύλληψη και χορογραφία της Ελιάν Ρουμιέ (4-7/6) . Το έργο φαίνεται να εστιάζει στη γυναίκα, στις πολλαπλές εκδοχές της ταυτότητας και στις αόρατες διαδρομές που ενώνουν διαφορετικές γενιές γυναικών. Η σκηνή του Bios, που έχει συνδεθεί με πιο υβριδικές και σύγχρονες μορφές καλλιτεχνικής έκφρασης, μοιάζει ιδανική για μια παράσταση που πιθανότατα θα κινηθεί ανάμεσα στον χορό, τον λόγο και την περφόρμανς.
Ένα δυνατό καλλιτεχνικό δίδυμο οι Arisandmartha (Άρης Παπαδόπουλος, Μάρθα Πασακοπούλου) παρουσιάζουν το "Outliers" στο OPBO Studio (3-6/6). Εδώ και χρόνια έχουν αναπτύξει μια ιδιαίτερη σκηνική γλώσσα που συνδυάζει τη σωματικότητα με την εννοιολογική έρευνα, δημιουργώντας έργα που συχνά μοιάζουν να αιωρούνται ανάμεσα στην εγκατάσταση και τη χορογραφία. Ο τίτλος "Outliers" παραπέμπει σε όσα βρίσκονται εκτός κανόνα, εκτός μέσου όρου, σε εκείνες τις παρουσίες που δεν χωρούν εύκολα στις κατηγοριοποιήσεις. Μέσα από αυτή τη συνθήκη, η παράσταση φαίνεται να διερευνά τη διαφορετικότητα όχι ως εξαίρεση αλλά ως αναγκαίο στοιχείο μιας ζωντανής κοινωνίας.
Διαβάστε Επίσης
Όταν ο χορός συναντά το πανκ και τη ροκ ενέργεια
Ένταση, θόρυβος και συλλογική έκρηξη: σε αυτή τη γραμμή κινούνται τόσο το "Tanko down" όσο και το "Amnesiac-memory for the future", δύο έργα που συνομιλούν με τη ροκ και την πανκ κουλτούρα όχι μόνο αισθητικά αλλά και πολιτικά, αναζητώντας μέσα από το σώμα νέους τρόπους αντίστασης και συνύπαρξης.
Το "Tanko down", του χορογραφικού διδύμου Μαργαρίτας Τρίκκα και Κατερίνας Γεβετζή, παρουσιάζεται στο ιστορικό An Club (18 & 19, 25 & 26/5), μεταφέροντας τον σύγχρονο χορό σε έναν χώρο ταυτισμένο με τη ζωντανή μουσική. Μέσα σε αυτό το ηλεκτρισμένο περιβάλλον, τα όρια ανάμεσα στη σκηνή και στο κοινό μοιάζουν να διαλύονται. Η παράσταση αντλεί δύναμη από την ενέργεια του live, μετατρέποντας το σώμα σε φορέα παλμού, έντασης και συλλογικής έκφρασης.
Σε παρόμοιο πνεύμα, αλλά με πιο άμεση αναφορά στην πολιτική ιστορία του πανκ, η ομάδα σύγχρονου χορού YELP danceco της Μαριέλας Νέστορα παρουσιάζει το "Amnesiac-memory for the future" (10-14/6) στο χώρο ΦΙΑΤ. Η παράσταση επιστρέφει στο σύμπαν των The Clash και στους στίχους του αξεπέραστου Τζο Στράμερ ως αφορμή για να αναζητήσει τι έχει ξεχαστεί και τι μπορεί ακόμη να επανεφευρεθεί μέσα στη σημερινή κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα. Χορός, ζωντανή μουσική και live video συνθέτουν μια σκηνική πρόταση που διεκδικεί τη συλλογικότητα, τη διαφωνία και τη δυνατότητα ενός "μη κυβερνήσιμου" σώματος.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Χρυσή εποχή
Ένα mixtape-ξέφρενο πάρτι της πορείας του καταξιωμένου χορογράφου, που περνά μέσα από χρυσές αντανακλάσεις, οθόνες, λέξεις-συνθήματα κι έναν πολυέλαιο μεγάλης κλίμακας, συνομιλώντας ταυτόχρονα με το μέλλον της τέχνης του χορού. Με αφετηρία τις αναφορές, τις εμμονές και τις εικόνες που τον σημάδεψαν καθώς και το χορευτικό του λεξιλόγιο, δημιουργεί ένα μανιφέστο μιας γενιάς που εφορμά για να σαρώσει τα πάντα, διακηρύσσοντας μια νέα πίστη που τοποθετεί τα πιστεύω της όχι στον θεό, αλλά στον άνθρωπο. Από την άρια «Addio del passato» και τον στίχο από το Hotel California «Some dance to remember, some dance to forget» έως τα κείμενα και τα τραγούδια που θα ερμηνεύσουν special guests (Ελευθερία Αρβανιτάκη, Μυρτώ Βασιλείου, Δημήτρης Καπουράνης, Idra Kayne, Δωροθέα Μερκούρη, Κωνσταντίνος Μπιμπής, Έλενα Τοπαλίδου), η παράσταση φιλοδοξεί να μας θυμίσει ότι, καθώς δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτό που είμαστε, οφείλουμε να συνεχίζουμε να χορεύουμε για να υπάρχουμε.
Φεστιβάλ Κλασικού, Νεοκλασικού και Κάρακτερ Χορού
Μετά από δύο επιτυχημένες διοργανώσεις, το τριήμερο φεστιβάλ χορού επιστρέφει για να δώσει βήμα σε ομάδες επαγγελματιών αλλά και σε νέους χορευτές να παρουσιάσουν τη δουλειά τους. Συμμετέχουν περισσότεροι από 100 χορευτές και χορεύτριες, χορογράφοι και δάσκαλοι απ' όλη την Ελλάδα, με αποσπάσματα και variations κλασικού ρεπερτορίου, νεοκλασικές και character χορογραφίες. Ιδιαίτερη θέση στο πρόγραμμα κατέχουν οι Ανώτερες Επαγγελματικές Σχολές Χορού και οι σπουδαστές τους, οι οποίοι θα αναδείξουν την ίδια τη σπουδή της χορευτικής καλλιτεχνικής εκπαίδευσης στην Ελλάδα.
Tanko down
Η ομάδα χορού Prolet OCD ανοίγεται σ’ ένα «χορογραφικό τοπίο κάτω από τη γη», κάπου ανάμεσα στην πραγματικότητα της υπόγειας ύπαρξης και στη μυθολογία του underground. Ένα αφιέρωμα στους αφανείς, τους εύθραυστους, τους ξεχασμένους που παραμένουν αόρατοι, αλλά κρατούν τον κόσμο σε κίνηση, στο θρυλικό υπόγειο συναυλιακό χώρο An Club. Τι κοινό έχουν ένας οβολός για τον Χάροντα με μια απόδραση από φυλακή του Μοντεβιδέο; Πώς συνδέονται τα κρατητήρια της Κοραή 4 με έναν αφρικανικό παραδοσιακό χορό; Τι σχέση έχουν τα ορυχεία με την punk; Με αφετηρία το ιαπωνικό Tanko Bushi και το νοτιοαφρικανικό Gumboots, δύο χορούς ανθρακωρύχων, oι οποίοι κάποτε λειτουργούσαν ως υπόγεια γλώσσα επικοινωνίας, οι δημιουργοί χαράσσουν μία δική τους υπόγεια διαδρομή. Ανάμεσα σε ορυχεία, υπονόμους, punk clubs και κρατητήρια συνθέτουν ένα μωσαϊκό που εξερευνά την ανθρώπινη δραστηριότητα κάτω από την επιφάνεια.
Latent
Με αφετηρία τα «Ημιτελή» γλυπτά του Μιχαήλ Άγγελου, το χορογραφικό έργο εξερευνά την έννοια του λανθάνοντος, ως μια διαρκή κατάσταση αναμονής και μεταμόρφωσης. Με αφορμή ποικίλες προσεγγίσεις στην τέχνη και την ψυχανάλυση, το διαγενεακό έργο για τέσσερις χορεύτριες με αισθητηριακή αναπηρία και χωρίς, πραγματεύεται το μη ορατό, το παγιδευμένο, την έννοια του «non finito», καταθέτοντας έναν αναστοχασμό για την ίδια τη φύση της δημιουργικής διαδικασίας. Η παράσταση ενισχύεται από τα πρωτόλεια κοστούμια της Ελευθερίας Αράπογλου, που προσκαλούν σε έναν διάλογο ανάμεσα σε αυτό που φαίνεται και σε αυτό που παραμένει κρυφό. Η σύζευξη ετερόκλητων στοιχείων δημιουργεί μια ατμόσφαιρα αλλόκοτη και απόκοσμη. Η ενσωμάτωση της νοηματικής γλώσσας διευρύνει την έρευνα της χορογράφου πάνω στα όρια της επικοινωνίας και της προσβασιμότητας.
Διάδρομος
Η γνωστή χορεύτρια και χορογράφος στο νέο της έργο, σε σύλληψη της ψυχιάτρου Ευτυχίας Γιομελά, για το πένθος, που αντλεί έμπνευση από το κείμενο του Γ. Χειμωνά «Ο εχθρός του ποιητή». Μια διαρκή μετάβαση του Ήρωα-Αφηγητή σε μη συγκεκριμένο τόπο και χρόνο, στην προσπάθειά του να μη χάσει τη μάχη με τον Χρόνο και τον Έρωτα, καθώς οι πρώτες αγκαλιές με το μητρικό σώμα δεν συγκροτούν έναν ασφαλή τόπο ύπαρξης. Ο λόγος έρχεται από την «ηχώ των σπλάχνων» σαν προσπάθεια επιβίωσης και πέντε χορευτές - performers δίνουν σάρκα και οστά στα περάσματα του ήρωα μέχρι τον τερματικό σταθμό. Εκεί, απογυμνωμένος από έρωτες, ρόλους και άμυνες και αρνούμενος να παραδώσει αμαχητί τη ζωή του, κάνει μια τελευταία ανασκόπηση πριν την τελική σιωπή.
feed me peace
Οι πολιτικές και σωματικές διαστάσεις της αυτοφροντίδας απασχολούν τη χορογράφο στην παράσταση που διερευνά πώς η φροντίδα μετατοπίζεται ανάμεσα στο προσωπικό βίωμα και τη συλλογική εμπειρία. Θέτοντας το σώμα στο επίκεντρο, η παράσταση αντλεί έμπνευση από ιστορικές πρακτικές αυτοφροντίδας ως εργαλείο αντοχής και ακτιβισμού, αντιπαραβάλλοντας την ανάγκη για επιβίωση και διεκδίκηση με τη σύγχρονη εμπορευματοποίηση της ευεξίας. Η σκηνή συγκροτείται ως χώρος κοινότητας, όπου τέσσερα γυναικεία σώματα εκκινούν τη δράση ανάμεσα σε μια οικεία καθημερινότητα και μια τελετουργική συνθήκη φροντίδας. Μέσα από επαναλήψεις, μετατοπίσεις και εναλλαγές έντασης, η κίνηση πυκνώνει και μετασχηματίζεται, οδηγώντας σε μια παρατεταμένη κατάσταση υψηλής ενέργειας, όπου ο ρυθμός γίνεται κυρίαρχος.
REFACE - Off, Off | 17ο Arc For Dance Festival
Το δίδυμο Les Idoles ξεδιπλώνει με το «REFACE» έναν κόσμο συνεχούς μεταμόρφωσης, ένα παιχνίδι ψευδαισθήσεων όπου τίποτα δεν παραμένει σταθερό, ενώ η Δέσποινα Σανιδά-Κρεζία, με το «Off, Off» δημιουργεί ένα δυναμικό remix ταυτοτήτων, όπου η μίμηση και η αντιγραφή μετατρέπονται σε εργαλεία επαναπροσδιορισμού του εαυτού. Η παράσταση εντάσσεται στην ενότητα Prime Movers, που φέρνει στη σκηνή μια νέα γενιά χορογράφων με έργα που κινούνται ανάμεσα στη μεταμόρφωση, τη σύγκρουση, το χιούμορ και το όνειρο σε έναν κόσμο που διαρκώς μεταβάλλεται, στο πλαίσιο του διεθνούς φεστιβάλ σύγχρονου χορού 17ου Arc For Dance Festival που επικεντρώνεται στο πώς «χορεύουμε ανάμεσα σε ρήξεις, σε καλλιτεχνική διεύθυνση της Φρόσως - Μαρίνας Τρούσα.
7ο Φεστιβάλ Σύγχρονου Χορού «Compartments Dance Project»
Δεκατρείς παραστάσεις σύγχρονου χορού (σύντομης διάρκειας) παρουσιάζονται καθημερινά για ένα δεκαπενθήμερο σε κάθε χώρο της Αμαξοστοιχίας-Θεάτρου, στο πλαίσιο του φεστιβάλ που θα πραγματοποιηθεί για πρώτη φορά άνοιξη. Φέτος, το φεστιβάλ στρέφει το βλέμμα στις ποιότητες που συγκροτούν την ανθρώπινη υπόσταση: αγάπη, έρωτας, φαντασία, κριτική σκέψη, ενσυναίσθηση, φιλία, επικοινωνία. Πώς διαφυλάσσονται και ενδυναμώνονται μέσα σε ένα τοπίο τεχνολογικής έκρηξης;
AFTER ALL | 17ο Arc For Dance Festival
Η Solène Weinachter με το «AFTER ALL» προσεγγίζει με χιούμορ και ευαισθησία το ζήτημα του θανάτου, προτείνοντας μια διαφορετική οπτική που τον αντιμετωπίζει όχι ως τέλος, αλλά ως μια άλλη μορφή σχέσης. Η παράσταση εντάσσεται στην ενότητα Prime Movers, στο πλαίσιο του διεθνούς φεστιβάλ σύγχρονου χορού 17ου Arc For Dance Festival που επικεντρώνεται στο πώς «χορεύουμε ανάμεσα σε ρήξεις», σε καλλιτεχνική διεύθυνση της Φρόσως - Μαρίνας Τρούσα.
ALL’ARME - Lucid Absurdities | 17ο Arc For Dance Festival
Οι Panzetti & Ticconi διερευνούν στο «ALL’ARME» τη διττή φύση της συλλογικότητας ως δύναμης αλλά και απειλής, σε μια εποχή όπου οι εντάσεις εντείνονται, ενώ η Βασιλική Παπαποστόλου με το «Lucid Absurdities», μας βυθίζει σε έναν κόσμο όπου τραύμα και φαντασία συγχωνεύονται και το παράλογο αποκτά υπόσταση. Η παράσταση εντάσσεται στην ενότητα Prime Movers, στο πλαίσιο του διεθνούς φεστιβάλ σύγχρονου χορού 17ου Arc For Dance Festival που επικεντρώνεται στο πώς «χορεύουμε ανάμεσα σε ρήξεις», σε καλλιτεχνική διεύθυνση της Φρόσως - Μαρίνας Τρούσα.
SUPER A & When the bleeding stops | Arc For Dance Festival
H Σοφία Μαυραγάνη στο «SUPER A» παρουσιάζει ένα γυναικείο σώμα που κινείται ανάμεσα στην πειθαρχία και την ανυπακοή ως πολιτική πράξη, ενώ η Lovísa Ósk Gunnarsdóttir με το «When the bleeding stops» προσεγγίζει την εμμηνόπαυση ως εμπειρία ευαλωτότητας, δύναμης και αποδοχής. Η παράσταση εντάσσεται στην ενότητα Main Fest, στο πλαίσιο του διεθνούς φεστιβάλ σύγχρονου χορού 17ου Arc For Dance Festival που επικεντρώνεται στο πώς «χορεύουμε ανάμεσα σε ρήξεις», σε καλλιτεχνική διεύθυνση της Φρόσως - Μαρίνας Τρούσα.
feed me peace & GUSH IS GREAT | 17ο Arc For Dance Festival
Η Αναστασία Βαλσαμάκη με το «feed me peace» αναδεικνύει τη φροντίδα ως πράξη αντίστασης και συλλογικής εμπειρίας, ενώ το «GUSH IS GREAT» της Production Xx προτείνει έναν αργό ρυθμό ζωής που αντιστέκεται στη φρενίτιδα της σύγχρονης εποχής. Η παράσταση εντάσσεται στην ενότητα Main Fest, στο πλαίσιο του διεθνούς φεστιβάλ σύγχρονου χορού 17ου Arc For Dance Festival που επικεντρώνεται στο πώς «χορεύουμε ανάμεσα σε ρήξεις», σε καλλιτεχνική διεύθυνση της Φρόσως - Μαρίνας Τρούσα.
Black & SCARED | 17ο Arc For Dance Festival
Ο Oulouy με το «Black» εξερευνά τη μνήμη, τη βία και τη χειραφέτηση της Μαύρης εμπειρίας μέσα από ένα ισχυρό σωματικό λεξιλόγιο, ενώ ο Ηλίας Χατζηγεωργίου, με το «SCARED», προσεγγίζει τον φόβο ως μια κοινή, σχεδόν παράλογη αλλά και βαθιά ανθρώπινη κατάσταση. Η παράσταση εντάσσεται στην ενότητα Main Fest, στο πλαίσιο του διεθνούς φεστιβάλ σύγχρονου χορού 17ου Arc For Dance Festival που επικεντρώνεται στο πώς «χορεύουμε ανάμεσα σε ρήξεις», σε καλλιτεχνική διεύθυνση της Φρόσως - Μαρίνας Τρούσα.
