Κωνσταντίνος Ρήγος: Ένα πορτρέτο με δικά του λόγια

Με αφορμή τη "Χρυσή εποχή" στην Εθνική Λυρική Σκηνή (13, 15, 16, 22, 23 Μαΐου), μια παράσταση-σταθμό που συμπυκνώνει 35 χρόνια καλλιτεχνικής δημιουργίας, επιλέγουμε να γνωρίσουμε τον Κωνσταντίνο Ρήγο πέρα από τα φώτα της σκηνής. Μέσα από χαρακτηριστικά αποσπάσματα όσων μας έχει εμπιστευτεί κατά καιρούς, συνθέτουμε ένα προσωπικό μωσαϊκό που αποκαλύπτει ποιος πραγματικά είναι. Από το πρωταρχικό ένστικτο του σώματος μέχρι τον βαθύ πολιτικό στοχασμό και το δέος απέναντι στο ωραίο, ο χορογράφος και Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Μπαλέτου της ΕΛΣ αυτοσυστήνεται, υπενθυμίζοντάς μας πως, τελικά, "το σώμα θυμάται".

Όταν το σώμα γίνεται σκέψη

"Για μένα, ο χορός υπήρξε πάντα μια βιωματική ανάγκη· μια γλώσσα που μίλησε πριν καν μάθω την αλφάβητό της. Ξεκίνησα να κινούμαι και να εκφράζομαι οργανικά, πολύ πριν η κίνηση μπει στο πλαίσιο των σπουδών. Μέσα από αυτή τη διαδρομή, δεν ανακάλυψα μόνο τις φυσικές δυνατότητες του σώματός μου, αλλά σφυρηλάτησα την ιδεολογία και τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τον κόσμο. Στην περίπτωσή μου, το σώμα δεν ακολούθησε τη σκέψη—έγινε το ίδιο το όχημα που με οδήγησε στη γνώση."

Το σώμα απέναντι στη θεωρία

"Θεωρώ τον χορευτή έναν σωματικό διανοούμενο. Παρόλα αυτά, η υπερβολική ανάλυση και η προσκόλληση στο conceptual συχνά "στραγγαλίζουν" τον χορό, αφαιρώντας του το βίωμα και την ευχαρίστηση. Είναι μια φυσική εξέλιξη: η τέχνη συμβαδίζει με την πολιτική συγκυρία που απαιτεί σκέψη και θέση. Όμως, το μέλλον δεν βρίσκεται ούτε στην απόλυτη θεωρία, ούτε στον παρωχημένο αυτοσχεδιασμό. Βρισκόμαστε σε αναζήτηση μιας νέας αρμονίας, όπου η διάνοια θα τροφοδοτεί την κίνηση, αντί να την περιορίζει."

Το ένστικτο απέναντι στο απαγορευμένο

"Από τη μία υπάρχει το απαγορευμένο και από την άλλη το ένστικτο του ανθρώπου. Η ανάγκη να ταυτιστείς με κάτι άλλο πέρα από εσένα περιέχει κάτι απελευθερωτικό. Ό,τι δεν μπορούμε να βιώσουμε, το φαντασιωνόμαστε." 

Η μεγαλύτερη θυσία για τον έρωτα

"Το πιο ακραίο πράγμα που έχω κάνει για τον έρωτα είναι να τον κρατήσω ζωντανό." 

Η αγάπη ως πράξη αντίστασης

"Μεγαλώνοντας μέσα σ’ ένα απολυταρχικό σύστημα, έχουν μάθει πως πρέπει να σκοτώσεις για να κρατήσεις τη θέση σου. Σ’ αυτή την οργουελική εποχή όπου απαγορεύεται ο έρωτας, η Ιουλιέτα επαναστατεί."

Χορεύοντας με τη Σκιά του Μάνου Χατζιδάκι

"Το να δημιουργήσω μια παράσταση χορού πάνω στη μουσική του Μάνου Χατζιδάκι ήταν το μεγαλύτερό μου όνειρο. Η ευαισθησία, η λογική και ο πολιτικός λόγος του Μάνου υπήρξαν πάντα τα στοιχεία που με προκαλούσαν. Τώρα πια ο φόβος έχει φύγει, αλλά το δέος παραμένει." 

Ευτυχία: Μια γοητευτική ψευδαίσθηση

"Δεν ξέρω πώς μπορεί να ξεφύγει κανείς από τη μοίρα του, ξέρω όμως ότι μπορείς να οδεύσεις σ’ αυτήν ευτυχισμένος. Κανείς δεν μπορεί να ορίσει τη ζωή του απόλυτα· ακόμα και η ευτυχία είναι μια ψευδαίσθηση. Όσο για την τύχη, το σημαντικό είναι να ξέρεις να τη διαχειρίζεσαι. Ίσως αρχίσω να πιστεύω στην ανάσταση έπειτα από αυτό το έργο, τοποθετώντας το σε μια πιο κοσμική κατάσταση." 

Η "Χρυσή εποχή" – Το σώμα θυμάται

"Ένα νέο κύμα θα σαρώσει τα πάντα· εικόνες από το παρελθόν ή από το μέλλον, σκέψεις για την πίστη, την απουσία, την εγκατάλειψη. Είμαστε ελεύθεροι ή πολιορκημένοι; Μαριονέτες του Θεού ή ταξιδιώτες στον χειμώνα; Ένα mixtape από μουσικές, όπως στον Τιτανικό, για την ανθρωπότητα που χάνεται. Ένας άνεμος που σαρώνει αυτά τα 35 χρόνια δημιουργίας, υπερβαίνοντας τα όρια της σκέψης, της ερμηνείας, τα όρια του σώματος. Άλλωστε το σώμα θυμάται!"