Πάτροκλος Σκαφίδας©
Η Μαρκέλλα Μανωλιάδη, μια από τις πιο επιδραστικές προσωπικότητες του σύγχρονου χορού στην Ελλάδα, επιστρέφει με το έργο "Ο διάδρομος" στο χώρο Φίατ (από 15/5), σε σύλληψη της Ευτυχίας Γιομελά. Με μια σπουδαία διαδρομή που ξεκινά από την ΚΣΟΤ και φτάνει στις μεγαλύτερες σκηνές του κόσμου (Λονδίνο, Σεούλ, Λυών, Βενετία), η χορογράφος έχει συνεργαστεί με κορυφαίους δημιουργούς όπως ο Αντώνης Φωνιαδάκης, ο Κωνσταντίνος Ρήγος και ο Γιάννης Χουβαρδάς. Σήμερα, ως υπεύθυνη σπουδών στην Κρατική Σχολή, μεταφέρει την πολύτιμη εμπειρία της σε μια "χειρουργική" ανατομία της ανθρώπινης ψυχής.
Στον "Διάδρομο", η Μανωλιάδη αναμετράται με τον πυκνό λόγο του Γιώργου Χειμωνά, μετατρέποντας το κείμενο από τον "Εχθρό του Ποιητή" σε μια σωματική πρόταση. Πέντε performers (Πιερ Μαζεντί, Μαρκέλλα Μανωλιάδη, Μάρω Σταυρινού, Γιάννης Τσιγκρής, Ευτυχία Γιομελά), υπό τους ήχους της μουσικής του Γιάννη Αγγελάκη, γίνονται η σάρκα και τα οστά ενός ήρωα που παλεύει με τον χρόνο, τον έρωτα και το τραύμα της μητρικής αγκαλιάς. Η δημιουργός εξηγεί πώς η κίνηση μπορεί να φωτίσει το σκοτάδι του ασυνείδητου καλύτερα από κάθε λέξη.
Μαρκέλλα Μανωλιάδη "Η κίνηση είναι η ηχώ των σπλάχνων που αποσιωπήθηκε"
Ο λόγος του Γιώργου Χειμωνά είναι εξαιρετικά πυκνός και σωματικός. Πώς καθοδήγησες τους πέντε χορευτές ώστε να μετατρέψουν αυτή την "ηχώ των σπλάχνων" σε κίνηση, χωρίς να χαθεί η ποιητικότητα του κειμένου;
Ο Γιώργος Χειμωνάς πιστεύει πως ο λόγος είναι οργανικός, προέρχεται δηλαδή από τα σπλάχνα που είναι και ο τόπος των πρώτων αισθητηριακών βιωμάτων του σώματος του παιδιού στη συνάντησή του με το σώμα της μητέρας του. Τα βιώματα μετασχηματίζονται σε λέξεις, κατά συνέπεια, όταν αυτές οι λέξεις αναπνέοντας σωστά, αναδύεται όλο το εύρος των συναισθημάτων και αποδίδεται τελικά το νόημα του κειμένου. Εφόσον οι λέξεις και κατ επέκταση η γλώσσα προέρχεται από τα σπλάχνα, το σώμα ως γλώσσα εμπεριέχει ήδη την κίνηση. Το σώμα, το ίδιο είναι η γλώσσα του κειμένου. Το σώμα ζει, θυμάται, αφηγείται το ίδιο και συνειδητοποιεί. Λόγος και Σώμα λοιπόν συμπλέουν σε μια πολυφωνική σωματική λειτουργία.
Πώς δουλέψατε, όλοι μαζί, κινησιολογικά την αίσθηση του περιορισμού μέσα σε αυτόν τον χώρο και με ποιον τρόπο οι χορευτές δείχνουν πάνω στη σκηνή τη σύγκρουση ενός ανθρώπου που αναζητά τη μητρική αγκαλιά, αλλά καταλήγει να παλεύει με το τραύμα και τον θάνατο;
Ο Διάδρομος, όπως η ίδια λέξη υποδηλώνει, λειτουργεί ως ένας χώρος διαρκούς μετάβασης, όπου οι ήρωες κινούνται προς μια κατεύθυνση επανεύρεσης της μητρικής αγκαλιάς. Στην παράσταση υπάρχουν πολλά κινησιολογικά και ψυχικά στιγμιότυπα, όπου η Μητέρα-Αφηγητής δεν τους εκχωρεί έναν ασφαλή τόπο ύπαρξης. Αγωνιώδεις συναντήσεις σωμάτων που καταρρέουν και αποδυναμώνουν τη συνέχιση της ύπαρξης, επαναλαμβανόμενα μοτίβα αποτυπώνουν διαρκώς τη ματαίωση στον έρωτα και τη διεκδίκηση της ζωής.
Πώς μπορεί μια κίνηση να εξηγήσει στον θεατή το "σκοτάδι" ή το "τραύμα" καλύτερα από ό,τι οι λέξεις;
Στον Γιώργο Χειμωνά, όπως προαναφέρθηκα, ο λόγος είναι οργανικός, εκφράζεται μέσω της προφορικότητας του. Η κίνηση είναι επίσης οργανική, δεν είναι ποτέ περιγραφική. Είναι η κινούμενη οδύνη, η συγκίνηση που αποσιωπήθηκε, το σκοτάδι που δεν έχει άλλο τρόπο να εκραγεί. Η κίνηση μάς συνοδεύει με τον καλύτερο τρόπο στο βασίλειο του ασυνείδητου.
Πώς βλέπεις να εξελίσσεται η γλώσσα του χορού στην Ελλάδα σήμερα;
Είναι μια προσωπική επιλογή και ανάγκη να χορογραφήσω αυτό το έργο για να μιλήσω για τα "ανθρώπινα" όπως ο ίδιος ο Γιώργος Χειμωνάς υποστηρίζει στις συνεντεύξεις του. Άλλωστε και ως χορεύτρια-δασκάλα χορού πάντα με απασχολούσε το Σώμα και πως εξελίσσεται μέσα από τη δική του ιστορία ξεχωριστά το καθένα.
Διαβάστε Επίσης
