Mike Rafail©
Το καλοκαίρι του 2026 ο σκηνοθέτης Χρήστος Θεοδωρίδης θα βρεθεί για πρώτη φορά στην ορχήστρα της Επιδαύρου με τους "Πέρσες" του Αισχύλου, προτείνοντας μια σύγχρονη, πολιτικά αιχμηρή ανάγνωση της ήττας, της μνήμης και της συλλογικής απώλειας. Η Μαρία Ναυπλιώτου ('Άτοσσα), ο Δημήτρης Καταλειφός (Δαρείος), ο Αναστάσης Ροϊλός (Ξέρξης) και ο Σταύρος Σβήγκος (Αγγελιοφόρος) ηγούνται ενός πολυμελούς θιάσου με 21 συνολικά ηθοποιούς στην παράσταση όπου το αρχαίο δράμα γίνεται ζωντανός, πολιτικός λόγος που συνομιλεί με το παρόν. Θα δούμε την τραγωδία στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου στις 3 και 4 Ιουλίου 2026.
Διαβάστε Επίσης
Η επιλογή των "Περσών" συνδέεται άμεσα με τη συνολική πορεία του Χρήστου Θεοδωρίδη. 'Ένας Θεσσαλονικιός που άφησε την πόλη του και βρήκε στο θεατρόφιλο κοινό της πρωτεύουσας μια ουσιαστική και ανοιχτή ανταπόκριση. Οι παραστάσεις του — από το devised "'Έσπασε" (2011), το πολυσυζητημένο "Συνέδριο για το Ιράν" (2024), έως την πιο πρόσφατη σκηνοθεσία του, την "Ιεροτελεστία" που παρουσιάστηκε φέτος στο Εθνικό Θέατρο — αγαπήθηκαν επειδή δοκίμαζαν τα όρια της σκηνικής εμπειρίας.
"Τόσοι άνθρωποι, να ξέρεις, ποτέ δεν χάθηκαν σε μία και μόνο μέρα…"
Οι "Πέρσες" αφηγούνται την οδύνη των ηττημένων μετά τη συντριβή των Περσών στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας. Το έργο παρουσιάστηκε το 472 π.Χ., μόλις οκτώ χρόνια μετά τη ναυμαχία (480 π.Χ.). Για τα δεδομένα της αρχαίας τραγωδίας, που συνήθως αντλεί από τον μυθολογικό κύκλο, αυτή η χρονική εγγύτητα είναι εξαιρετικά μικρή. Ο Αισχύλος, αυτόπτης μάρτυρας της Ναυμαχίας της Σαλαμίνας, γράφει ουσιαστικά για ένα "ζωντανό" γεγονός, που το κοινό του είχε βιώσει άμεσα ή έμμεσα. 'Έτσι, η τραγωδία αποκτά χαρακτήρα σχεδόν δημοσιογραφικό, ένα είδος σκηνικού "ρεπορτάζ" της ήττας, μόλις οκτώ χρόνια μετά την καταστροφή. Οι "Πέρσες" αποτελούν το αρχαιότερο σωζόμενο ολοκληρωμένο έργο της αρχαίας ελληνικής δραματουργίας και ταυτόχρονα την πρώτη θεατρική καταγραφή ιστορικών γεγονότων.
Διαβάστε Επίσης
Στα Σούσα, η 'Άτοσσα και ο Χορός περιμένουν νέα από την εκστρατεία· η είδηση της συντριβής οδηγεί σε έναν αδιάκοπο θρήνο, όπου το προσωπικό και το συλλογικό συγχωνεύονται. Ο Θεοδωρίδης διαβάζει το έργο ως μια διαχρονική αντιπολεμική κραυγή. Με λιτά μέσα και έμφαση στη σωματικότητα, τον λόγο και τη μουσικότητα, μετατρέπει τον Χορό σε φορέα μνήμης και τραύματος.
Στο επίκεντρο της παράστασης βρίσκεται ο άνθρωπος απέναντι στην απώλεια. Η "τραγωδία των ηττημένων" ανοίγει έναν διαχρονικό διάλογο: οι ηττημένοι δεν ανήκουν μόνο στο παρελθόν, αλλά σε κάθε εποχή, σε κάθε πλευρά. Τα ονόματα που αναζητά ο Χορός είναι τα ονόματα όλων όσοι χάθηκαν και συνεχίζουν να χάνονται στους πολέμους του κόσμου...
Είκοσι δύο ηθοποιοί, σε μια σκηνή σχεδόν γυμνή, συγκροτούν έναν Χορό-πρωταγωνιστή. Με εργαλεία τον λόγο, την κίνηση και τη μουσική, αποτυπώνουν το συλλογικό τραύμα μιας κοινωνίας που στέκεται μουδιασμένη μπροστά στην καταστροφή.
Οι συντελεστές
Η παράσταση βασίζεται στη μετάφραση του Παναγιώτη Μουλλά. Η δραματουργική επεξεργασία έγινε από τους Ιζαμπέλα Κωνσταντινίδου, Παύλο Σούλη και Χρήστο Θεοδωρίδη. Τη μουσική υπογράφει ο Jeph Vanger, τη χορογραφία και την κίνηση η Ξένια Θεμελή και τους φωτισμούς οι Ιωάννα Αθανασίου και Τάσος Παλαιορούτας.
Τον Χορό απαρτίζουν οι: Πάρης Αλεξανδρόπουλος, Αγγελική Δεληθανάση, Γιώργος Δερμεντζίδης-Κρητικός, Γιώργος Εξακοΐδης, Ξένια Θεμελή, Γιώργος Κισσανδράκης, Γιώργος Κωνσταντινίδης, Ντένης Μακρής, Δημήτρης Μανδρινός, Νίκος Μανωλάς, Αγγελική Πατερμαλή, Τατιάνα-Άννα Πίττα, Πέννυ Σακελλαριάδη, Σαββίνα Σωτηροπούλου, Βασίλης Τρυφουλτσάνης, Βασίλης Τσαλίκης, Σαμψών Φύτρος.
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
