Σε δύο διαφορετικές σκηνές της Αθήνας, ο ήχος περνά από το περιθώριο, στο κέντρο της προσοχής. Η μουσική δεν λειτουργεί απλώς ως συνοδεία, αλλά ως βασικός φορέας νοήματος, ρυθμού και έντασης. Μέσα από δύο διαφορετικές αφετηρίες —την ποίηση του Κωνσταντίνου Καβάφη και τις επιστολές της Ουλρίκε Μάινχοφ— ο ήχος οδηγεί την δράση.
"Τα Επικίνδυνα": ο Καβάφης ως ηχητικό τοπίο
Ανάμεσα σε συνεργεία, γραμμές τρένου και τη χαρακτηριστικά "underground" ατμόσφαιρα του Μεταξουργείου, το Θέατρο Κορύβαντες φιλοξενεί μια παράσταση που ξεφεύγει από τα καθιερωμένα. Εκεί, ο Αντρέας Θεοχάρης παρουσιάζει "Τα Επικίνδυνα", μια πρωτότυπη σκηνική προσέγγιση στο έργο του Κωνσταντίνου Π. Καβάφης, όπου ο λόγος συνομιλεί με την ύλη και τον ήχο. Η παράσταση παρουσιάζεται κάθε Σάββατο, με πρεμιέρα στις 18 Απριλίου.
Μια βιωματική συνάντηση με τον Καβάφη
Τα ποιήματα του Καβάφη αναδύονται μέσα από μικρές ραψωδίες και θεατρικούς μονολόγους. Η "αισθησιακή πόλη" του ποιητή συναντά τη σύγχρονη, ακατέργαστη αλλά ζωντανή όψη της Αθήνας, δημιουργώντας μια ιδιότυπη γέφυρα ανάμεσα στο τότε και το τώρα. Η ποίηση παύει να είναι απόμακρη και αποκτά βιωματική διάσταση.
Ο λόγος αποκτά σώμα, ρυθμό και υλικότητα, καθώς ο ερμηνευτής επί σκηνής "ντύνει" τους στίχους με ένα ιδιαίτερο, σχεδόν τελετουργικό ηχητικό τοπίο. Κεντρικό ρόλο παίζει η ζωντανή χρήση μουσικών οργάνων: ο αρχέγονος βόμβος του Spring Drum, ο γήινος παλμός του πηλού, η απόκοσμη μελαγχολία του Sanshin (τρίχορδο από την Οκινάουα), αλλά και η εσωτερικότητα της κιθάρας σε συνδυασμό με μπεντίρ και δερμάτινα τύμπανα.
Με την επιμέλεια του Βαγγέλη Φελουζή, ο ήχος δεν λειτουργεί ως συνοδεία, αλλά ως ισότιμος συνομιλητής της ποίησης, αποκαλύπτοντας τις υπόγειες διαδρομές της επιθυμίας και της μνήμης.
Ο τίτλος της παράστασης δεν είναι τυχαίος. "Τα Επικίνδυνα" φωτίζουν εκείνες τις λεπτές, συχνά αθέατες περιοχές της επιθυμίας και της τέχνης. Όπως ο Καβάφης μετουσιώνει τη ζωή σε ποίηση, έτσι και εδώ η σκηνική πράξη μετασχηματίζεται σε αισθητηριακή εμπειρία.
"Ulrike – γράμματα από τη νεκρή πτέρυγα"
"Διαμαρτυρία είναι όταν λέω πως αυτό και αυτό δε μου αρέσει. Αντίσταση είναι όταν φροντίζω αυτό που δε μου αρέσει να μη συνεχιστεί".
Με αυτή τη φράση-πυξίδα ανοίγει ένας βαθιά πολιτικός και υπαρξιακός σκηνικός κόσμος.
Στο Θέατρο Φούρνος, από τις 27 Απριλίου, παρουσιάζεται για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων η σκηνική σύνθεση "Ulrike – γράμματα από τη νεκρή πτέρυγα". Πρόκειται για μια θεατρική εμπειρία βασισμένη στις επιστολές της Ουλρίκε Μάινχοφ, που αντλεί υλικό από την πιο σκοτεινή περίοδο της ζωής της δημοσιογράφου, μεταφέροντας τον θεατή στον αγωνιώδη κόσμο της κατά την περίοδο της φυλάκισής της (1972–1976).
Η Μάινχοφ, μία από τις πιο αμφιλεγόμενες μορφές της μεταπολεμικής Γερμανίας, διένυσε μια πορεία από τη μαχητική δημοσιογραφία στην ένοπλη δράση με τη Red Army Faction, για να καταλήξει σε καθεστώς απόλυτης απομόνωσης. Σε αυτές τις συνθήκες, η γραφή γίνεται το τελευταίο της οχυρό.
Οι επιστολές της —που παρουσιάζονται για πρώτη φορά στα ελληνικά— υπερβαίνουν τα όρια του πολιτικού ντοκουμέντου ή της προσωπικής εξομολόγησης. Συνθέτουν έναν "χορό" ανάμεσα σε ελπίδα και απελπισία, οργή και απόγνωση, μνήμη και διάλυση. Οι λέξεις παλεύουν να διασώσουν ίχνη ανθρωπινότητας, αντιστεκόμενες στη φθορά της απομόνωσης, στην αλλοίωση της μνήμης και στην αποσύνθεση του σώματος.
Επί σκηνής, η ηθοποιός Ναταλία Γεωργοσοπούλου και η βιολίστρια Φανή Βοβώνη συνθέτουν ένα λιτό αλλά πυκνό θεατρικό σύμπαν. Με εργαλεία το σώμα, τη φωνή και τον ήχο του βιολιού, δημιουργούν ένα περιβάλλον ασφυκτικής σιωπής και εσωτερικής έντασης.
Σε αυτή την παράσταση, ο ήχος λειτουργεί αντίστροφα από ό,τι στα "Επικίνδυνα": δεν γεμίζει τον χώρο, αλλά αναμετριέται με τη σιωπή. Οι παύσεις, οι ανάσες και οι φθόγγοι αποκτούν βαρύτητα, ενώ ο λόγος διασπάται σε κοφτούς, σπασμωδικούς ρυθμούς. Ανάμεσα σε λογική και παραλήρημα, η φωνή της Μάινχοφ επιμένει, μετατρέποντας τον ήχο σε πράξη επιβίωσης.
Η δημιουργική ομάδα —Φανή Βοβώνη, Ναταλία Γεωργοσοπούλου και Σάββας Στρούμπος— προσεγγίζει το υλικό ως μια κατάδυση στα άκρα του ανθρώπινου ψυχισμού, ενώ η σκηνική εγκατάσταση της Κατερίνα Σωτηρίου ενισχύει την εμπειρία του εγκλεισμού.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Ulrike – γράμματα από τη νεκρή πτέρυγα
Βασισμένη στις επιστολές της ριζοσπαστικής φωνής της μεταπολεμικής Γερμανίας, Ουλρίκε Μάινχοφ (κατά την περίοδο της φυλάκισής της, την τετραετία 1972-76), είναι η παράσταση με αφορμή την οποία μεταφράζονται για πρώτη φορά στα ελληνικά. Μια επιδραστική προσωπικότητα η οποία μεταπήδησε από τη μαχητική δημοσιογραφία στην ένοπλη δράση με τη RAF, καταλήγοντας στις φυλακές υψίστης ασφαλείας. Εκεί, μέσα σε καθεστώς απόλυτης αισθητηριακής απομόνωσης, η γραφή έγινε το τελευταίο οχυρό επικοινωνίας της. Στο διάστημα αυτό η Μάινχοφ μοίραζε τη ζωή της μεταξύ λευκού κελιού και απομόνωσης. Οι επιστολές της είναι κάτι πολύ περισσότερο από πολιτικά ντοκουμέντα ή από προσωπικές εξομολογήσεις ενός ανθρώπου που ασφυκτιά στην κατάσταση του εγκλεισμού. Αποτελούν έναν χορό θανάτου μεταξύ λέξεων και συναισθημάτων, μεταξύ ελπίδας και απελπισίας, μεταξύ οργής και απόγνωσης.
Τα επικίνδυνα
Μια ζωντανή συνομιλία του καβαφικού λόγου με την ύλη και τον ήχο. Η «αισθησιακή πόλη» του ποιητή συναντά τη γειτονιά του παλιού Μεταξουργείου. Τα ποιήματα του Καβάφη αναδύονται μέσα από μικρές ραψωδίες και θεατρικούς μονολόγους, στα «επικίνδυνα» μονοπάτια της επιθυμίας και της τέχνης. Η ποίηση παύει να είναι απόμακρη και γίνεται βιωματική. Ο ερμηνευτής επί σκηνής «ντύνει» τους στίχους με ένα ασυνήθιστο ηχητικό τοπίο από μια ιδιαίτερη συλλογή οργάνων που παίζονται ζωντανά: ο αρχέγονος βόμβος του spring drum και ο γήινος παλμός του πηλού. Η απόκοσμη μελαγχολία του sanshin (τρίχορδο από την Οκινάουα). Η εσωτερικότητα της κιθάρας, σε συνδυασμό με το μπεντίρ και δερμάτινα τύμπανα.
