Τι κάνει τον Χρήστο Θεοδωρίδη να ξεχωρίζει στη σύγχρονη θεατρική σκηνή;

Είναι μονόδρομος για έναν σκηνοθέτη ή ηθοποιό να αφήσει την πανέμορφη Θεσσαλονίκη για να χτίσει επαγγελματική πορεία στην Αθήνα; Όχι – αλλά είναι συχνά η πιο ρεαλιστική διαδρομή για όποιον επιδιώκει συνεχή παρουσία, ουσιαστικές συνεργασίες και θεατρική "ορατότητα" σε πανελλαδικό ή διεθνές επίπεδο.  Η Αθήνα διαθέτει πυκνότητα σκηνών, ίσως ευκολότερη πρόσβαση σε επιχορηγήσεις, μεγαλύτερο δίκτυο κοινού και δημιουργών. Ένα περιβάλλον που προσφέρει σταθερότητα και εξέλιξη – κάτι που, φαίνεται, διέκρινε και ο Χρήστος Θεοδωρίδης.

Ένας Θεσσαλονικιός που άφησε την πόλη του για να αναμετρηθεί με την Αθήνα. Κι εδώ, το θεατρόφιλο κοινό τού άνοιξε την αγκαλιά. Οι παραστάσεις του αγαπήθηκαν. Και ο ίδιος απέδειξε πως δεν φέρει απλώς το ταλέντο του, αλλά και μια καθαρή, συνεπή ματιά στην τέχνη της υποκριτικής· μια προσέγγιση που δεν καθησυχάζει, δεν αναπαριστά – αλλά αναζητά.

Ο Θεοδωρίδης ανήκει στη γενιά των δημιουργών που ωρίμασαν μετά την οικονομική κρίση, μέσα σε ένα κοινωνικό και πολιτιστικό τοπίο όπου η ανάγκη για έναν νέο, ουσιαστικό καλλιτεχνικό λόγο ήταν (και παραμένει) επιτακτική. Μαζί με καλλιτέχνες όπως ο Δημήτρης Καραντζάς, ο Γιώργος Παλούμπης, ο Ευριπίδης Λασκαρίδης, η Λένα Κιτσοπούλου κ.ά., συνθέτει το μωσαϊκό μιας γενιάς που αμφισβητεί, ερευνά και επανεφευρίσκει τα εκφραστικά της μέσα. Με σταθερότητα και πάθος, έχει χαράξει μία διακριτή τροχιά στο ελληνικό θέατρο, όχι επειδή επιδιώκει να ξεχωρίσει, αλλά επειδή τολμά να είναι απολύτως ειλικρινής.

Η σκηνοθετική του ματιά δεν επιδιώκει την τελειότητα ή την αναπαράσταση της πραγματικότητας, αλλά τη σύγκρουση μεταξύ αλήθειας και κατασκευής. Πάνω σε κατασκευασμένες συνθήκες, ο Θεοδωρίδης επιδιώκει την αθωότητα ενός πραγματικού "συμβάντος". Το παράδοξο αυτό γίνεται πεδίο δράσης και διαλόγου, πολιτικής και υπαρξιακής αναζήτησης.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, το έργο "Ποιος σκότωσε τον πατέρα μου” του Εντουάρ Λουί, που είδαμε το 2023, αλλά και οι δύο φετινές παραστάσεις. Το "Σ’ εσάς που με ακούτε" της Λούλας Αναγνωστάκη, με αφετηρία το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και δύο επιτυχημένους κύκλους σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα, ανέβηκε για τρίτη σεζόν στο Αμφι-Θέατρο Σπύρου Ευαγγελάτου, φωτίζοντας την επιθυμία όλων των ανθρώπων του κόσμου για ελευθερία, ισότητα και ουσιαστική αποδοχή της διαφορετικότητας. Μια παράσταση που συζητήθηκε πολύ είναι "Το Συνέδριο για το Ιράν" του Ιβάν Βιριπάγιεφ, το οποίο παρουσιάστηκε στο ΠΛΥΦΑ και στη συνέχεια στο Θέατρο Πορεία. 

"Τοποθετημένη στο στατικό και "θεσμικό" περιβάλλον ενός συνεδρίου, όπως απαιτεί το έργο, η παράσταση του πρωτοπαρουσιαζόμενου έργου του Ιβάν Βιριπάγεφ αποδεικνύεται κατακλυσμιαία και σαρωτική, όπως κι ένα πολύτιμο παράδειγμα πολιτικοποιημένου θεάτρου” υπογραμμίζει στην κριτική της για την παράσταση η Τώνια Καράογλου και πράγματι, όσοι την παρακολούθησαν διαπίστωσαν πως δεν ήταν απλώς μια καλλιτεχνική επιλογή-ήταν ένα επείγον ζήτημα προς επικοινωνία. Μετά από προσωπική επικοινωνία με τον ίδιο τον συγγραφέα και τη μεταφράστρια Ιζαμπέλα Κωνσταντινίδου, ο Θεοδωρίδης προχώρησε σε ουσιαστικές αλλαγές του κειμένου, ενσωματώνοντας πολιτικές εξελίξεις που καθιστούν το έργο ριζικά σημερινό. Γιατί όπως λέει και ο ίδιος: "Αν δε μιλήσουμε εμείς, ποιος θα μιλήσει; Τα ψέματα των πολιτικών;"

Μας ενδιαφέρουν οι παραστάσεις που στο επίκεντρο δεν έχουν το θέαμα, αλλά τον άνθρωπο και τον κόσμο του. Ο Χρήστος Θεοδωρίδης είναι μια φωνή με σαφή στίγμα, τόλμη και διαρκή θεατρική έρευνα. Η  καλλιτεχνική του πορεία δεν διαχωρίζεται από την προσωπική του στάση ζωής. Η Ορχήστρα των Μικρών Πραγμάτων, που δημιούργησε μαζί με τη χορογράφο Ξένια Θεμελή, γεννήθηκε "κάπως μοιραία". Μπορεί να γνωρίστηκαν ως συμφοιτητές στο Τμήμα Θεάτρου στη Θεσσαλονίκη, αλλά στην Αθήνα ήταν που ήρθαν καλλιτεχνικά κοντά, ανακαλύπτοντας μια κοινή αισθητική, κοινή ανάγκη και κοινή ευθύνη απέναντι στο σήμερα. 

Ο πυρήνας της "Ορχήστρας" είναι το θεατρικό τρίπτυχο: δραματικός λόγος, σωματικότητα, μουσική δομή. Η "χημεία" αυτών των στοιχείων καθορίζει την ίδια την αναζήτηση. Τα έργα δεν επιλέγονται ελαφρά τη καρδία. Αντιθέτως, η επιλογή κάθε έργου είναι μια εσωτερική αναγκαιότητα. "Δύσκολα ερωτεύομαι έργα", έχει δηλώσει ο Θεοδωρίδης. "Και όταν το παθαίνω, πρέπει οπωσδήποτε να γίνει τώρα". Αυτή η ειλικρινής αδυναμία απέναντι στο έργο, είναι που γεννά τις πιο αυθεντικές του δημιουργίες.

Τον ερχόμενο Νοέμβριο, η Ορχήστρα των Μικρών Πραγμάτων του Χρήστου Θεοδωρίδη και της Ξένιας Θεμελή θα παρουσιάσουν σε επανάληψη τόσο "Το Συνέδριο για το Ιράν", όσο και το "Ποιος σκότωσε τον πατέρα μου". Εν τω μεταξύ, από την 1η έως τις 12 Ιουλίου, η Ορχήστρα των Μικρών Πραγμάτων διοργανώνει εργαστήριο υποκριτικής για ηθοποιούς, χορευτές και σπουδαστές παραστατικών τεχνών. Στόχος, η διαμόρφωση της μεθοδολογίας του ηθοποιού σε συνθήκες εσωτερικής ειλικρίνειας και σκηνικού συμβάντος, με έμφαση στη σχέση με τον λόγο, την κίνηση και τη μουσική. Φέτος, το εργαστήριο "επισκέπτεται" το σύμπαν του Άντον Τσέχωφ και του "Βυσσινόκηπου". Διδάσκουν ο Χρήστος Θεοδωρίδης και η Ξένια Θεμελή. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να αποστείλουν το βιογραφικό τους έως τις 15 Ιουνίου στο omp.contact@gmail.com.