Πάτροκλος Σκαφιδάς©
Η μουσικοθεατρική " Astoria", σε σκηνοθεσία Βασίλη Μαυρογεωργίου είναι ένα θέαμα που καταχειροκροτείται στο Παλλάς, είναι μια βαθιά σπουδή πάνω στην ανθρώπινη ταυτότητα, σμιλεμένη ανάμεσα στις συμπληγάδες της οδύνης και του ρατσισμού. Το κείμενο του Κωνσταντίνου Σαμαρά "πολιτογραφεί" αριστοτεχνικά το μεταναστευτικό κύμα των αρχών του 20ού αιώνα, ισορροπώντας με θαυμαστή ακρίβεια ανάμεσα στο ατομικό δράμα και το συλλογικό πεπρωμένο.
Η ιστορία της Τασούλας γίνεται ο καθρέφτης για μισό εκατομμύριο ψυχές που διέσχισαν τον Ατλαντικό κυνηγώντας ένα "αμερικανικό όνειρο" που συχνά αποδεικνυόταν παγίδα. Στο επίκεντρο αυτού του κόσμου, το καφενείο "Η Συνάντησις" στέκει ως το μοναδικό καταφύγιο, εκεί όπου οι μυρωδιές του καφέ μπλέκονται με τις υπόγειες συμφωνίες της μαφίας και τον εθνικό διχασμό της εποχής.
Οι ερμηνείες είναι το μεγάλο όπλο της παράστασης. Η Έβελυν Ασουάντ και η Θεοδοσία Σαββάκη (σε διπλή διανομή) ενσαρκώνουν την Τασούλα με σπάνια ευαισθησία. Ο Χρήστος Στέργιογλου προσφέρει μια αφοπλιστική καλοσύνη, ενώ η Μπέσσυ Μάλφα καθηλώνει ως ντίβα σε παρακμή. Ο σκοτεινός Μιχάλης Αλικάκος και η συγκλονιστική Μαρία Κεχαγιόγλου –σε έναν διπλό ρόλο μάνας και προξενήτρας– χαρίζουν το απαραίτητο συναισθηματικό βάθος.
Υπό τις οδηγίες του Νίκου Στρατηγού, η ζωντανή ορχήστρα γίνεται ο συνδετικός ιστός της πλοκής, παρασύροντάς σε να σιγοτραγουδάς μαζί με τον πολυπληθή, πειθαρχημένο θίασο. Οι χορογραφίες του Πάρη Μαντόπουλου και τα ατμοσφαιρικά κοστούμια της Αλεξίας Θεοδωράκη ολοκληρώνουν το αισθητικό αποτέλεσμα.
Αν και το επαναλαμβανόμενο μοτίβο "πρόζα-τραγούδι" επιβάλλει μια διάρκεια που δοκιμάζει τις αντοχές, η "Αστόρια" τελικά σε αποζημιώνει. Είναι από εκείνες τις παραστάσεις που σε πιάνουν στο συναίσθημα· σε "γρατζουνάει" με τις σκληρές αλήθειες της, αλλά σε αγκαλιάζει με τη ζεστασιά μιας κοινότητας που αρνείται να λυγίσει. Ναι, είναι μια παράσταση που αξίζει να δεις.
> Διάβασε την αναλυτική κριτική του 'α' για την παράσταση "Astoria" εδώ.
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Astoria
Μια μουσικοθεατρική υπερπαραγωγή με έναν πολυμελή θίασο αγαπημένων ηθοποιών, που μας ταξιδεύει στη Νέα Υόρκη του Μεσοπολέμου, με φόντο ένα ελληνικό καφενείο στην Αστόρια. Μια παράσταση που επιστρέφει σε μια εποχή ποτοαπαγόρευσης, οικονομικής αστάθειας και πολιτικής έντασης, για να φωτίσει με αλήθεια και συγκίνηση τις ζωές, τα όνειρα και τις αντιφάσεις της ελληνικής μεταναστευτικής κοινότητας που προσπαθεί να ριζώσει σε έναν ξένο τόπο, όπου η γλώσσα, το τραγούδι και η μνήμη είναι τα μόνα πράγματα που τους έχουν απομείνει, οι Έλληνες μετανάστες στήνουν το δικό τους άτυπο καταφύγιο. Στο επίκεντρο βρίσκεται η Τασούλα, μια νεαρή γυναίκα που φτάνει μόνη στη Νέα Υόρκη αναζητώντας μια ευκαιρία να σταθεί στα πόδια της. Ανάμεσα σε ουρανοξύστες και υπόγειες συμφωνίες, θα βρει στήριγμα στο ελληνικό καφενείο – έναν τόπο συνεύρεσης και εξομολόγησης, όπου οι προσωπικές ιστορίες πλέκονται με το συλλογικό βίωμα της ξενιτιάς.
