Δύο τελευταίες παραστάσεις για τον "Αρχιτέκτονα" Γιώργο Παπαπαύλου

'Ένας αρχιτέκτονας παραδίδει σε ένα ζευγάρι το σπίτι που έχει σχεδιάσει για εκείνους. Δεν πρόκειται όμως για έναν απλό χώρο κατοίκησης, αλλά για ένα απολύτως ελεγχόμενο σύστημα με αυστηρές αναλογίες, συγκεκριμένες διαδρομές, επιτρεπόμενες στάσεις και απαγορευμένες κινήσεις. Αυτή είναι κοντολογίς η υπόθεση της σουρεαλιστικής ελληνικής κωμωδίας της Φώφης Τρέζου "Ο αρχιτέκτων" με πρωταγωνιστή τον Γιώργο Παπαπαύλου στη σκηνή του θεάτρου 104. Η παράσταση σε σκηνοθεσία της Ζωής Ξανθοπούλου συνεχίζεται με δύο τελευταίες παραστάσεις έως τις 5 Απριλίου, το Σάββατο στις 6 μ.μ. και την Κυριακή στις 9 μ.μ.

Καθώς το ζευγάρι -που υποδύονται οι ηθοποιοί Θεόφιλος Μακρής και Μαρίνα Φλωροπούλου- προσπαθεί να ζήσει μέσα στο σπίτι, να μετακινήσει έπιπλα, να καθίσει, να φιληθεί, να ξεκουραστεί, ο Αρχιτέκτονας παρεμβαίνει διαρκώς. Διορθώνει, απαγορεύει, επιβάλλει. Κάθε ανθρώπινη ανάγκη θεωρείται παραβίαση της αρμονίας. Κάθε μικρή αλλαγή αντιμετωπίζεται ως απειλή για τη συνοχή του χώρου.

Σταδιακά αποκαλύπτεται ότι ο Αρχιτέκτονας δεν έχει απλώς σχεδιάσει το σπίτι: έχει δεθεί υπαρξιακά μαζί του. Πιστεύει πως το σπίτι ζει, αναπνέει, θυμάται και αμύνεται. Οι άνθρωποι, αντίθετα, είναι ασταθείς, μεταβαλλόμενοι, αναξιόπιστοι. Αλλάζουν βάρος, στάση, επιθυμίες· κι αυτή η αλλαγή, για τον ίδιο, ισοδυναμεί με καταστροφή.

Το ζευγάρι, παγιδευμένο σε έναν χώρο που δεν τους ανήκει πραγματικά, προσπαθεί να αντιδράσει, να ξεφύγει, ακόμη και να καταστρέψει το σπίτι για να σωθεί. Όμως ο Αρχιτέκτονας εμφανίζεται παντού, σαν φάντασμα δεμένο με το μπετόν, ανίκανος να εγκαταλείψει το δημιούργημά του. Η σύγκρουσή τους κορυφώνεται βίαια. 

Η Φώφη Τρέζου οικοδομεί μια τραγική κωμωδία για τον σύγχρονο άνθρωπο, παγιδευμένο ανάμεσα στην ανάγκη ελέγχου και στη βία της τελειότητας. Η γραφή είναι κοφτερή και ρυθμική, οι διάλογοι κινούνται με δεξιοτεχνία από το κωμικό στο απειλητικό, από το καθημερινό στο εφιαλτικό. 

Ο Αρχιτέκτων δεν είναι απλώς ένας χαρακτήρας· είναι μια ιδέα: ο φόβος απέναντι σε ό,τι δε μετριέται, δεν προβλέπεται, δεν ελέγχεται. 'Ένα έργο για τη σύγχρονη κοινωνία της απόδοσης και της κανονικότητας, για την αγωνία μπροστά στη φθορά και την αδύνατη επιθυμία να παγώσει ο χρόνος. Γιατί, όπως υπαινίσσεται και το τέλος, "οι τοίχοι μόνο μένουν".

Η Ζωή Ξανθοπούλου και ο Γιώργος Παπαπαύλου συνυπογράφουν την δραματουργική επεξεργασία. Η πρωτότυπη μουσική και η ενορχήστρωση είναι του Γιώργου Ατσικνούδα, τα σκηνικά και τα κοστούμια του Γιώργου Λυντζέρη και οι φωτισμοί της Κατερίνας Σαλταούρα. Την κίνηση επιμελείται η Μαρίζα Τσίγκα.