"Ιεροτελεστία"
Βασισμένη στο κείμενο του Γκιγιόμ Πουά και σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη, η παράσταση αποτελεί μια σωματική σπουδή πάνω στη συλλογικότητα. Μέσα από τον μινιμαλισμό και με χαρακτηιστικό ρυθμό, δεκατρείς ερμηνευτές του Εθνικού Θεάτρου ( Ελευθερία Αγγελίτσα, Χαράλαμπος Αθανασόπουλος, Ειρήνη Δάμπαση, Γιώργος Εξακοΐδης, Γιώργος Κισσανδράκης, Κωνσταντίνος Κρομμύδας, Θάνος Μαγκλάρας, Ιωάννα Μαυρέα, Χρήστος Τζον Μούσλλι, Μαρία Μπαγανά, Ανδρέας Νάτσιος, Ηλίας Σγουραλής, Θωμάς Τσακνάκης) εξερευνούν τα αρχέγονα ένστικτα και τη θυσία ως μέσο κοινωνικής συνοχής. (Εθνικό Θέατρο, έως 22/3)
"Άσπρο μαύρο"
Στο έργο του Κόρμαν ΜακΚάρθι, σε σκηνοθεσία Αντώνη Καφετζόπουλου, οι ήρωες συγκρούονται ανάμεσα στο ένστικτο και την ηθική. Με τους Αντώνη Καφετζόπουλο και Ζερόμ Καλούτα, η παράσταση ανατέμνει τις ανθρώπινες σχέσεις μέσα από ένα καταιγιστικό ψυχολογικό θρίλερ που δοκιμάζει τα όρια της αλήθειας. (Επί Κολωνώ, έως 23/3)
"Οι δούλες"
Ο Σάββας Στρούμπος σκηνοθετεί το εμβληματικό έργο του Ζαν Ζενέ, με τους Έλλη Ιγγλίζ, Ντίνο Παπαγεωργίου και Μυρτώ Ροζάκη. Μια τελετουργική προσέγγιση πάνω στην ταξική υποταγή και την υπαρξιακή εξέγερση, όπου το παιχνίδι των ρόλων μετατρέπεται σε έναν θανάσιμο χορό αναζήτησης ελευθερίας και ταυτότητας. (Άττις-Νέος Χώρος, έως 22/3)
"Σκίτσο 4 | Ούρλιαξα στους Θεούς του 0 και του 1"
Η παράσταση της Μάρθας Μπουζιούρη, διερευνά τον εγκλωβισμό του σύγχρονου ανθρώπου στον ψηφιακό κόσμο. Με πρωταγωνιστές τους Ελισσαίο Βλάχο, Θεοδώρα Γεωργακοπούλου, Δημήτρη Καπετάνιο κ.ά., καταγράφει την προσπάθεια για ουσιαστική επαφή μέσα στο χάος των αλγορίθμων. (Δίπυλον, έως 19/3)
"Perplex"
Ο Μάριους φον Μάγιενμπουργκ συναντά τη σκηνοθετική προσέγγιση του Γιώργου Παύλου σε μια κωμωδία του παραλόγου. Τέσσερις ηθοποιοί (Άγγελος-Προκόπιος Νεράντζης, Κατερίνα Νταλιάνη, Γιώργος Φασουλάς, Ανδρομάχη Φουντουλίδου) εναλλάσσουν ταυτότητες και πραγματικότητες, αποδομώντας με χιούμορ τις κοινωνικές συμβάσεις και την εύθραυστη φύση της ανθρώπινης ύπαρξης. (Κάμιρος, έως 22/3)
"Βάσσα - Μια μητέρα"
Το αριστούργημα του Μαξίμ Γκόρκι, υπό τη σκηνοθετική ματιά της Λίλλυς Μελεμέ, ζωντανεύει με μια ομάδα νέων ηθοποιών. Μια διεισδυτική ματιά στην οικογενειακή σήψη και τη σκληρή πάλη για την εξουσία, όπου η μητρική αγάπη εργαλειοποιείται στο βωμό του κέρδους. (Arroyo, έως 24/3)
"(κρότος)"
Το έργο του Σπύρου Αναστασίνη, σε σκηνοθεσία Αντρέα Ψύλλια, εμπνέεται από το διήγημα της Λιλής Ζωγράφου "Ο τρόμος". Μια παράσταση έντονου σωματικού χαρακτήρα που πραγματεύεται τη συγκάλυψη και την αδικία. Πέντε ηθοποιοί (Κατερίνα Δημάτη, Βασιλίνα Κατερίνη, Πάνος Μαλικούρτης, Βλάσσης Ματσούκας, Νίνα Φραντζεσκάκη) και μια μουσικός (Ελένη Αληφραγκή) ζωντανεύουν μια πολύβουη πλατεία, χαράσσοντας στη συλλογική μνήμη μια σύγχρονη τραγωδία που αρνείται να ξεχαστεί. (Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, έως 21/3)
"(ο μικρός) 'Εγιολφ"
Ο Ντίνος Ψυχογιός σκηνοθετεί τον "Μικρό Έγιολφ" του Ίψεν, προτείνοντας μια σύγχρονη ανάγνωση πάνω στο πένθος και την ενοχή. Οι Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου, Aulona Lupa, Φαίδρα Αγγελάκη και Πασέ Κολοφωτιάς αναζητούν στη σκηνή νέους τρόπους σύνδεσης, σε ένα ώριμο δράμα που επαναπροσδιορίζει τις αξίες και τις ευθύνες που κληρονομήσαμε από το παρελθόν. (ΠΛΥΦΑ, έως 25/3)
"Τυφλή, τυφλή φοράδα, πού πας;"
Η Δέσποινα Σαραφείδου πρωταγωνιστεί στο έργο του Σωτήρη Δημητρίου σε σκηνοθεσία Δαμιανού Κωνσταντινίδη. Μια παράσταση-περιπλάνηση στην ανθρώπινη καθημερινότητα, τη βία και τη ματαίωση, αλλά και την απρόσμενη τρυφερότητα. Μετά τη θερμή περσινή υποδοχή, οι ομάδες 1+1=1 και Angelus Novus ζωντανεύουν ξανά μια ιστορία που υμνεί την ελπίδα και την αγάπη. (Φούρνος, έως 22/3)
"Barcelona"
Το ερωτικό θρίλερ της Bess Wohl, σε σκηνοθεσία Πάρι Ερωτοκρίτου, με πρωταγωνιστές τους Μιχάλη Λεβεντογιάννη και η Ηλιάνα Μαυρομάτη παρουσιάζει μια τυχαία συνάντηση που μετατρέπεται σε επικίνδυνη σύγκρουση πολιτισμών και μυστικών. Μέσα από έντονες συγκρούσεις και αδιάκοπη δράση, την ερωτική ατμόσφαιρα που δημιουργείται μεταξύτ τους, διαδέχονται η αγωνία και η απειλή του θανάτου, ενώ οι πολιτικές τους απόψεις των ηρώων αλλάζουν δραματικά την μεταξύ τους κατάσταση. (Πτι Παλαί, έως 24/3)
Δείτε όλες τις παραστάσεις στον οδηγό θεάτρου του "α".
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Οι δούλες
Ένα από τα πιο «προκλητικά» θεατρικά κείμενα του 20ου αιώνα ανεβάζει η ομάδα Σημείο Μηδέν θέτοντας το ερώτημα τι θα γινόταν αν οι απόκληροι της κοινωνίας διεκδικούσαν τη φωνή τους. Το έργο από την πρώτη του παράσταση το 1947 έως σήμερα αποτελεί ανοιχτό πεδίο συνεχούς έρευνας και ερμηνειών. Ο συγγραφέας σηκώνει έναν αμείλικτο καθρέφτη που αποτυπώνει τα απωθημένα της κοινωνίας. Η αποκάλυψη του δεν έχει δραματικά χαρακτηριστικά ούτε παρουσιάζει το δράμα των καταπιεσμένων. Το θέατρο του Ζενέ είναι θέατρο στο χείλος της Αβύσσου, καθώς αποκαλύπτει μορφές ζωής που η κοινωνία των «κανονικών» επιμένει να καταπιέζει, να οδηγεί στην παρακμή ή και στην καταστροφή.
Τυφλή, τυφλή φοράδα, πού πας;
Πέντε διηγήματα του σημαντικού Έλληνα συγγραφέα ενώνονται σε μια παράσταση για τις ανθρώπινες σχέσεις, την ενδοοικογενειακή βία, τη ματαίωση αλλά και την ελπίδα, την αγάπη, το χιούμορ, την παρηγοριά («Ντιάλιθ’ ιμ», «Χριστάκη», «Βαλέρια», «Η φλέβα του λαιμού», «Γλύκα στο στόμα», «Κάι, κάι, θεούλη μου»). Στις ιστορίες αυτές τα πλάσματα που πρωταγωνιστούν κουβαλούν μια αντίδικη μοίρα και πορεύονται ακυβέρνητα αναζητώντας κάπου ν’ ακουμπήσουν: Μια γυναίκα εγκλωβισμένη σ’ ένα ασφυκτικό οικογενειακό περιβάλλον ξαναβρίσκει τη γλώσσα της καθώς θρηνεί το χαμένο παιδί της. Μια πόρνη που πουλάει το γιο της για δυο χιλιάρικα στη Συγγρού συνδέεται ξανά με τις ρίζες της την ώρα της ύστατης απώλειας. Μια φλέβα που χορεύει άτσαλα αποκαλύπτει τη δύναμη και το χαμόγελο μιας μάνας αφοσιωμένης στην άρρωστη κόρη της. Ένα νεκροταφείο γίνεται το σκηνικό για την ερωτική συνεύρεση δυο μοναχικών ανθρώπων. Τέλος, τα ζώα που υποφέρουν τα πάνδεινα σ’ έναν μακρινό ναύσταθμο καταλήγουν να είναι μια αλληγορία για τις αδέσποτες τύχες όλων μας.
Άσπρο μαύρο
Το έργο του σπουδαίου Αμερικανού συγγραφέα πραγματεύεται τη σπαρακτική σύγκρουση δύο αντιδιαμετρικών κόσμων — πίστης και απόγνωσης, φωτός και σκότους, με επίκεντρο τη φορτισμένη συνομιλία ανάμεσα σε δύο άνδρες -έναν βαθιά πιστό πρώην κατάδικο και έναν καθηγητή πανεπιστημίου που βρίσκεται στο χείλος της αυτοκτονίας. Με χαρακτηριστικό υποδόριο χιούμορ, πυκνό λόγο και διανοητική ένταση, το έργο ξεδιπλώνει τον υπαρξιακό διάλογο δύο σχολών σκέψης που αναμετρώνται με το απόλυτο.
Barcelona
Το ερωτικό θρίλερ που σάρωσε στο Λονδίνο, παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Ξεκινάει όταν ο γοητευτικός Μανουέλ επιστρέφει στο διαμέρισμά του στη Βαρκελώνη με την Ιρέν, μία νεαρή και μεθυσμένη Αμερικανίδα τουρίστρια. Οι δυο τους, χαρούμενοι, δείχνουν ότι θέλουν να απολαύσουν μια ερωτική βραδιά χωρίς δεσμεύσεις. Όμως σύντομα εμφανίζονται εντάσεις, δημιουργούνται ρωγμές. Σώματα και πολιτισμοί συγκρούονται έντονα και πίσω από την αρχική ρομαντική τους διάθεση διαφαίνεται πως και οι δύο έχουν κρυφές προθέσεις. Την ερωτική ατμόσφαιρα διαδέχονται η αγωνία και η απειλή του θανάτου, ενώ απρόσμενα, οι πολιτικές τους απόψεις αλλάζουν δραματικά την μεταξύ τους κατάσταση.
Perplex
Ο φαινομενικά ασφαλής αστικός κόσμος των τεσσάρων πρωταγωνιστών αποδεικνύεται επικίνδυνα ανεξέλεγκτος στο πρωτόπαικτο στην ελληνική σκηνή έργο του ανατρεπτικού δραματουργού του «Άσχημου». Μια σπιντάτη, ξεκαρδιστική ιστορία σύγχρονου παραλογισμού, μέσα από τη σαρκαστική ματιά του Γιώργου Παύλου. Η Εύα και ο Ρόμπερτ επιστρέφουν από τις διακοπές τους. Κάτι είναι τρομακτικά διαφορετικό. Γιατί το φως δεν λειτουργεί; Ποια είναι αυτή η άγνωστη γλάστρα; Ποιος ξένος φύτεψε αυτό το φυτό εκεί; Είναι στ’ αλήθεια αυτό το διαμέρισμά τους; Προφανώς και όχι, γιατί η Γιούντιτ και ο Σεμπάστιαν, φιλικό ζευγάρι που υποτίθεται ότι θα πότιζε τα λουλούδια τους όσο εκείνοι έλειπαν, τους πετάει αμέσως έξω απ' το σπίτι. Ο σουρεαλισμός χτίζεται από σκηνή σε σκηνή και οι σχέσεις διαλύονται, καταστρέφοντας οποιοδήποτε κοινωνικό και προσωπικό δεδομένο.
Ιεροτελεστία
Η ύπαρξη λογίζεται ως πράξη επανάστασης στο έργο του Γάλλου συγγραφέα που αντλεί από συνεντεύξεις που πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Ανεβαίνει σε μια παράσταση για τη θνητότητα, την απώλεια και ταυτόχρονα μία παρέλαση ανθρωπινότητας, μια γιορτή της ζωής με ζωντανή μουσική επί σκηνής. Πάνω σε μια ιδέα της Γαλλίδας σκηνοθέτριας θεάτρου και όπερας Lorraine de Sagazan, υφαίνεται το έργο - χρονικό απώλειας που – μέσα από «μικρές» ιστορίες ανθρώπων – καταλήγει στη «μεγάλη» Ιστορία της ανθρωπότητας. Ιστορίες θανάτου ανθρώπων που αγαπήθηκαν παθιασμένα, που θυσιάστηκαν για τους άλλους, που ταξίδεψαν στην άλλη άκρη της θάλασσας για ένα καλύτερο μέλλον, που τους έκλαψαν ή που δεν τους αναζήτησε κανείς. Η σκηνική προσέγγιση του Χρήστου Θεοδωρίδη ακολουθεί τη λογική συνεντεύξεων του συγγραφέα, προσθέτοντας στο τελικό αποτέλεσμα και τρεις νέες ιστορίες εμπνευσμένες από την ελληνική πραγματικότητα των τελευταίων χρόνων, γραμμένες από την τακτική συνεργάτιδα του σκηνοθέτη, Ιζαμπέλα Κωνσταντινίδου. Σε μια εποχή στην οποία ο θάνατος περνάει απαρατήρητος, σχεδόν αδιάφορος, που η απώλεια οφείλει να βιώνεται γρήγορα και ο πόνος δεν επιτρέπεται, το έργο του Γκιγιάμ Πουά έρχεται να μας θυμίσει ότι το τέλος της ζωής είναι ένα φυσικό μέρος της.
(κρότος)
Αντλώντας έμπνευση από το διήγημα της Λιλής Ζωγράφου «Ο τρόμος» από τη συλλογή διηγημάτων «Επάγγελμα: Πόρνη», η ομάδα αφηγείται τη σύγχρονη ιστορία μιας γυναίκας που πραγματεύεται την έννοια της αδικίας και της συγκάλυψης μέσα από μια παράσταση έντονου σωματικού χαρακτήρα και πολλαπλών εναλλαγών ρόλων, ορμώμενη από το Φεστιβάλ Άδειος Χώρος 2025 του Θεάτρου Οδού Κυκλάδων «Λευτέρης Βογιατζής». Πέντε ηθοποιοί και μία μουσικός επί σκηνής μας παρασύρουν σε μία παράλογη και πολύβουη πλατεία. Την πλατεία μίας τραγωδίας που θα μείνει για πάντα χαραγμένη στη συλλογική μας μνήμη.
Βάσσα - Μια μητέρα
Μια αιχμηρή πολιτική ανάγνωση του έργου «Βάσσα Ζελεσνόβα» πάνω στην εξουσία, την οικογένεια και τη βία που κληροδοτείται από γενιά σε γενιά. Μια γυναίκα αναλαμβάνει τα ηνία της οικογένειας και της επιχείρησης μετά το θάνατο του συζύγου της, χρησιμοποιώντας κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο προκειμένου να επιβιώσει. Η παράσταση συνθέτει έναν ασφυκτικό σκηνικό μικρόκοσμο, όπου η μητρική αγάπη μετατρέπεται σε εργαλείο ελέγχου, εκφοβισμού, καταπίεσης και ακρωτηριασμού της ελεύθερης βούλησης και η επιβίωση σε ηθικό αδιέξοδο.
Σκίτσο 4 | Ούρλιαξα στους θεούς του 0 και του 1
Με υπότιτλο «Ούρλιαξα στους Θεούς του 0 και του 1», το τέταρτο «Σκίτσο» της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου βουτά στην ουσία της θεατρικής διαδικασίας στην εποχή των πίξελ. Διαβάζουμε για την παράσταση της Μάρθας Μπουζιούρη: Δεν υπάρχουν πια ηθοποιοί στο θέατρο. Βασικά, δεν υπάρχει θέατρο. Μόνο κώδικας, pixels και συνθετικά σώματα. Tα είχε προφητεύσει όλα η Κασσάνδρα, όμως κανείς δεν την πίστεψε. Νόμισαν πως τα λόγια της ήταν προϊόν μυθοπλασίας κι εκείνη ρόλος. Κι όμως, στα ερείπια ενός από χρόνια σφραγισμένου θεάτρου, μια ομάδα ηθοποιών με σάρκα και οστά, ξεκινά πρόβες, μυστικά και παράνομα, για μια νέα παράσταση...
(Ο μικρός) Έγιολφ
Μια σύγχρονη σκηνική ανάγνωση του ιψενικού έργου για την απώλεια και την πραγματική σημασία της ανθρώπινης ευθύνης, μέσα από το βλέμμα μιας γενιάς που παλεύει να επαναπροσδιορίσει τις αξίες, τα όρια και τις ευθύνες που της κληροδότησαν οι προηγούμενες. Σε ένα από τα ώριμα ρεαλιστικά του έργα, που γράφτηκε το 1894, ο Ίψεν δεν περιορίζεται στις αναμενόμενες αντιδράσεις απέναντι σε μια τόσο συγκλονιστική πραγματικότητα, αλλά προχωρά πολύ βαθύτερα. Εστιάζει στις καταλυτικές συνέπειες του πένθους και της ενοχής στο αγαπημένο του αντικείμενο μελέτης, το ζευγάρι, το οποίο, μέσα από τη θλίψη και τον πόνο, καλείται να επαναπροσδιορίσει τη θέση του στον κόσμο, να αποκαταστήσει ό,τι είναι δυνατό και να ανακαλύψει νέους τρόπους σύνδεσης.
