Συναινούμε ή απλώς σιωπούμε; Η "Συναίνεση" της Νίνα Ρέιν έρχεται σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαργιά

Ο Τάκης Τζαμαργιάς είναι ένας σκηνοθέτης που διακρίνεται για την ανθρωπιστική του ματιά. Υπηρετεί τον κοινωνικό ρεαλισμό με ποιητικές προεκτάσεις, επιλέγοντας έργα που μιλούν για το "εδώ και τώρα", την κοινωνική αδικία, τη διαφορετικότητα και τα τραύματα της σύγχρονης κοινωνίας (π.χ. "Ο Ποπολάρος", "Το τρίτο στεφάνι", "Φυλές"). Αναζητά πάντα τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο συναίσθημα και τη λογική, αναδεικνύοντας τις πιο μύχιες πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης· γι' αυτό και η συνάντησή του με τη Νίνα Ρέιν μέσα από το έργο "Συναίνεση" παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Η αιχμηρή γραφή της Βρετανίδας συγγραφέως βρίσκει στην ευαισθησία του σκηνοθέτη έναν ιδανικό συνομιλητή.

Το έργο της Ρέιν, τιμημένο με το διεθνές βραβείο Susan Smith Blackburn Prize, προσεγγίζει το δικαστικό δράμα με έναν μη συμβατικό τρόπο. Πρόκειται για μια ευφυή μαύρη κωμωδία που ανατέμνει το δυτικό αξιακό σύστημα. Στην πλοκή, μια παρέα νομικών καλείται να διαχειριστεί επαγγελματικά μια υπόθεση σεξουαλικής επίθεσης, μόνο και μόνο για να δουν την προσωπική τους ζωή να μετατρέπεται σε ένα πεδίο μάχης γεμάτο ηθικές αντιφάσεις. Ο Τάκης Τζαμαργιάς εστιάζει στη σχετικότητα της αλήθειας και στην κυριαρχία της γλώσσας ως εργαλείο εξουσίας, υπογραμμίζοντας πως η απουσία ενσυναίσθησης καθιστά τη συναίνεση μια έννοια μετέωρη.

"Η ενσυναίσθηση ίσως να αποτελεί προϋπόθεση για τη "Συναίνεση". Αυτό υπονοεί η Νίνα Ρέιν, αφού στην εξουσία της γλώσσας τίποτα δεν είναι αυτονόητο. Ούτε η αλήθεια. Ούτε η δικαιοσύνη. Ούτε η ηθική", σημειώνει ο σκηνοθέτης για την παράσταση που κάνει πρεμιέρα στις 17 Απριλίου στο Σύγχρονο Θέατρο (η προπώληση ξεκινάει με προσφορά early bird €12).

Στη σκηνή, ο νομικίστικος ορθολογισμός συγκρούεται βίαια με τη βιωμένη εμπειρία, αναδεικνύοντας πώς τα κενά δικαίου μετατρέπονται σε υπαρξιακά αδιέξοδα. Η Ρέιν αποδομεί τα πατριαρχικά ιδεολογήματα και τη δυσκολία απόδειξης της αλήθειας σε υποθέσεις βίας, προκαλώντας τον θεατή να αναρωτηθεί αν η σιωπή αποτελεί αποδοχή ή αδυναμία αντίδρασης.

Ως δάσκαλος υποκριτικής, ο Τζαμαργιάς δίνει έμφαση στην εσωτερική αλήθεια των ηρώων, αποφεύγοντας τους εντυπωσιασμούς. Αυτό επιδιώκει και εδώ, καθοδηγώντας ένα δυναμικό σύνολο επτά ταλαντούχων ηθοποιών —Αλέξανδρος Μαυρόπουλος, Κίττυ Παϊταζόγλου, Βαλέρια Δημητριάδου, Παναγιώτης Γαβρέλας, Ερρίκος Μηλιάρης, Καλλιόπη Παναγιωτίδου και Μανταλένα Καραβάτου— σε μια ιστορία όπου η αλήθεια του ενός μπορεί να καταστρέψει τη ζωή του άλλου.

Διαβάστε το σημείωμα του Τάκη Τζαμαργιά

Η ενσυναίσθηση ίσως να αποτελεί προϋπόθεση για τη ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ. Αυτό υπονοεί η Νίνα
Ρέιν, αφού με την εξουσία της γλώσσας τίποτα δεν είναι αυτονόητο. Ούτε η αλήθεια.
Ούτε η δικαιοσύνη. Ούτε η ηθική. Μια τραγικωμωδία — ή καλύτερα μια ευφυής μαύρη κωμωδία — για τη σύγκρουση ανάμεσα στη θεσμική δικαιοσύνη και τη βιωμένη εμπειρία. Στην φρενήρη πορεία των οκτώ ηρώων της αποκαλύπτεται ένα πολύσημο αξιακό σύστημα με στάσεις, κρίσεις, πεποιθήσεις, νομικίστικες λογικές, πατριαρχικά ιδεολογήματα και κυρίως μια ηθική, που παραβιάζεται όταν και καταπώς βολεύει.

Ερωτήματα που δεν ζητούν μία απάντηση.
Κάθε απάντηση διεκδικεί τη δική της αλήθεια.
Δύο ασυμβίβαστες εκδοχές της αλήθειας.
Και όμως — η αλήθεια του ενός μπορεί να καταστρέψει τη ζωή του άλλου.
Τα αδιέξοδα στα κενά δικαίου του δυτικού κόσμου.

Οι θύτες που γίνονται θύματα και τα θύματα κατηγορούμενοι. Μια παράσταση που δεν σου ζητά απλώς να την δεις σου ζητά να απαντήσεις. Στη μία και μοναδική ερώτηση: Μπορεί να υπάρξει Συναίνεση, όταν δεν αφουγκράζομαι, δεν ακούω, δεν αισθάνομαι την κραυγή του Άλλου.