Alberto Rodrigálvarez©
Η γοητεία της "Carmen" δεν ξεθωριάζει· αντίθετα, πρόκειται για έναν γυναικείο χαρακτήρα που έχει περάσει οριστικά στη σφαίρα του μύθου. Το ίδιο ισχύει και για τους δημιουργούς της, τον σκηνοθέτη Κάρλος Σάουρα και τον χορογράφο Αντόνιο Γκάδες. Η παρακαταθήκη που άφησαν πίσω τους είναι τεράστια, με τη συγκεκριμένη χοροθεατρική εκδοχή να αποτελεί ένα αριστούργημα γεμάτο συναίσθημα και αειθαλή φρεσκάδα.
Σήμερα, αυτή η εμβληματική παραγωγή, μια από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές της ισπανικής τέχνης, έρχεται στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (24-26/4) για να ζωντανέψει ξανά τον μύθο της απόλυτης ελευθερίας.

Το δημιούργημα των δύο γιγάντων, πρωτοπαρουσιάστηκε στο Παρίσι το 1983, αμέσως μετά τη θριαμβευτική πορεία της ομώνυμης ταινίας. Τότε, οι Γάλλοι κριτικοί είχαν δηλώσει χαρακτηριστικά: "Ο Μεριμέ έφερε την Κάρμεν στη Γαλλία, αλλά ο Γκάδες και ο Σάουρα την ξαναγύρισαν στην Ισπανία".

Η παράσταση, που φέρει την υπογραφή της Compañía Antonio Gades, αποτελεί μια βουτιά στη λαϊκή ψυχή. Μακριά από τα επιτηδευμένα στερεότυπα του παρελθόντος, η Carmen του Γκάδες είναι μια γυναίκα ειλικρινής, ταξικά συνειδητοποιημένη και λυσσαλέα προσηλωμένη στην προσωπική της χειραφέτηση. Όπως έλεγε ο ίδιος ο δημιουργός, δεν είναι μια γυναίκα που βασανίζει τους άνδρες, αλλά μια προσωπικότητα που δίνεται ολοκληρωτικά σε ό,τι αγαπά, αδιαφορώντας για τις συνέπειες.

Επί σκηνής, το ερωτικό τρίγωνο μεταξύ της Κάρμεν, του Δον Χοσέ και του Ταυρομάχου ξετυλίγεται μέσα από ένα φλαμένκο γυμνό από "διακοσμητικά" στοιχεία, εστιασμένο στην ουσία του συναισθήματος. Τους κεντρικούς ρόλους ενσαρκώνουν οι κορυφαίοι χορευτές της ομάδας (Esmeralda Manzanas, Alvaro Madrid, Jairo Rodríguez, Miguel Ángel Rojas), υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση της Stella Arauzo, της επί χρόνια παρτενέρ του Γκάδες που διαφυλάσσει την αυθεντική του χορογραφία.

Ο Αντόνιο Γκάδες, ο άνθρωπος που θάμπωνε τη σκηνή με ελάχιστα μέσα, δημιούργησε με την Carmen έναν φόρο τιμής στη γυναίκα. Μετά την πτώση της δικτατορίας στην Ισπανία, η τέχνη του έγινε το σύμβολο μιας νέας εποχής. Στο Μέγαρο Μουσικής, το κοινό θα έχει την ευκαιρία να βιώσει αυτή την αειθαλή φρεσκάδα μιας παράστασης-αριστουργήματος, όπου ο χορός δεν είναι απλώς κίνηση, αλλά η ίδια η κραυγή της ισπανικής ψυχής.


