Αντωνία Κάντα©
Συνεχίζεται και τον Μάρτιο η παράσταση του εμβληματικού έργου του Ζαν Ζενέ, "Οι δούλες" σε μετάφραση του Δημήτρη Δημητριάδη και σκηνοθεσία του Σάββα Στρούμπου. Επί σκηνής συναντώνται οι 'Έλλη Ιγγλίζ, Ντίνος Παπαγεωργίου και Μυρτώ Ροζάκη, σε μια σύνθεση της ομάδας Σημείο Μηδέν που διακρίνεται από υψηλή υποκριτική ένταση και σωματικότητα.
"Για εμάς οι "Δούλες" είναι ένα αγωνιώδες προμήνυμα κινδύνου από το μέλλον, καθώς ως ανθρωπότητα βαδίζουμε με ιλιγγιώδη ταχύτητα στο χείλος της αβύσσου. Μας απασχόλησε πολύ το πώς θα είναι ο άνθρωπος χωρίς τις αντιστάσεις του, χωρίς τις εξεγέρσεις του", σημειώνει ο Σάββας Στρούμπος για την παράσταση.
Διαβάστε Επίσης
Οι "Δούλες" είναι ένα από τα πιο προκλητικά και ριζοσπαστικά θεατρικά κείμενα του 20ού αιώνα. Από την πρώτη του παρουσίαση το 1947 έως σήμερα, παραμένει ένα ανοιχτό πεδίο ερμηνευτικής έρευνας, προκαλώντας το κοινό να αναμετρηθεί με τις σκοτεινές πλευρές της κοινωνικής κανονικότητας. Ο Ζενέ δεν αφηγείται απλώς το δράμα των καταπιεσμένων· στρέφει αμείλικτα τον καθρέφτη στην ίδια την κοινωνία, αποκαλύπτοντας τα απωθημένα, τις φαντασιώσεις εξουσίας και τους μηχανισμούς βίας που τη συγκροτούν.
"Ο Σάββας Στρούμπος προσέγγισε τις "Δούλες" μέσα από τη χαρακτηριστική σκηνική φόρμα του, γκρεμίζοντας ολωσδιόλου την εξωτερική αστική κατασκευή και διαλύοντας κάθε υπόνοια ρεαλισμού. Το παιχνίδι που εφευρίσκουν η Σολάνζ και η Κλερ, υποκρινόμενες την Κυρία και τη Δούλα της είναι κάτι παραπάνω από εκτόνωση, πρόβα δολοφονίας, ακόμη και από παιχνίδι αυτοπροσδιορισμού από το οποίο αδυνατούν να ξεφύγουν. Στην παράσταση, οι δύο αδελφές δείχνουν να έχουν ταχθεί σε μία τελετουργία αυτοθυματοποίησης, να επιδίδονται στην αναπαράσταση ενός εξουσιαστικού μηχανισμού που τις συνθλίβει, αλλά παράλληλα τις ηδονίζει", διαβάζουμε στην κριτική του "α".
>> Διαβάστε την κριτική για την παράσταση "Οι δούλες"
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Οι δούλες
Ένα από τα πιο «προκλητικά» θεατρικά κείμενα του 20ου αιώνα ανεβάζει η ομάδα Σημείο Μηδέν θέτοντας το ερώτημα τι θα γινόταν αν οι απόκληροι της κοινωνίας διεκδικούσαν τη φωνή τους. Το έργο από την πρώτη του παράσταση το 1947 έως σήμερα αποτελεί ανοιχτό πεδίο συνεχούς έρευνας και ερμηνειών. Ο συγγραφέας σηκώνει έναν αμείλικτο καθρέφτη που αποτυπώνει τα απωθημένα της κοινωνίας. Η αποκάλυψη του δεν έχει δραματικά χαρακτηριστικά ούτε παρουσιάζει το δράμα των καταπιεσμένων. Το θέατρο του Ζενέ είναι θέατρο στο χείλος της Αβύσσου, καθώς αποκαλύπτει μορφές ζωής που η κοινωνία των «κανονικών» επιμένει να καταπιέζει, να οδηγεί στην παρακμή ή και στην καταστροφή.
