Μετράμε "24 ώρες σ’ έναν κόσμο που δεν μας ανήκει", μαζί με τον Παντελή Φλατσούση

Ο Παντελής Φλατσούσης είναι ένας δημιουργός και σκηνοθέτης που συνομιλεί με τις διαψεύσεις, τις εντάσεις και τα αδιέξοδα μιας ολόκληρης γενιάς με τρόπο μοναδικό· μέσα από το πρίσμα του προσωπικού βιώματος που συναντά τη συλλογική ματιά. Στη νέα του παράσταση "24 ώρες σ’ έναν κόσμο που δεν μας ανήκει", που κάνει πρεμιέρα στο Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν από 16 Φεβρουαρίου (σκηνή Φρυνίχου), με αφετηρία "Το Μίσος" του Ματιέ Κασοβίτς (1995), δεν επιχειρεί ένα remake ή μια διασκευή του εμβληματικού φιλμ του ευρωπαϊκού σινεμά. Χρησιμοποιεί την ταινία ως σημείο εκκίνησης για τη δημιουργία ενός νέου, πρωτότυπου θεατρικού κειμένου.

"Με απασχόλησε ο τρόπος που οι εικόνες διαμορφώνουν συνειδήσεις και συχνά λειτουργούν οι ίδιες ως φορείς βίας".

'Όπως σημειώνει ο ίδιος, το ενδιαφέρον του εστιάζεται λιγότερο στο ίδιο το κινηματογραφικό έργο και περισσότερο στη συνθήκη που αυτό αποτυπώνει και στο πώς αυτή επανεμφανίζεται στη σημερινή κοινωνία: "Αυτό που με απασχόλησε ήταν να ανοίξει ένας διάλογος γύρω από ζητήματα όπως η διάχυση της βίας, οι κοινωνικές ανισότητες, ο αποκλεισμός και οι πολλαπλές εκφάνσεις τους, αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο οι εικόνες διαμορφώνουν συνειδήσεις και συχνά λειτουργούν οι ίδιες ως φορείς βίας. Σε αντίθεση με τη δεκαετία του ’90, η συστημική βία στις μέρες μας είναι κομμάτι της καθημερινότητας και αυτό που οριζόταν τότε ως περιθώριο, ως γκέτο, μπορούμε τώρα να το δούμε σε πολύ μεγαλύτερη έκταση του κόσμου". Παράλληλα, κεντρικό ερώτημα της παράστασης είναι η θέση του καλλιτέχνη μέσα σε αυτό το τοπίο και το πώς μπορεί να μιλήσει γι’ αυτά τα ζητήματα χωρίς να στέκεται απέξω, με ασφάλεια ή απόσταση.

"Σκηνικά, η παράσταση δομείται ως ένα ημερολόγιο εμπειριών τριών ντοκιμαντεριστριών", εξηγεί, "που μαζί με έναν πολυπολιτισμικό θίασο καταγράφουν λεπτό προς λεπτό τη διαδικασία μιας έρευνας για την τέχνη και τον κόσμο στην τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα. Εκθέτοντας την πορεία της έρευνάς τους με αφορμή το "Μίσος” μέσα από θραύσματα μιας ταινίας που δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί, η γραφή κινείται δοκιμιακά, συνομιλώντας με το οπτικοακουστικό υλικό και αποκαλύπτοντας σταδιακά την πορεία των τριών γυναικών". 

Στον πυρήνα της παράστασης βρίσκεται η αίσθηση ότι ζούμε σε έναν κόσμο που όλο και περισσότεροι άνθρωποι νιώθουν πως δεν τους ανήκει. 'Όταν χάνεται η ασφάλεια, χάνεται και η αίσθηση του τόπου, της σταθερότητας και της προοπτικής. Το θέατρο, όπως υπογραμμίζει ο σκηνοθέτης, δεν προσφέρει λύσεις· μπορεί όμως να λειτουργήσει ως χώρος σκέψης και αντίστασης στην παραίτηση. "Η στάση μου απέναντι σε αυτόν τον κόσμο είναι μια πρακτική απαισιοδοξία: να βλέπω καθαρά την πραγματικότητα και να συνεχίζω να δημιουργώ μέσα σε αυτήν".

Ιδιαίτερη σημασία έχει και η διεθνής διάσταση της παραγωγής, η οποία φέρνει σε διάλογο πολιτιστικούς φορείς από την Ελλάδα και τη Γερμανία. Ο Φλατσούσης τονίζει ότι "το πλαίσιο των γερμανικών κρατικών θεάτρων είναι ζηλευτό γιατί επιτρέπει μεγαλύτερο ρίσκο, πειραματισμό και ουσιαστική ενασχόληση με τα καίρια ζητήματα του παρόντος, χωρίς την ανησυχία για τον αριθμό των εισιτηρίων. Αυτό βέβαια δημιουργεί και τις κατάλληλες συνθήκες για να βρουν τα θέατρα αυτά το δικό τους κοινό. Πολύ συχνά λέγεται ότι το κοινό δεν ενδιαφέρεται. Αντιθέτως το κοινό διψάει. Το θέμα είναι βέβαια σε τι έχει εκπαιδευτεί και τι του δίνεις. Η ελεύθερη αγορά λειτουργεί αλλιώς σε σχέση με έναν θεατρικό οργανισμό που δεν έχει στο νου του το εισιτήριο αλλά τη μεγάλη προσέλευση με την έννοια του να επικοινωνήσει με περισσότερο κόσμο".

Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται στην παράσταση και η Saba Hosseini του ανσάμπλ του Theaterhaus Jena, μια επιλογή που δεν είναι αυτονόητη για το γερμανικό θεατρικό πλαίσιο. Η Ιρανή ηθοποιός που ζει και εργάζεται στη Γερμανία, μοιράζεται τη σκηνή με τις Λίζα Μικροπούλου και Κατερίνα Συναπίδου.

Αξιοσημείωτο είναι ότι τον Μάιο θα επισκεφθεί το Θέατρο Τέχνης η γερμανική παράσταση "Hass / Μίσος / Ură" σε δραματουργία του Josef Bäcker και σκηνοθεσία του Daniele Szeredy, για να συμπληρώσει το παζλ αυτής της θεατρικής ανταλλαγής ανάμεσα στους δημιουργούς και τον Παντελή Φλατσούση. 

Τη σύνθεση του κειμένου υπογράφουν ο ίδιος ο Παντελής Φλατσούσης και η Παναγιώτα Κωνσταντινάκου μαζί με όλη την ομάδα. Τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι του Κωνσταντίνου Ζαμάνη, το βίντεο του Φώτη Φωτόπουλου, οι φωτισμοί των Ιωάννας Αθανασίου και Τάσου Παλαιορούτα, ενώ η μουσική και ο ηχητικός σχεδιασμός του Σταύρου Γασπαράτου. Σε βίντεο εμφανίζονται οι Thato Kämmerer, Geoffroy de Lagasnerie, Ioana Nitulescu, Assa Traoré.