Στάθης Πορονίδης / Ελίνα Γιουνανλή©
Το Θέατρο Σταθμός υποδέχεται ξανά δύο ιδιαίτερα σκηνικά εγχειρήματα που, το καθένα με τον δικό του τρόπο, αναζητούν την ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης μέσα από τη μνήμη, την καθημερινή εμπειρία και τη συλλογική αφήγηση. Δύο παραστάσεις που συνομιλούν με το παρόν, φωτίζοντας τις αθέατες πλευρές της απώλειας και της εργασίας, δύο βασικούς άξονες της σύγχρονης ζωής.
Το πρωτότυπο project προφορικής αφήγησης του Βασίλη Κατσικονούρη, "Οι απόντες", ολοκληρώνει τον κύκλο του τις Παρασκευές των Χαιρετισμών (από 20 Φεβρουαρίου έως 13 Μαρτίου), επιμένοντας σε μια θεατρική πρακτική που συνδυάζει τη βιωματική μνήμη με την τελετουργική διάσταση της αφήγησης. Καθημερινοί άνθρωποι, ως σύγχρονοι ραψωδοί της διπλανής πόρτας, ανεβαίνουν στη σκηνή χωρίς πρόβα και χωρίς θεατρικές συμβάσεις, για να μοιραστούν ιστορίες για πρόσωπα που χάθηκαν στον χρόνο, τη ξενιτιά ή τον θάνατο. Η σκηνή μετατρέπεται σε τόπο δημόσιας εξομολόγησης, όπου η ατομική μνήμη συναντά τη συλλογική εμπειρία, δημιουργώντας μια συνθήκη μέθεξης και κάθαρσης ανάμεσα σε πομπό και δέκτη.
Παράλληλα, από τις 21 Φεβρουαρίου, επιστρέφει η σπονδυλωτή παράσταση "Αρμπάιτ" σε κείμενο και σκηνοθεσία των Γιώργου Παλούμπη και Αντώνη Τσιοτσιόπουλου, μια σκηνική τοιχογραφία αφιερωμένη στο φαινόμενο της εργασίας στη σύγχρονη πραγματικότητα. Μέσα από επτά διαφορετικές ιστορίες και τις ερμηνείες ενός αμιγώς γυναικείου θιάσου (Σοφία Ακασοπούλου, Ελευθερία Αράκη, Θεοδώρα Βαλομάνδρα, Βίκυ Εδιάρογλου, Εύα Θεολόγη, Άννα Μαρίνου, Μαρίτσα Φωτιάδου), η παράσταση εξερευνά τις πολλαπλές όψεις της εργασιακής εμπειρίας: την επισφάλεια, την εξουθένωση, τη ματαιοδοξία, αλλά και τις μικρές νίκες της καθημερινής επιβίωσης.
Το "Αρμπάιτ" επιχειρεί να χαρτογραφήσει τη σχέση του σύγχρονου ανθρώπου με την εργασία, ως υπαρξιακή συνθήκη. Οι ιστορίες του έργου, άλλοτε ρεαλιστικές και άλλοτε οριακά σουρεαλιστικές, συνθέτουν ένα μωσαϊκό χαρακτήρων που παλεύουν να διατηρήσουν την ταυτότητά τους μέσα σε ένα σύστημα παραγωγής και κατανάλωσης. Το γυναικείο βλέμμα του θιάσου φωτίζει ζητήματα φύλου, φροντίδας, ανισότητας και σωματικής κόπωσης, αλλά και τις αόρατες μορφές εργασίας που συχνά παραμένουν εκτός δημόσιου λόγου.
Προπώληση εισιτηρίων από more.com για το "Αρμπάιτ" και τους "Απόντες".
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Οι απόντες
Ένα project πάνω στην προφορικότητα και την αφήγηση πριν αυτή γίνει λογοτεχνία με την υπογραφή του σημαντικού Έλληνα δραματουργού με τη συμμετοχή ανθρώπων της διπλανής πόρτας. Μία συλλογή από προφορικές αφηγήσεις ανθρώπων την ώρα που θυμούνται άλλους ανθρώπους, όπως τους θυμούνται, με λόγια που παράγονται εκείνη τη στιγμή. Αναφέρονται σε απόντες από θάνατο, χωρισμό, ξενιτιά, σε φίλους και πρόσωπα κάποτε αγαπημένα, που χάθηκαν στον χρόνο, κάθε βράδυ η ίδια ιστορία με τα λόγια εκείνης της στιγμής, αδιαμεσολάβητα και απροβάριστα, χωρίς να υπάρχει μία λέξη γραπτή. Ως ραψωδοί του έπους της καθημερινότητας. Και ως συνοδεία λύρας, μια διακριτική υποστήριξη από κάποια θεατρικά στοιχεία. Η πρόσληψη αυτής της δράσης μπορεί να είναι ένα μοναδικό συμβάν-βίωμα, όπου τα όρια μεταξύ πομπού και δέκτη γίνονται δυσδιάκριτα. Όσοι από τους δεύτερους επιθυμούν, είναι ευπρόσδεκτοι να αφηγηθούν και τις δικές τους ιστορίες.
Αρμπάιτ
Το καινούργιο έργο του συγγραφικού διδύμου αποτελείται από επτά ιστορίες με θέμα την εργασία, «ένα έργο πολύ ανθρώπινο μέσα στην απανθρωπιά του», σύμφωνα με τους συντελεστές. Αρμπάιτ (Arbeit) στα γερμανικά σημαίνει δουλειά, εργασία. Η λέξη είναι ευρέως γνωστή από τη φράση Arbeit macht frei που σημαίνει “Η δουλειά απελευθερώνει”, η οποία ήταν γραμμένη σε πύλες στρατοπέδων συγκέντρωσης των Ναζί, όπως το Άουσβιτς. Στις ιστορίες της σπονδυλωτής παράστασης παρακολουθούμε χαρακτήρες σε σχέση με την εργασία τους, με την αναζήτηση εργασίας, με τις αγωνίες της εργασίας και με τις διάφορες μορφές εξάρτησης από αυτήν. Είναι τελικά ο άνθρωπος η δουλειά του;
