Στάθης Πορονίδης / Ελίνα Γιουνανλή©
Σε μια εποχή που η εργασία καθορίζει όχι μόνο τον χρόνο αλλά και την ταυτότητα του ανθρώπου, οι Γιώργος Παλούμπης και Αντώνης Τσιοτσιόπουλος επιστρέφουν δυναμικά στη σκηνή με το νέο τους έργο "Αρμπάιτ". Μετά τις επιτυχίες των "Εθνικός Ελληνορώσων”, "Ματωμένα Χώματα” και "Κωλόκαιρος”, οι δημιουργοί γράφουν και σκηνοθετούν μια σπονδυλωτή παράσταση από επτά ιστορίες που σκιαγραφούν τη σχέση του σύγχρονου ανθρώπου με τη δουλειά, την αναζήτηση και την εξάρτησή του από αυτήν.
Το "Αρμπάιτ", που στα γερμανικά σημαίνει δουλειά, εμπνέεται και από τη σκοτεινή φράση "Arbeit macht frei”, θυμίζοντας πως η εργασία μπορεί να είναι λυτρωτική, καταναγκαστική ή ακόμη και τρομοκρατική- ανάλογα με την εποχή και το πλαίσιο. Στην παράσταση, η εργασία δεν είναι απλώς μέσο επιβίωσης. Είναι καθρέφτης της ψυχής, πηγή προσωπικής δύναμης, αλλά και περιορισμός. Μέσα από καθημερινές, ενίοτε δραματικές ή κωμικές καταστάσεις, οι χαρακτήρες αποκαλύπτονται: οι φόβοι, οι φιλοδοξίες, οι αδυναμίες τους, η σχέση τους με την εξουσία και η ανάγκη τους να γίνουν αναγνωρίσιμοι μέσα από την εργασία.
Στο σανίδι, Σοφία Ακασοπούλου, Ελευθερία Αράκη, Θεοδώρα Βαλομάνδρα, Βίκυ Εδιάρογλου, Εύα Θεολόγη, Άννα Μαρίνου και Μαρίτσα Φωτιάδου δίνουν ζωή σε έναν κόσμο που μοιάζει οικείος αλλά και τρομακτικά αληθινός. Κάθε ιστορία είναι ένα κρούσμα αλήθειας, κάθε χαρακτήρας μια παραβολή για τη σύγχρονη κοινωνία.
Μια παράσταση που δεν απαντά, αλλά προκαλεί, που σε βάζει να κοιτάξεις κατάματα την εξάρτησή σου από την εργασία, τα όρια της προσωπικής ελευθερίας και την αναζήτηση νοήματος σε έναν κόσμο που περιστρέφεται γύρω από τα λεφτά — γιατί, τελικά, πάνω απ’ όλα, είναι τα λεφτά.
Προπώληση εισιτηρίων: more.com
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Αρμπάιτ
Το έργο του συγγραφικού διδύμου που συνεχίζεται για δεύτερη χρονιά αποτελείται από επτά ιστορίες με θέμα την εργασία, «ένα έργο πολύ ανθρώπινο μέσα στην απανθρωπιά του», σύμφωνα με τους συντελεστές. Αρμπάιτ (Arbeit) στα γερμανικά σημαίνει δουλειά, εργασία. Η λέξη είναι ευρέως γνωστή από τη φράση Arbeit macht frei που σημαίνει “Η δουλειά απελευθερώνει”, η οποία ήταν γραμμένη σε πύλες στρατοπέδων συγκέντρωσης των Ναζί, όπως το Άουσβιτς. Στις ιστορίες της σπονδυλωτής παράστασης παρακολουθούμε χαρακτήρες σε σχέση με την εργασία τους, με την αναζήτηση εργασίας, με τις αγωνίες της εργασίας και με τις διάφορες μορφές εξάρτησης από αυτήν. Είναι τελικά ο άνθρωπος η δουλειά του;
