"Γιοι και κόρες": Η παράσταση που καθιέρωσε τον Γιάννη Καλαβριανό συνεχίζεται

Το νέο ανέβασμα της παράστασης "Γιοι και κόρες", η παράσταση που έγινε "viral" την προηγούμενη δεκαετία και καθιέρωσε τον Γιάννη Καλαβριανό και την Εταιρεία Θεάτρου Sforaris, επέστρεψε τη φετινή σεζόν στο Αμφι-Θέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου και έχει κατακτήσει το κοινό με τη δύναμη των ιστοριών που περιλαμβάνει. Από τις πιο επιτυχημένες παραστάσεις στην πρόσφατη ιστορία του Φεστιβάλ Αθηνών, με παρουσιάσεις εντός και εκτός συνόρων και μεταφράσεις του έργου σε περισσότερες από πέντε γλώσσες, η παράσταση που είναι αφιερωμένη στους καθημερινούς ανθρώπους που αγνοήθηκαν από τις επίσημες ιστοριογραφίες, παρουσιάζεται ξανά, 14 χρόνια μετά. Δείτε τις πρώτες φωτογραφίες από την παράσταση που παίζεται ξανά στο σανίδι με αφορμή τα 20 χρόνια από την δημιουργία των Sforaris.

"Αν έπρεπε να ξεχωρίσετε μία ιστορία από όλη σας τη ζωή, ποια θα ήταν αυτή;"

Η παράσταση βασίζεται σε αφηγήσεις ηλικιωμένων από όλη τη χώρα, στους οποίους οι συντελεστές έθεσαν το ερώτημα:"Αν έπρεπε να ξεχωρίσετε μία ιστορία από όλη σας τη ζωή, ποια θα ήταν αυτή;"

Από τις αρχικές 95 καταγεγραμμένες αφηγήσεις επιλέχθηκαν 12, οι οποίες συνδέονται με καταγεγραμμένα ιστορικά γεγονότα και εκτείνονται από τη Μικρασιατική καταστροφή μέχρι την πανδημία COVID-19 και το πρώτο lockdown. 'Όλες οι ιστορίες είναι αληθινές, ενώ τα ονόματα και τα φύλα αλλάχθηκαν για την προστασία των αφηγητών. Το αποτέλεσμα είναι μια εναλλακτική αφήγηση της ελληνικής ιστορίας μέσα από τις εμπειρίες καθημερινών ανθρώπων που αγωνίζονται, αποτυγχάνουν αλλά επιμένουν και αναζητούν την ευτυχία.

Όπως μας είπε σε συνέντευξη που έδωψσε στο "α" ο Γιάννης Καλαβριανός: "Στο ‘Γιοι και κόρες’ οι ιστορίες διαδραματίζονται παράλληλα με τα ιστορικά γεγονότα. Για την δημιουργία της παράστασης κάναμε σε όλους την ίδια ερώτηση: ‘Αν έπρεπε να πεις μία ιστορία από τη ζωή σου, ποια θα ήταν αυτή;’. Εκεί που περιμέναμε ότι οι ιστορίες θα είναι συνταρακτικές και μεγαλειώδεις, τελικά οι περισσότεροι μιλούσαν για πολύ μικρά πράγματα, για επιτεύγματα της καθημερινότητας. Οι άνθρωποι εστίαζαν σε κάτι από τη ζωή τους, όπως: 'Θυμάμαι που έφευγα μετανάστης', 'Ξεκίνησα τον κήπο μου, αυτό ήταν το πρώτο φυτό, και τώρα έχω έναν κήπο 60 ετών' ή ''Έφυγα ταξίδι στο Κάιρο γιατί είχαν συλλάβει την κόρη μου για ναρκωτικά στην Αίγυπτο και, την ώρα που πήγαινα, ο Ανδρέας Παπανδρέου μιλούσε στο Σύνταγμα το 1981, όταν έβγαινε το ΠΑΣΟΚ'. 'Ή ότι κάποιος συναντήθηκε ξανά με έναν παλιό έρωτα την ημέρα της τελετής έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, στις 13 Αυγούστου 2004. Βάζοντας αυτές τις ιστορίες στη σειρά, ουσιαστικά έβλεπες να ξεδιπλώνονται περίπου 90–100 χρόνια ζωής στην Ελλάδα: Κατοχή, Απελευθέρωση, Εμφύλιος, δεκαετία του ’50, αστυφιλία, μετανάστευση, Χούντα, Μεταπολίτευση, ΠΑΣΟΚ. Η τελευταία ιστορία που έχουμε φτάνει μέχρι το 2020, η οποία δεν είναι συνταρακτική με την έννοια του παράξενου, αλλά με την έννοια του ταξιδιού της ζωής: ξεκινάμε από κάπου και δεν ξέρουμε πού θα μας πάει. Οι ηθοποιοί ζωντανεύουν τις ιστορίες και τον μουσικό κόσμο της παράστασης, παίζοντας όργανα επί σκηνής. Είναι πέντε νέα παιδιά με τεράστια φόρα, ταλέντο και ευαισθησία - Μαρία Κωνσταντά, Γιάννης Μαστρογιάννης, Ζωή Μυλωνά, Δήμητρα Ονουφριάδου, Βασίλης Τσαλίκης".

Η παράσταση πρωτοπαρουσιάστηκε το 2012 στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κομοτηνής και στο Φεστιβάλ Αθηνών, ακολούθησε περιοδεία σε όλη την Ελλάδα, καθώς και παραστάσεις σε διεθνή φεστιβάλ και σκηνές όπως Sarajevo Winter Festival, CSS Teatro Stabile (Ουντίνε), Spazio Teatro NOHMA (Μιλάνο) και Λευκωσία. Έχει ταξιδέψει σε Νέα Υόρκη, Λονδίνο, Ζυρίχη, Μαδρίτη, σε σχολεία, φυλακές, γηροκομεία και θεατρικές ομάδες σε όλη τη χώρα.

Το έργο έχει μεταφραστεί σε Αγγλικά, Ιταλικά, Γερμανικά, Βοσνιακά και Ισπανικά και έχει τιμηθεί με το Βραβείο Κουν Καλύτερου Θεατρικού Έργου 2013-2014 και το International Prize Il Teatro Nudo, di Teresa Pomodoro, Milan 2014-2015.