Το σύμπαν του Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ ζωντανεύει στο θέατρο Rabbithole

'Έρνεστ Χέμινγουεϊ, Τζακ Λόντον και βέβαια 'Έντγκαρ Άλαν Πόε είναι μόνο μερικοί από τους αμερικανούς συγγραφείς που έχουν περάσει από το ρεπερτόριο της ομάδας Νοσταλγία, τα τελευταία χρόνια. Στο σταθερό της στέκι, το θέατρο Rabbithole, o Γιώργος Σίμωνας και η Τώνια Ράλλη βυθίζονται στο σύμπαν του Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ και της "Κατάρρευσης" (από 13 Φεβρουαρίου), ενός από τα πιο προσωπικά και σκοτεινά του κείμενα, και μας παρασύρουν στην εποχή της τζαζ και της ποτοαπαγόρευσης, μέσα από τη ματιά του μεγάλου Αμερικανού συγγραφέα. 

Ο Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της παγκόσμιας πεζογραφίας και κεντρική μορφή της λεγόμενης Χαμένης Γενιάς, άφησε πίσω του έργα - ορόσημα όπως "Ο Μεγάλος Γκάτσμπι", "Τρυφερή είναι η νύχτα" και "Η παράξενη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον". Η ζωή του υπήρξε θυελλώδης και τόσο ασταθής, όσο και οι περιπέτειες που βιώνουν τα πρόσωπα που συναντάμε στα έργα του.

Μοναδικός στο είδος του, με μια νέο-ρομαντική και διεισδυτική ματιά, ο Φιτζέραλντ αναρριχάται στον ανθρώπινο ψυχισμό ξεπερνώντας τον πρώιμο νατουραλισμό, πλανάται σε μέρη που η φαντασία και τα όνειρα συμπληρώνουν τα κενά της πραγματικότητας. Οι ήρωές του είναι πρόσωπα μυθικά και καθημερινά την ίδια στιγμή.

Λίγο πριν το απότομο τέλος της ζωής του, ο Φιτζέραλντ συνθέτει ένα μικρό κολάζ αυτοβιογραφικών κειμένων, που όλα μαζί λειτουργούν ως αποτίμηση της μέχρι τότε πορείας του, προσωπικής και επαγγελματικής. Το "The Crack-Up" (σύμφωνα με τον πρωτότυπο τίτλο του έργου που κυκλοφόρησε το 1936) είναι ταυτόχρονα χρονικογράφημα και λεύκωμα: ένας πικρός αποχαιρετισμός σε μια πρώην ζωή και ένα κυνικό καλωσόρισμα σε μια καινούργια. Ένα έργο ωρίμανσης, που όμως κρύβει και μια υποβόσκουσα ψυχική και νοητική διαταραχή, αποτέλεσμα του αλκοολισμού, της φτώχειας και της αποξένωσης του συγγραφέα από τον στενό του κύκλο και από τον ίδιο του τον εαυτό.

Μέσα σε αυτό το σκοτάδι, ο Φιτζέραλντ παραμένει ωστόσο αισιόδοξος. Πιστεύει σε έναν άλλο παράδεισο που μπορεί και πρέπει να υπάρξει. Αυτή την αντίφαση –τη γλυκόπικρη και ταυτόχρονα ανταριασμένη διάθεση ενός γνήσιου παιδιού της εποχής του– επιχειρεί να φωτίσει η ομάδα Νοσταλγία, πραγματοποιώντας μια επιστροφή στον αμερικανικό μύθο, τη λεγόμενη Americana. Το κείμενο διασκευάστηκε για το θέατρο και παρουσιάζεται φέτος για πρώτη φορά στην Ελλάδα. 

Οι συντελεστές

Ο Γιώργος Σίμωνας υπογράφει τη διασκευή, τη σκηνοθεσία και τη σκηνογραφία της παράστασης, σε πρωτότυπη μουσική σύνθεση Τώνιας Ράλλη. Παίζουν οι ηθοποιοί Γιάννης Γιαννούλης, Ματίνα Περγιουδάκη, Ιφιγένεια Γρίβα, Σίσσυ Μαράθου, Αχιλλέας Βατρικάς, Μιχάλης Ζαχαρίας, Δημήτρης Μπαλασάκης, Γιώργος Σίμωνας.

Η Δήμητρα Λιάκουρα υπογράφει τα κοστούμια, ο Γιώργος Βλαχονικολός τους φωτισμούς και το video, οι Ελεάννα Γιασεμή και Παναγιώτης Λαμπής τις προβολές και το video mapping και ο Αλέξανδρος Λόγγος τα ειδικά εφέ. 

Προπώληση εισιτηρίων: more.com

Περισσότερα για το έργο

Μέσω ενός μεσήλικα συγγραφέα που καταφτάνει στο Λος Άντζελες, μακριά από την γενέτειρά του και την επαρχιακή ζωή που απολάμβανε, θεόφτωχος, παρέα με την ενήλικη κόρη του και τη γυναίκα του σε ψυχιατρείο στην Ευρώπη, ο Σκοτ, προσπαθεί το ύστατο comeback. Να επιστρέψει στις πετυχημένες εποχές, να αναγνωριστεί ξανά, να αποδείξει ότι δεν πέρασε η εποχή του και φυσικά, να κερδίσει χρήματα. Η προσπάθειά του θα γεμίσει με άγχος και πίεση, από την αρχή θα καταλάβει ότι το ταξίδι προς τον ήλιο, είναι ταυτόχρονα και ένα ταξίδι εξιλέωσης, πικρό και δύσβατο. Η ζωή του θα μετατραπεί σε έναν σκοτεινό εφιάλτη με παράξενους επισκέπτες και αλλόκοτα περιστατικά. Παλιές, ξεχασμένες σκέψεις θα τον επισκεφτούν, παραγκωνισμένα συναισθήματα θα εκτοξευθούν και η λογική θα δώσει την σειρά της στην τρέλα, την παράνοια και την κατάρρευση. Πέντε χρόνια θα κυλήσουν σαν μια μέρα ή το αντίθετο. Έτσι κι αλλιώς αυτό είναι το λιγότερο σημαντικό, μιας και, όπως λέει και ο συγγραφέας: για την ψυχή είναι πάντα 3:00 το πρωί, κάθε μέρα.