Carsten Klein©
'Όταν ο Marco Ferreri παρουσίασε το "La Grande Bouffe" το 1973, προκάλεσε σκάνδαλο. Αποδοκιμάστηκε στις Κάννες, λογοκρίθηκε, αλλά ταυτόχρονα καταγράφηκε ως μία από τις πιο ακραίες και ειλικρινείς αλληγορίες του ευρωπαϊκού κινηματογράφου. Πίσω από την υπερβολή, το φαγητό και την πρόκληση, η ταινία μιλούσε για την παρακμή ενός κόσμου που είχε τα πάντα και δεν ήξερε πια τι να τα κάνει. Ο Κωνσταντίνος Βασιλακόπουλος σκηνοθετεί το "Μεγάλο φαγοπότι" βασισμένος στην εμβληματική ταινία στο Θέατρο Συγγρού 33, με πρωταγωνιστές τους Κωνσταντίνο Αβαρικιώτη, Ιφιγένεια Βαρελά, Θανάση Δήμου, Δημοσθένη Παπαδόπουλο, Γκαλ Ρομπίσα και Εύη Σαουλίδου.
Τον Απρίλιο έρχεται η θεατρική μεταφορά που θέλει να μας ταρακουνήσει (από 15/4), καταθέτοντας μια σύγχρονη ανάγνωση της ίδιας ανησυχίας που έκανε την ταινία τόσο προκλητική και αμήχανη: τι συμβαίνει όταν η απόλαυση γίνεται αυτοσκοπός; Σε έναν κόσμο υπερπροσφοράς, όπου όλα είναι διαθέσιμα και τίποτα δεν χορταίνει πραγματικά, "Το μεγάλο φαγοπότι" γίνεται καθρέφτης μιας κοινωνίας κουρασμένης από την αφθονία της.
Η βασική ιδέα παραμένει ανατριχιαστικά επίκαιρη: Τέσσερις άντρες και μία γυναίκα αποσύρονται σε μια βίλα με τη φαινομενικά απλή απόφαση να φάνε μέχρι τελικής πτώσεως. 'Όσο το γλέντι φουσκώνει, τόσο αδειάζει το νόημα. Το σώμα δοκιμάζεται, η επιθυμία φθείρεται και η λαιμαργία παύει να είναι απόλαυση για να γίνει ανάγκη, σχεδόν καταναγκασμός. Κάτω από τα πιάτα και τα ποτήρια, αποκαλύπτεται μια άλλη πείνα: για επαφή, για ελευθερία, για ένα τέλος που να μοιάζει με επιλογή.
Η σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Βασιλακόπουλου βλέπει το έργο ως έναν ζωντανό μηχανισμό, μια γιορτή - θυσία όπου η απόλαυση μετατρέπεται σε εξάρτηση και η υπερπροσφορά σε κόπωση. 'Όχι με διάθεση σκανδαλισμού, αλλά με μια παράξενη μελαγχολία που συνυπάρχει με το χιούμορ και την υπερβολή. Η σκηνή λειτουργεί σαν μηχανή που τρέφεται από τις ίδιες τις επιθυμίες των ηρώων, μετατρέποντας σταδιακά τους θηρευτές σε θηράματα.
Πριν την έναρξη της παράστασης
Διαβάστε Επίσης
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν και οι προ-παραστασιακές συζητήσεις, ένας νέος θεσμός που καλεί το κοινό να μπει στη διαδικασία της θέασης πιο συνειδητά. Γιατί αυτή η παράσταση σε προκαλεί να αναρωτηθείς: τι καταναλώνεις – και τι σε καταναλώνει. Η πρωτοβουλία απευθύνεται σε ένα νέο, σκεπτόμενο κοινό που επιθυμεί να συμμετέχει σε μια ουσιαστική εμπειρία πέρα από την ίδια την αφήγηση. Κάθε Τετάρτη & Παρασκευή 30’ πριν την έναρξη (8 μ.μ.). Η συμμετοχή περιλαμβάνεται στο εισιτήριο. Συντονισμός: Νεφέλη Παπαναστασοπούλου (Δραματουργός).
Στη δραματουργική επεξεργασία συνεργάστηκαν η Νεφέλη Παπαναστασοπούλου και ο Γιώργος Δασκαλάκης. Τη σκηνογραφία υπογράφει ο Geurt Holdijk (House of Architects), τη μουσική ο Μιχάλης Παρασκάκης και τη χορογραφία ο Ερμής Μαλκότσης. Ο σχεδιασμός φωτισμών ανήκει στον Βασίλη Αποστολάτο, ενώ τα κοστούμια έχει επιμεληθεί ο Κωνσταντίνος Βασιλακόπουλος.
Ισχύει προσφορά προπώλησης εισιτηρίων € 12 από το more.com
Διαβάστε Επίσης
