Σημαντικοί δημιουργοί και πρωταγωνιστές του ελληνικού θεάτρου λάμπουν στο θεατρικό σανίδι με παραστάσεις που ξεχωρίζουν για την ανθρώπινη διάσταση, το βάθος και την αγάπη τους για την τέχνη της σκηνής. Πρόκειται για καλλιτέχνες που έχουν αφιερώσει δεκαετίες στη θεατρική πράξη, παλαίμαχους που συνεχίζουν να αφηγούνται ιστορίες για τον άνθρωπο, την καθημερινότητα, τις σχέσεις και τα υπαρξιακά ερωτήματα μέσα από ερμηνείες γεμάτες αλήθεια και συναίσθημα. Κοινό χαρακτηριστικό των έργων που παρουσιάζουν φέτος είναι η εστίαση στις μικρές αλλά καθοριστικές στιγμές της ζωής, στις λεπτομέρειες που αποκαλύπτουν την ανθρώπινη φύση, μέσα από τη σφραγίδα της εμπειρίας και της καλλιτεχνικής ωριμότητας των συντελεστών. Μέσα από τις παραστάσεις τους βλέπουμε τον εαυτό μας, τις σχέσεις μας και τις βαθύτερες αγωνίες μας, μέσα από μια θεατρική γλώσσα που αγγίζει την καρδιά.
Η σκηνή της Στοάς και η ανθρώπινη ματιά του Παπαγεωργίου
Ο Θανάσης Παπαγεωργίου είναι μια από τις πιο εμβληματικές μορφές του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου με σταθερή πορεία πάνω στη σκηνή από τη δεκαετία του 1960, συμμετοχές σε πολυάριθμες παραστάσεις, τηλεοπτικές σειρές και ταινίες. Από το 1971 και για πάνω από 50 χρόνια διευθύνει το δικό του θεατρικό χώρο, τη Στοά, όπου έχει παρουσιάσει δεκάδες έργα νεοελλήνων συγγραφέων αλλά και διεθνών κλασικών, συνδυάζοντας τη δραματουργία με ένα βαθύ κοινωνικό και ανθρώπινο όραμα. Παράλληλα έχει διδάξει υποκριτική σε δραματικές σχολές και πανεπιστήμια και έχει βραβευτεί για τη συνολική προσφορά του στο ελληνικό θέατρο. Φέτος, για τρίτη χρονιά, ανεβάζει την παράσταση "Το επάγγελμα της μητρός μου", μια θεατρική διασκευή του ομώνυμου διηγήματος του Μποστ, στην οποία πρωταγωνιστεί μαζί με μια εξαίρετη ομάδα ηθοποιών (Εύα Καμινάρη, Ευδοκία Σουβατζή, Ελευθερία Στεργίδου, Αγγελική Τσιακάλου, Γιάννης Χαντέλης και Γιάννης Φουντάς) σε μια τρυφερή, πικρή ματιά στην ελληνική οικογένεια και στη διαμόρφωση της ταυτότητας. Η εμπειρία και η ευαισθησία που φέρνει στη σκηνή ο Παπαγεωργίου προσδίδει στην παράσταση μια βαθιά ανθρώπινη διάσταση, όπου η κωμικότητα και η τραγικότητα της ζωής συνυπάρχουν αρμονικά.
Η ζωή και η Τέχνη είναι ένα για τους Μαίρη Ραζή-Σωτήρη Τσόγκα
Στο Θέατρο Πρόβα, η Μαίρη Ραζή και ο Σωτήρης Τσόγκας συναντιούνται για δεύτερη χρονιά στις "Σιωπηλές Κραυγές", μια θεατρική σύνθεση βασισμένη σε έργα της Κωστούλας Μητροπούλου και του Γιώργου Νεοφύτου. Η παράσταση, που έχει αγαπηθεί από το κοινό και συνεχίζεται με νέα σεζόν, φωτίζει τις αθέατες πλευρές της μοναξιάς, της επικοινωνίας και της ψυχικής ευαισθησίας. Οι ρόλοι που ενσαρκώνουν αναδεικνύουν την ανθρώπινη ευθραυστότητα αλλά και την πίστη στη ζωή, ακόμη και όταν οι συνθήκες φαίνονται ασφυκτικές, προσφέροντας μια βαθιά ανθρώπινη εμπειρία για το κοινό.
Η Μαίρη Ραζή και ο Σωτήρης Τσόγκας έχουν μακρά πορεία στο ελληνικό θέατρο, έχοντας στηρίξει με τη δουλειά τους δεκάδες παραγωγές και έχοντας αναδείξει το νεοελληνικό έργο μέσα από ερμηνείες γεμάτες βάθος, αλήθεια και ευαισθησία. Το Θέατρο Πρόβα, υπό τον Πολιτιστικό Οργανισμό Πρόβα, διανύει τον 40ο χρόνο συνεχούς καλλιτεχνικής δράσης και αποτελεί θεσμό για την ανάδειξη της νεοελληνικής δραματουργίας. Από το 1984 έως σήμερα, έχει παρουσιάσει πάνω από 90 παραγωγές —44 ελληνικά έργα και 46 ξένα— και έχει συμμετάσχει σε διεθνή φεστιβάλ, αποσπώντας πλήθος διακρίσεων και βραβείων. Στεγάζεται από το 2001 σε ένα διώροφο νεοκλασικό κτίριο στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας, κοντά στο Αρχαιολογικό Μουσείο και το Υπουργείο Πολιτισμού, με εύκολη πρόσβαση από τα μέσα μαζικής μεταφοράς, προσφέροντας τρεις σκηνές —Κεντρική, Πειραματική και Παιδική— και λειτουργώντας ως χώρος συνάντησης για καλλιτέχνες και κοινό που αγαπούν τη θεατρική δημιουργία.
Από το Ελεύθερο Θέατρο στο δικό τους όραμα: Αντωνίου και Ασίκη στη Θεατρική Σκηνή
Για δεύτερη χρονιά, ο Αντώνης Αντωνίου και η Νατάσα Ασίκη παρουσιάζουν στη Θεατρική Σκηνή την παράσταση "Χωρίς αναστολή" της Μαρίας Μαυρικάκη. Ο Αντωνίου, γνωστός στο ευρύ κοινό και από το σινεμά, τις τηλεοπτικές δουλειές, αλλά και από την πολυετή ενασχόλησή του με το θέατρο, συνεχίζει να υπηρετεί με πάθος την τέχνη της υποκριτικής και της σκηνοθεσίας, αναδεικνύοντας μέσα από το έργο αυτό το χιούμορ, τη συγκίνηση και τον αυτοσαρκασμό που χαρακτηρίζουν τη σύγχρονη ζωή των ανθρώπων, ιδιαίτερα στην τρίτη ηλικία. Μαζί με τη Νατάσα Ασίκη, που έχει καθιερωθεί ως μια δυνατή φωνή στη σκηνή, ενσαρκώνουν δύο χαρακτήρες που, αντιμέτωποι με τις παγίδες του σύγχρονου κόσμου —όπως το διαδίκτυο και οι εύκολες λύσεις— αναζητούν την αυθεντική επαφή και νόημα. Η παράσταση, γεμάτη συγκίνηση και καυστικό χιούμορ, προσφέρει μια ζωντανή, ανθρώπινη ανταπόκριση στην καθημερινότητά μας.
Και οι δύο καλλιτέχνες είναι παιδιά της πόλης, που έχουν γευτεί την Αθήνα σε κάθε πτυχή της και έχουν διαμορφώσει μέσα από αυτήν την αισθητική και την καλλιτεχνική τους ματιά. Από τις πρώτες τους εμπειρίες στο Ελεύθερο Θέατρο, στους θιάσους της Παξινού και του Μινωτή, και ύστερα μέσα από συνεχείς ομαδικές προσπάθειες δημιουργίας ανεξάρτητων θιάσων —το ρεύμα της εποχής που συχνά συγκρούστηκε με πολιτικές αντιμαχίες— διαμόρφωσαν τη δική τους θεατρική ταυτότητα.
Το 1981, ο Αντωνίου πήρε τη σημαντική απόφαση να δημιουργήσει ένα θέατρο όπου θα καθορίζει ο ίδιος όλες τις πτυχές της παραγωγής, από την αρχή μέχρι το τέλος, ένα προσωπικό όραμα που έθεσε τις βάσεις για συνεχή καλλιτεχνική αναζήτηση και παρουσία στο ελληνικό θέατρο. Μέσα από αυτή τη διαδρομή, οι δύο ηθοποιοί έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους στην ανάδειξη του σύγχρονου ελληνικού έργου, υπηρετώντας με συνέπεια παραστάσεις που μιλούν για τη ζωή, τις σχέσεις και την ανθρώπινη εμπειρία με ειλικρίνεια και δύναμη.
Εισιτήρια από more.com για της "Σιωπηλές κραυγές", "Το επάγγελμα της μητρός μου".
Δείτε όλες τις παραστάσεις στον οδηγό θεάτρου του "α".
Διαβάστε Επίσης
Διαβάστε Επίσης
Περισσότερες πληροφορίες
Το επάγγελμα της μητρός μου
Στοά και Μποστ θεωρούνται δύο αλληλένδετα στοιχεία στην ελληνική σκηνή αφού επτά φορές ανέβηκαν με έργα του μοναδικού σατιρικού συγγραφέα. Τώρα, ένας καινούργιος Μποστ έρχεται να προστεθεί σ’ αυτή την αλυσίδα μποστικών κειμένων με ένα έργο που βασίστηκε πάνω σε ένα διήγημά του που γράφτηκε το 1961 για την Καθημερινή στην οποία εργαζόταν τότε. Το διήγημα αυτό, που ανήκει στη συλλογή των μικρών ευθυμογραφημάτων του σατιρικού συγγραφέα «Πεζά κείμενα 1960-1965» και μιλάει για την απόφαση μιας μητέρας να γίνει πόρνη, έγινε η αιτία της απόλυσής του Μποστ από την Ελένη Βλάχου, εκδότρια της Καθημερινής, η οποία μόλις το διάβασε θεώρησε ότι ο Μποστ είχε ξεπεράσει κάθε όριο ευπρέπειας. Η απάντηση του συγγραφέα ήταν “η κα Βλάχου έχασε το χιούμορ της”…
Χωρίς αναστολή
Η ψηφιακή εποχή και η σχέση των μεγαλύτερων σε ηλικία ανθρώπων με την τεχνολογία μπαίνουν στο στόχαστρο μιας κωμωδίας γεμάτης ανατροπές, όπου ένα ζευγάρι συνταξιούχων «μπλέκει» με το dark web. Ο Γιώργος και η Βιολέτα περνούν μια τυπική μέρα στο καθιστικό τους. Οι νέοι τρόποι επικοινωνίας τους ελκύουν και ταυτόχρονα τους προκαλούν αμηχανία, μέχρι που, εντελώς κατά λάθος, βρίσκονται στα αχαρτογράφητα νερά του σκοτεινού διαδικτύου. Οι οθόνες των κινητών τους γεμίζουν παράνομες συναλλαγές, εγκληματικές δραστηριότητες και τεράστια χρηματικά ποσά. Ο πειρασμός να επωφεληθούν από αυτή την επικίνδυνη νέα γνώση μεγαλώνει, θα μπορέσουν όμως να το κάνουν χωρίς αναστολές;
Σιωπηλές κραυγές
Οι ιστορίες δύο ηρώων που ζουν μέσα στη μοναξιά παρουσιάζονται για 2η χρονιά. Ο πρώτος είναι ηθοποιός του θεάτρου που μεγάλωσε και δεν μπορεί να πιστέψει ότι τελείωσε η καριέρα του και η δεύτερη μια μάνα που είδε το γιο της να δολοφονείται στην Κύπρο το 1974. Δύο πρόσωπα συναισθηματικά εύθραυστα που χαρακτηρίζονται από απέραντη εσωτερική μοναξιά - κυρίως λόγω της αδιαφορίας του κοινωνικού περίγυρου. Άτομα που βιώνουν μια βασανιστική καθημερινή ρουτίνα που τους οδηγεί αναπόφευκτα σε απόγνωση, απομόνωση και σε αδιέξοδο, με καταργημένες ελπίδες και κατακερματισμένα όνειρα. Δύο τραγικές ιστορίες χωρίς διέξοδο, χωρίς κάθαρση, όπου οι ήρωες γίνονται θύματα - σύμβολα των αδικημένων, των χαμένων και των απόκληρων αυτού του κόσμου.
